|

خوابهای طلایی

جعفر مدرس صادقی

همسایه‌ی طبقه‌ی بالا دو سه سالی هست که دارد پیانو می‌زند، اما هنوز خوابهای طلایی جواد معروفی را هم بلد نیست بزند. بعد از دو سه سالی که هر روز صبح با صدای پیانو از خواب بیدار شده‌ام و هر روز بعد از ظهر با صدای پیانو نتوانسته‌ام بخوابم، تازه دارم از پلّه‌ها می‌روم بالا تا ببینم دختر همسایه است که پیانو می‌زند یا پسر همسایه است یا خودِ همسایه است یا خانم همسایه است. اوّلین بار است که از این پلّه‌ها می‌روم بالا. اوّلین بار است که تصمیم گرفته‌ام اعتراض کنم. من به سر و صدای بچه‌هایی که وقت و بی‌وقت، پیش از ظهر و بعد از ظهر، توی سر و کلّه‌ی هم می‌زنند و جیغ و داد می‌کنند هیچ کاری ندارم، به جا به جا کردن اثاثه و کشیده شدن پایه‌‌های میز و صندلی از این‌طرف به آن‌طرف، به این که یک نفر دائم دارد با کفش پاشنه‌بلند از این‌طرف به آن‌طرف می‌رود، به مهمانی‌های آخر شب و صدای موسیقی بکوب‌بکوبی که تا یکی دو ساعت بعد از نیمه شب ادامه دارد و به خداحافظی‌های مکرّر از توی راه‌پلّه‌ها و خنده‌های از توی حیاط و از زیر پنجره هم هیچ کاری ندارم. در ماشین‌ها یکی‌یکی باز و بسته می‌شود و خندیدن‌ها و خداحافظی‌ها تمامی ندارد و تازه آخر سر هر ماشینی که راه می‌افتد، به علامت آخرین خداحافظی، یک بوقی هم می‌زند. من به هیچ‌کدام از این سروصداها هیچ کاری ندارم، به دعواهای زن و شوهری هم هیچ کاری ندارم، به صندلی پرت کردن‌ها و بشقاب شکستن‌ها و تهدیدهای زنی که می‌خواهد خودش را آتش بزند و تهدیدهای شوهری که پیت بنزین را از دست زنش می‌گیرد و خالی می‌کند کف هال تا همه‌ی زندگی‌شان را به آتش بکشد هیچ کاری ندارم. حتا روزی هم که کار دعوای زن و شوهری به یک چنین جای باریکی کشید از پلّه‌ها نرفتم بالا. یکی دوتا از همسایه‌ها رفتند وساطت کردند و غائله را خواباندند. تازه آن هم لابد به این دلیل که ترسیدند مبادا آتش به آپارتمان‌های دیگر هم سرایت کند. از سر جای خودم تکان نخوردم. فقط گاهی یک نگاهی می‌انداختم به سقف و یک نگاهی می‌انداختم به در و خیال می‌کردم که یک بوی دودی توی سرم پیچیده. اما چند دقیقه‌ای طول نکشید که غائله خوابید و خیال همه‌ی همسایه‌ها راحت شد. آتش زدن و آتش گرفتن یک مقدّماتی لازم داشت که فراهم نبود. کبریت و فندک شاید دم دست نبوده است، پیت بنزین شاید خالی بود یا همه‌ی این تهدیدها و داد و فریادها فقط خالی‌بندی بود. از پلّه‌ها نرفتم بالا. پُرس و جویی هم نکردم که چی شد که کار آنها به اینجا کشید و چی شد که از همان فردا پس‌فرداش دوباره بنا کردند به جابه‌جا کردن میز و صندلی‌ها و مهمانی دادن‌های تا آخر شب و تا دم صبح، و چی شد که دوباره صدای هارهار و تیرتیرشان و صدای عزیزم عزیزم و هانی هانی گفتنشان از توی خودِ آپارتمان، از راه‌پلّه‌ها و از توی حیاط و از پایین پنجره، روز و شب توی گوشم بود. اما هیچ صدایی به اندازه‌ی صدای پیانو روی روح و روانم راه نمی‌رود. ای کاش یکی از همان روزهایی که پدر خانواده را دم در آسانسور یا توی راه‌پلّه‌ها می‌دیدم از او می‌پرسیدم این دختر شماست که پیانو می‌زند یا خانم شماست که پیانو می‌زند و همه‌ی این حرفهایی را که حالا می‌خواهم به او بزنم همان توی راه‌پلّه‌ها یا دم در آسانسور به او می‌‌گفتم. می‌خواهم به او بگویم چرا یک معلّم بهتر برای ایشون نمی‌گیری؟ می‌خواهم به او بگویم من یک معلّم خیلی خوب سراغ دارم. می‌خواهم به او بگویم من یک مشتری خیلی خوب برای پیانوهای دست دوم سراغ دارم. اگر خودِ او در را باز کند، به او می‌گویم آخه چرا ما همه باید نوازنده باشیم؟ چرا ما همه باید نابغه باشیم؟ چرا دوست نداریم یک کمی گوش بدهیم ــ فقط گوش بدهیم، فقط بخوانیم، اصلن توی فکر نوشتن نباشیم؟ یک روز در میان، دم در آسانسور، همدیگر را می‌بینیم و این چیزها را می‌شود دم در آسانسور یا توی راه‌پلّه‌ها هم به او گفت. اما حالا دارم از پلّه‌ها می‌روم بالا تا درست در همان لحظه‌ای که یک نفر دارد خوابهای طلایی جواد معروفی را می‌زند و بعد از دو سه سال که دارد می‌زند هنوز بلد نیست بزند، به او بگویم آخه ما چرا چرا چرا چرا چرا همه باید نوازنده باشیم؟
