|

لیلا رجبی پرتابگر ملی‌پوش در گفت‌وگو با «شرق»:

طلسم می‌شکنم مدال می‌گیرم

لیلا رجبی، رکورددار پرتاب وزنه بانوان، یکی از شانس‌های مدال‌آوری کاروان ورزش ایران در هفدهمین دوره بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون کره‌جنوبی است. او که همیشه جزو معدود زنان مدال‌آور کشورمان در رویدادهای آسیایی بوده، آرزو دارد با کسب مدال مهم‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن، کارنامه افتخاراتش را تکمیل کند. پرتابگر بلاروسی‌الاصل تیم‌ملی دوومیدانی که مقیم ایران شده در حال حاضر سومین زن پرتاب وزنه آسیاست و می‌گوید اگر روزش باشد و خدا بخواهد می‌تواند در اینچئون مدال بگیرد و طلسم سال‌ها بی‌مدالی دوومیدانی بانوان ایرانی را در این بازی‌ها بشکند.
‌شرایطت این‌روزها چگونه است، برای اینچئون آماده‌ای؟
بله، خدا را شکر وضعیتم خوب است. 20روز دیگر مسابقات شروع می‌شود و تلاش می‌کنم در این فاصله به آمادگی صددرصد برسم.
‌فکر می‌کنی بتوانی در این دوره مدال بگیری؟
امیدوارم. من در این شش سالی که در ایران بودم در هر مسابقه آسیایی که شرکت کردم، همیشه مدال گرفتم. فکر می‌کنم الان دیگر وقتش است که در بازی‌های آسیایی مدال بگیرم. آرزویم این است که مدال این بازی‌ها را داشته باشم. هیچ زن دوومیدانی‌کاری از ایران تا حالا نتوانسته در بازی‌های آسیایی صاحب مدال شود. خدا کند من بتوانم این طلسم را بشکنم و به این موفقیت بزرگ برسم.
‌پس قول مدال را می‌دهی؟
نه، قول نمی‌دهم ولی تمام تلاشم را می‌کنم. این را هم می‌گویم که شرایطم نسبت به بازی‌های دوره قبل، خیلی بهتر شده است. دوست ندارم خاطره تلخ گوانگجو برایم تکرار شود. من آن موقع شش‌روز قبل از مسابقات به گوانگجو رسیدم و سه‌روز مانده بود به مسابقه‌ام بدنم به‌‌یکباره افت کرد. نباید این‌قدر جلوتر به محل بازی‌ها اعزام می‌شدم. حداقل 12روز طول می‌کشد تا بدن یک ورزشکار به ارتفاع و شرایط جوی یک کشور دیگر عادت کند. همین موضوع باعث شد که نتوانم به‌عنوانی بهتر از ششمی برسم.
‌ ولی با رکوردهایی که از حریفانت می‌بینیم الان نفر سوم آسیا هستی و روی کاغذ، مدال برنزت حتمی است؟
بله، خب بستگی به این دارد که آن روز، روزت باشد یا نه، یا اینکه خدا بخواهد یا نه. هرکس به بازی‌های آسیایی می‌آید دنبال مدال است.
‌از رقبایت شناختی هم داری؟
رقبای اصلی من در آسیا، دو پرتابگر چینی هستند. یکی از آنها نفر سوم المپیک لندن است که امسال بالای 19متر پرتاب کرده. نفر دیگر هم رکوردش همین حدودهاست. رکورد ملی خود من هم 18مترو18سانتیمتر است اما بهترین پرتابی که امسال داشتم 17مترو97سانتیمتر بوده است. البته این را هم بگویم که نباید از حریف کره‌ای‌ام هم غافل شوم. او رکوردش 17مترو52سانتیمتر است. به‌هرحال آنها میزبان هستند و هیچ‌چیز مشخص نیست.
‌از این چندماهی که در بلاروس بودی بگو، اردوهایت خوب بود؟
من به‌دلیل اینکه در ایران مربی ندارم، مجبور شدم به بلاروس بیایم و چند ماهی را تا بازی‌های آسیایی اینجا تمرین کنم. بلاروس، هم مربیان خوبی در پرتاب وزنه دارد و هم پرتابگران خوبی. من هشت سال پیش که در اینجا زندگی می‌کردم، رکوردم 18مترو13سانتیمتر بود. این مدت را هم پیش یکی از مربیانی که از قبل می‌شناختمش تمرین کردم. با وجود اینکه زمستان فصل بدنسازی‌ام بود اما به‌دلیل آسیب‌دیدگی نتوانستم اصلا بدنسازی خوبی داشته باشم. فکر هم نمی‌کردم بتوانم به بازی‌های اینچئون برسم اما خدا را شکر رسیدم.
