|

مشاجره دایم

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

یک سنت قفقازی دیگر نیز وجود داشت که به بچه‌ها اجازه می‌داد نوشیدنی را روی انگشتان بزرگ‌تر‌ها لیس بزنند و هنگامی که بزرگ‌تر می‌شدند به آنها جام‌های کوچک تعارف می‌شد. استالین بارها به واسیلی جرعه‌هایی از آن می‌داد و مضر نمی‌دانست؛ مساله‌ای که خشم نادیا را برمی‌انگیخت. آن‌دو با هم یکسره در این خصوص مشاجره می‌کردند. استالین در جواب می‌گفت: «تو نمی‌دانی که این دواست!» بعدها پسرش به دلیل اعتیاد به الکل مرد. فشارها بر نادیا افزوده می‌شد. اعصابش داشت به هم می‌ریخت. مشاجرات بین این‌دو روزبه‌روز بیشتر می‌شد. استالین از عوارض جسمی‌ای که مادر نادیا از آنها می‌نالید، نگران بود. در این اواخر پزشکان کرملین بیماری اسکیزوتیمی او را درمان کرده بودند. با همان ظرافت و رقت قلب دیرینش در چهره نادیا فریاد می‌زد که: «تو هم دیوانه‌ای. یک هیستری!» او هم با سخنانی گزنده پاسخش را می‌داد که: «و تو چی؟ فقط یک خیالاتی هذیان‌گویی! فکر می‌کنی همه‌جا دشمن در کمین توست.» از اینها گذشته، جوزف به الکل معتاد شده بود و شب‌ها را تا دیروقت با رفقایش سپری می‌کرد. طبیعتش طوری بود که به او اجازه می‌داد تا مقدار زیادی الکل بنوشد. در عوض، نادیا هرگز الکل نمی‌نوشید. او هرچند می‌توانست از این مست‌کردن‌های شوهرش چشم‌پوشی کند؛ اما خیانت‌های او مساله‌ای دیگر بود. دروغ‌هایش خیلی زیاد شده بود. استالین روابط گذرایی با چندزن داشت. به‌خصوص با یک آرایشگر در کرملین و یکی از خدمتکاران در خانه ویلایی. این مساله غیرت نادیا را به جوش می‌آورد. در کرملین شایعاتی در مورد استالین‌ پراکنده شده بود. به گفته او نادیا اتاق خواب مخصوص خودش را داشت. اما استالین در دفترش می‌خوابید یا در اتاق کوچکی که مجهز به تلفن بود و در کنار اتاق ناهارخوری قرار داشت. سال1926 نادیا در 25سالگی دیگر سرخورده و خسته بود. زندگی نخستین رفیق‌راهش بر شانه‌های او سنگینی می‌کرد. به همراه دوفرزندش کرملین را ترک کرد و به سنت‌پترزبورگ رفت. فکر کرد می‌تواند یک زندگی جدید را در آنجا شروع کند.
ادامه دارد...
یک سنت قفقازی دیگر نیز وجود داشت که به بچه‌ها اجازه می‌داد نوشیدنی را روی انگشتان بزرگ‌تر‌ها لیس بزنند و هنگامی که بزرگ‌تر می‌شدند به آنها جام‌های کوچک تعارف می‌شد. استالین بارها به واسیلی جرعه‌هایی از آن می‌داد و مضر نمی‌دانست؛ مساله‌ای که خشم نادیا را برمی‌انگیخت. آن‌دو با هم یکسره در این خصوص مشاجره می‌کردند. استالین در جواب می‌گفت: «تو نمی‌دانی که این دواست!» بعدها پسرش به دلیل اعتیاد به الکل مرد. فشارها بر نادیا افزوده می‌شد. اعصابش داشت به هم می‌ریخت. مشاجرات بین این‌دو روزبه‌روز بیشتر می‌شد. استالین از عوارض جسمی‌ای که مادر نادیا از آنها می‌نالید، نگران بود. در این اواخر پزشکان کرملین بیماری اسکیزوتیمی او را درمان کرده بودند. با همان ظرافت و رقت قلب دیرینش در چهره نادیا فریاد می‌زد که: «تو هم دیوانه‌ای. یک هیستری!» او هم با سخنانی گزنده پاسخش را می‌داد که: «و تو چی؟ فقط یک خیالاتی هذیان‌گویی! فکر می‌کنی همه‌جا دشمن در کمین توست.» از اینها گذشته، جوزف به الکل معتاد شده بود و شب‌ها را تا دیروقت با رفقایش سپری می‌کرد. طبیعتش طوری بود که به او اجازه می‌داد تا مقدار زیادی الکل بنوشد. در عوض، نادیا هرگز الکل نمی‌نوشید. او هرچند می‌توانست از این مست‌کردن‌های شوهرش چشم‌پوشی کند؛ اما خیانت‌های او مساله‌ای دیگر بود. دروغ‌هایش خیلی زیاد شده بود. استالین روابط گذرایی با چندزن داشت. به‌خصوص با یک آرایشگر در کرملین و یکی از خدمتکاران در خانه ویلایی. این مساله غیرت نادیا را به جوش می‌آورد. در کرملین شایعاتی در مورد استالین‌ پراکنده شده بود. به گفته او نادیا اتاق خواب مخصوص خودش را داشت. اما استالین در دفترش می‌خوابید یا در اتاق کوچکی که مجهز به تلفن بود و در کنار اتاق ناهارخوری قرار داشت. سال1926 نادیا در 25سالگی دیگر سرخورده و خسته بود. زندگی نخستین رفیق‌راهش بر شانه‌های او سنگینی می‌کرد. به همراه دوفرزندش کرملین را ترک کرد و به سنت‌پترزبورگ رفت. فکر کرد می‌تواند یک زندگی جدید را در آنجا شروع کند.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.