همسایه‌ی طبقه‌ی بالا دو سه سالی هست که دارد پیانو می‌زند، اما هنوز خوابهای طلایی جواد معروفی را هم بلد نیست بزند. بعد از دو سه سالی که هر روز صبح با صدای پیانو از خواب بیدار شده‌ام و هر روز بعد از ظهر با صدای پیانو نتوانسته‌ام بخوابم، تازه دارم از پلّه‌ها می‌روم بالا تا ببینم دختر همسایه است که پیانو می‌زند یا پسر همسایه است یا خودِ همسایه است یا خانم همسایه است. اوّلین بار است که از این پلّه‌ها می‌روم بالا. اوّلین بار است که تصمیم گرفته‌ام اعتراض کنم. من به سر و صدای بچه‌هایی که وقت و بی‌وقت، پیش از ظهر و بعد از ظهر، توی سر و کلّه‌ی هم می‌زنند و جیغ و داد می‌کنند هیچ کاری ندارم، به جا به جا کردن اثاثه و کشیده شدن پایه‌‌های میز و صندلی از این‌طرف به آن‌طرف، به این که یک نفر دائم دارد با کفش پاشنه‌بلند از این‌طرف به آن‌طرف می‌رود، به مهمانی‌های آخر شب و صدای موسیقی بکوب‌بکوبی که تا یکی دو ساعت بعد از نیمه شب ادامه دارد و به خداحافظی‌های مکرّر از توی راه‌پلّه‌ها و خنده‌های از توی حیاط و از زیر پنجره هم هیچ کاری ندارم. در ماشین‌ها یکی‌یکی باز و بسته می‌شود و خندیدن‌ها و خداحافظی‌ها تمامی ندارد و تازه آخر سر هر ماشینی که راه می‌افتد، به علامت آخرین خداحافظی، یک بوقی هم می‌زند. من به هیچ‌کدام از این سروصداها هیچ کاری ندارم، به دعواهای زن و شوهری هم هیچ کاری ندارم، به صندلی پرت کردن‌ها و بشقاب شکستن‌ها و تهدیدهای زنی که می‌خواهد خودش را آتش بزند و تهدیدهای شوهری که پیت بنزین را از دست زنش می‌گیرد و خالی می‌کند کف هال تا همه‌ی زندگی‌شان را به آتش بکشد هیچ کاری ندارم. حتا روزی هم که کار دعوای زن و شوهری به یک چنین جای باریکی کشید از پلّه‌ها نرفتم بالا. یکی دوتا از همسایه‌ها رفتند وساطت کردند و غائله را خواباندند. تازه آن هم لابد به این دلیل که ترسیدند مبادا آتش به آپارتمان‌های دیگر هم سرایت کند. از سر جای خودم تکان نخوردم. فقط گاهی یک نگاهی می‌انداختم به سقف و یک نگاهی می‌انداختم به در و خیال می‌کردم که یک بوی دودی توی سرم پیچیده. اما چند دقیقه‌ای طول نکشید که غائله خوابید و خیال همه‌ی همسایه‌ها راحت شد. آتش زدن و آتش گرفتن یک مقدّماتی لازم داشت که فراهم نبود. کبریت و فندک شاید دم دست نبوده است، پیت بنزین شاید خالی بود یا همه‌ی این تهدیدها و داد و فریادها فقط خالی‌بندی بود. از پلّه‌ها نرفتم بالا. پُرس و جویی هم نکردم که چی شد که کار آنها به اینجا کشید و چی شد که از همان فردا پس‌فرداش دوباره بنا کردند به جابه‌جا کردن میز و صندلی‌ها و مهمانی دادن‌های تا آخر شب و تا دم صبح، و چی شد که دوباره صدای هارهار و تیرتیرشان و صدای عزیزم عزیزم و هانی هانی گفتنشان از توی خودِ آپارتمان، از راه‌پلّه‌ها و از توی حیاط و از پایین پنجره، روز و شب توی گوشم بود. اما هیچ صدایی به اندازه‌ی صدای پیانو روی روح و روانم راه نمی‌رود. ای کاش یکی از همان روزهایی که پدر خانواده را دم در آسانسور یا توی راه‌پلّه‌ها می‌دیدم از او می‌پرسیدم این دختر شماست که پیانو می‌زند یا خانم شماست که پیانو می‌زند و همه‌ی این حرفهایی را که حالا می‌خواهم به او بزنم همان توی راه‌پلّه‌ها یا دم در آسانسور به او می‌‌گفتم. می‌خواهم به او بگویم چرا یک معلّم بهتر برای ایشون نمی‌گیری؟ می‌خواهم به او بگویم من یک معلّم خیلی خوب سراغ دارم. می‌خواهم به او بگویم من یک مشتری خیلی خوب برای پیانوهای دست دوم سراغ دارم. اگر خودِ او در را باز کند، به او می‌گویم آخه چرا ما همه باید نوازنده باشیم؟ چرا ما همه باید نابغه باشیم؟ چرا دوست نداریم یک کمی گوش بدهیم ــ فقط گوش بدهیم، فقط بخوانیم، اصلن توی فکر نوشتن نباشیم؟ یک روز در میان، دم در آسانسور، همدیگر را می‌بینیم و این چیزها را می‌شود دم در آسانسور یا توی راه‌پلّه‌ها هم به او گفت. اما حالا دارم از پلّه‌ها می‌روم بالا تا درست در همان لحظه‌ای که یک نفر دارد خوابهای طلایی جواد معروفی را می‌زند و بعد از دو سه سال که دارد می‌زند هنوز بلد نیست بزند، به او بگویم آخه ما چرا چرا چرا چرا چرا همه باید نوازنده باشیم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.