‌هنوز هم مشکل حضورت در مسابقات بین‌المللی مختلف در اروپا حل نشده؟
نه متاسفانه به دلیل اینکه ایران برای گرفتن ویزای شینگن مشکل دارد، نمی‌توانم در هیچ مسابقه خارجی شرکت کنم. برای این کار باید مدیربرنامه‌ها داشته باشی که من ندارم. ضمن اینکه آنها هم به دلیل مشکلات ایران حاضر نمی‌شوند با ایرانی‌ها کار کنند. اگر در مسابقات اروپا شرکت کنم، هم تجربه‌ام بالاتر می‌رود و هم اینکه در رقابت بیشتر می‌توانم رکوردهای بهتری بزنم. من در تمام این مدت که در بلاروس بودم، فقط توانستم در چهار مسابقه بلاروس شرکت کنم که برایم کافی نبوده. در این مسابقات سه بار دوم شدم و یک‌بار هم اول.
‌تو در این چندسال حضورت در تیم‌ملی دوومیدانی ایران بدون مربی کار کردی و با همین شرایط جزو سه نفر اول آسیا بودی. باز هم می‌خواهی با این شرایط ادامه بدهی؟
نمی‌دانم باید بروم اینچئون و بیایم بعد تصمیم بگیرم. شاید ادامه دادم. پرتاب وزنه رشته‌ای است که هرچه سنت بالاتر می‌رود بهتر می‌توانی رکورد بزنی.
‌سطح دوومیدانی زنان ایران را در آسیا چطور ارزیابی می‌کنی؟
خوب نیست. در چند سالی که ایران بودم به جز من، مریم طوسی و سپیده توکلی نفرات شاخصی بودند که به بازی‌های آسیایی و سایر مسابقات اعزام شدند و توانستند خودی نشان دهند. هیچ‌وقت نفر دیگری نبوده است.
لیلا رجبی، رکورددار پرتاب وزنه بانوان، یکی از شانس‌های مدال‌آوری کاروان ورزش ایران در هفدهمین دوره بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون کره‌جنوبی است. او که همیشه جزو معدود زنان مدال‌آور کشورمان در رویدادهای آسیایی بوده، آرزو دارد با کسب مدال مهم‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن، کارنامه افتخاراتش را تکمیل کند. پرتابگر بلاروسی‌الاصل تیم‌ملی دوومیدانی که مقیم ایران شده در حال حاضر سومین زن پرتاب وزنه آسیاست و می‌گوید اگر روزش باشد و خدا بخواهد می‌تواند در اینچئون مدال بگیرد و طلسم سال‌ها بی‌مدالی دوومیدانی بانوان ایرانی را در این بازی‌ها بشکند.
‌شرایطت این‌روزها چگونه است، برای اینچئون آماده‌ای؟
بله، خدا را شکر وضعیتم خوب است. 20روز دیگر مسابقات شروع می‌شود و تلاش می‌کنم در این فاصله به آمادگی صددرصد برسم.
‌فکر می‌کنی بتوانی در این دوره مدال بگیری؟
امیدوارم. من در این شش سالی که در ایران بودم در هر مسابقه آسیایی که شرکت کردم، همیشه مدال گرفتم. فکر می‌کنم الان دیگر وقتش است که در بازی‌های آسیایی مدال بگیرم. آرزویم این است که مدال این بازی‌ها را داشته باشم. هیچ زن دوومیدانی‌کاری از ایران تا حالا نتوانسته در بازی‌های آسیایی صاحب مدال شود. خدا کند من بتوانم این طلسم را بشکنم و به این موفقیت بزرگ برسم.
