|

محمود رحمانی: «مادرم بلوط» شبیه واکسن عمل می‌کند

سعید برآبادی: در پشت‌پرده ساخت سد «کارون3»، پرونده هزاران درخت بلوط زاگرس میانی، نابودی چندین روستا و آوارگی صدها خانواده هنوز گشوده است. اثراتی که روستانشینان و عشایر بختیاری ساکن حاشیه این سد، متحمل شده‌اند، کمتر مجال ورود به دنیای رسانه‌ها را پیدا کرده در حالی که 300هزار اصله بلوط کهنسال در دولت احمدی‌نژاد ‌زیر آب رفت و روستاییان مال، زمین و دام‌باخته، جز ارتزاق از طریق زغال‌کردن بلوط‌های باقی‌مانده، چاره دیگری نداشتند. با محمود رحمانی، کارگردان فیلم مستند «مادرم‌بلوط» به همین بهانه و درباره نقش دغدغه‌های اجتماعی در ساخت چنین آثاری گفت‌وگو کرده‌ایم:

‌ فکر می‌کنید چطور می‌شود مشکلات اجتماعی را در قالب سینما مطرح کرد که کلیشه‌ای نباشند؟
همیشه سینما برایم ابزاری بوده که دغدغه‌هایم را بیان کنم و از آنجایی که فکر می‌کنم شکل گفتن یک مساله در جهانی که همه قصه‌ها در آن گفته شده از اهمیت بالایی برخوردار است سعی کردم در «مادرم‌بلوط» کاری کنم که فیلم علاوه‌بر ارایه روایتی ژورنالیستی، فیلمی باشد که مردم از آن لذت ببرند و از عمق فاجعه باخبر شوند.
‌ فکر نمی‌کنید وظیفه انسانی حکم می‌کرد به‌جای تصویربرداری، دوربین را زمین می‌گذاشتید و مانع از قطع درختان می‌شدید؟
این فیلم مثل واکسن می‌ماند و برای ساخت یک واکسن باید از خود بیماری استفاده کرد تا پادزهر را درست بسازیم. در جشنواره «مونیخ»، تماشاگران می‌گفتند، کاش، کارگردان دوربین را زمین می‌گذاشت و مانع قطع درختان می‌شد. با اینکه این نگاه مردم عادی آلمان به چنین پدیده محیط‌زیستی‌ای در کشورمان بود اما به جرات باید بگویم که گاهی حتی در میان برخی روشنفکران ما هم چنین نگرانی نسبت به محیط‌زیست وجود ندارد.
‌یک‌ هنرمند چطور می‌تواند با این صراحت راوی قتل‌عام درختان بلوط باشد؟
زادگاه من آنجاست، درست در جایی که 500خانوار دارند از قطع درختان و زغال‌کردن آنها ارتزاق می‌کنند در حالی که ساخت سد «کارون3»، زمین و دام آنها را به کام فنا کشاند. برای ساخت چنین مستندی باید جانمایه اصلی را شناخت و با محیط و آدم‌هایش ارتباط نزدیک برقرار کرد.
سعید برآبادی: در پشت‌پرده ساخت سد «کارون3»، پرونده هزاران درخت بلوط زاگرس میانی، نابودی چندین روستا و آوارگی صدها خانواده هنوز گشوده است. اثراتی که روستانشینان و عشایر بختیاری ساکن حاشیه این سد، متحمل شده‌اند، کمتر مجال ورود به دنیای رسانه‌ها را پیدا کرده در حالی که 300هزار اصله بلوط کهنسال در دولت احمدی‌نژاد ‌زیر آب رفت و روستاییان مال، زمین و دام‌باخته، جز ارتزاق از طریق زغال‌کردن بلوط‌های باقی‌مانده، چاره دیگری نداشتند. با محمود رحمانی، کارگردان فیلم مستند «مادرم‌بلوط» به همین بهانه و درباره نقش دغدغه‌های اجتماعی در ساخت چنین آثاری گفت‌وگو کرده‌ایم:

‌ فکر می‌کنید چطور می‌شود مشکلات اجتماعی را در قالب سینما مطرح کرد که کلیشه‌ای نباشند؟
همیشه سینما برایم ابزاری بوده که دغدغه‌هایم را بیان کنم و از آنجایی که فکر می‌کنم شکل گفتن یک مساله در جهانی که همه قصه‌ها در آن گفته شده از اهمیت بالایی برخوردار است سعی کردم در «مادرم‌بلوط» کاری کنم که فیلم علاوه‌بر ارایه روایتی ژورنالیستی، فیلمی باشد که مردم از آن لذت ببرند و از عمق فاجعه باخبر شوند.
‌ فکر نمی‌کنید وظیفه انسانی حکم می‌کرد به‌جای تصویربرداری، دوربین را زمین می‌گذاشتید و مانع از قطع درختان می‌شدید؟
این فیلم مثل واکسن می‌ماند و برای ساخت یک واکسن باید از خود بیماری استفاده کرد تا پادزهر را درست بسازیم. در جشنواره «مونیخ»، تماشاگران می‌گفتند، کاش، کارگردان دوربین را زمین می‌گذاشت و مانع قطع درختان می‌شد. با اینکه این نگاه مردم عادی آلمان به چنین پدیده محیط‌زیستی‌ای در کشورمان بود اما به جرات باید بگویم که گاهی حتی در میان برخی روشنفکران ما هم چنین نگرانی نسبت به محیط‌زیست وجود ندارد.
‌یک‌ هنرمند چطور می‌تواند با این صراحت راوی قتل‌عام درختان بلوط باشد؟
زادگاه من آنجاست، درست در جایی که 500خانوار دارند از قطع درختان و زغال‌کردن آنها ارتزاق می‌کنند در حالی که ساخت سد «کارون3»، زمین و دام آنها را به کام فنا کشاند. برای ساخت چنین مستندی باید جانمایه اصلی را شناخت و با محیط و آدم‌هایش ارتباط نزدیک برقرار کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.