‌پس قول مدال را می‌دهی؟
نه، قول نمی‌دهم ولی تمام تلاشم را می‌کنم. این را هم می‌گویم که شرایطم نسبت به بازی‌های دوره قبل، خیلی بهتر شده است. دوست ندارم خاطره تلخ گوانگجو برایم تکرار شود. من آن موقع شش‌روز قبل از مسابقات به گوانگجو رسیدم و سه‌روز مانده بود به مسابقه‌ام بدنم به‌‌یکباره افت کرد. نباید این‌قدر جلوتر به محل بازی‌ها اعزام می‌شدم. حداقل 12روز طول می‌کشد تا بدن یک ورزشکار به ارتفاع و شرایط جوی یک کشور دیگر عادت کند. همین موضوع باعث شد که نتوانم به‌عنوانی بهتر از ششمی برسم.
‌ ولی با رکوردهایی که از حریفانت می‌بینیم الان نفر سوم آسیا هستی و روی کاغذ، مدال برنزت حتمی است؟
بله، خب بستگی به این دارد که آن روز، روزت باشد یا نه، یا اینکه خدا بخواهد یا نه. هرکس به بازی‌های آسیایی می‌آید دنبال مدال است.
‌از رقبایت شناختی هم داری؟
رقبای اصلی من در آسیا، دو پرتابگر چینی هستند. یکی از آنها نفر سوم المپیک لندن است که امسال بالای 19متر پرتاب کرده. نفر دیگر هم رکوردش همین حدودهاست. رکورد ملی خود من هم 18مترو18سانتیمتر است اما بهترین پرتابی که امسال داشتم 17مترو97سانتیمتر بوده است. البته این را هم بگویم که نباید از حریف کره‌ای‌ام هم غافل شوم. او رکوردش 17مترو52سانتیمتر است. به‌هرحال آنها میزبان هستند و هیچ‌چیز مشخص نیست.
‌از این چندماهی که در بلاروس بودی بگو، اردوهایت خوب بود؟
من به‌دلیل اینکه در ایران مربی ندارم، مجبور شدم به بلاروس بیایم و چند ماهی را تا بازی‌های آسیایی اینجا تمرین کنم. بلاروس، هم مربیان خوبی در پرتاب وزنه دارد و هم پرتابگران خوبی. من هشت سال پیش که در اینجا زندگی می‌کردم، رکوردم 18مترو13سانتیمتر بود. این مدت را هم پیش یکی از مربیانی که از قبل می‌شناختمش تمرین کردم. با وجود اینکه زمستان فصل بدنسازی‌ام بود اما به‌دلیل آسیب‌دیدگی نتوانستم اصلا بدنسازی خوبی داشته باشم. فکر هم نمی‌کردم بتوانم به بازی‌های اینچئون برسم اما خدا را شکر رسیدم.
‌هنوز هم مشکل حضورت در مسابقات بین‌المللی مختلف در اروپا حل نشده؟
نه متاسفانه به دلیل اینکه ایران برای گرفتن ویزای شینگن مشکل دارد، نمی‌توانم در هیچ مسابقه خارجی شرکت کنم. برای این کار باید مدیربرنامه‌ها داشته باشی که من ندارم. ضمن اینکه آنها هم به دلیل مشکلات ایران حاضر نمی‌شوند با ایرانی‌ها کار کنند. اگر در مسابقات اروپا شرکت کنم، هم تجربه‌ام بالاتر می‌رود و هم اینکه در رقابت بیشتر می‌توانم رکوردهای بهتری بزنم. من در تمام این مدت که در بلاروس بودم، فقط توانستم در چهار مسابقه بلاروس شرکت کنم که برایم کافی نبوده. در این مسابقات سه بار دوم شدم و یک‌بار هم اول.
‌تو در این چندسال حضورت در تیم‌ملی دوومیدانی ایران بدون مربی کار کردی و با همین شرایط جزو سه نفر اول آسیا بودی. باز هم می‌خواهی با این شرایط ادامه بدهی؟
نمی‌دانم باید بروم اینچئون و بیایم بعد تصمیم بگیرم. شاید ادامه دادم. پرتاب وزنه رشته‌ای است که هرچه سنت بالاتر می‌رود بهتر می‌توانی رکورد بزنی.
‌سطح دوومیدانی زنان ایران را در آسیا چطور ارزیابی می‌کنی؟
خوب نیست. در چند سالی که ایران بودم به جز من، مریم طوسی و سپیده توکلی نفرات شاخصی بودند که به بازی‌های آسیایی و سایر مسابقات اعزام شدند و توانستند خودی نشان دهند. هیچ‌وقت نفر دیگری نبوده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.