مخالفان و موافقان تهرانگردی و تهرانگرد
فاطمه جمال پور
چندروز پس از انتخابات هیاترییسه شورای شهر، حرفوحدیثها درباره عملکرد احمد مسجدجامعی ادامه دارد و به صفآرایی منتقدان و مدافعان منجر شده است.
منتقدان میگویند: مسجدجامعی پس از یک دوره حضور در شورای شهر، نباید تصور میکرد که شورای شهر تهران، سیاسی نیست و میتوان بیتوجه به سیاست ادارهاش کرد. به اعتقاد آنها «او باید لابیها را افشا کند» و از عدم موضعگیریاش درباره تفاهمنامه 20هزارمیلیاردی شورا، تفکیک جنسیتی، انتصاب عباس جدیدی به سمت معاونت حقوقی، عدم دخالت در انتصابات کمیسیونها و استفادهنکردنش از اختیارات حقوقی ریاست شورا برخلاف چمران در دوره قبل انتقاد داشته و عنوان میکنند: «در دوره سوم، چمران با استفاده از اختیارات قانونی اجازه نداد هیچکدام از سه چهره اصلاحطلب شورا از جمله نجفی، مسجدجامعی و ابتکار، ریاست حتی یک کمیسیون را در اختیار داشته باشند اما مسجدجامعی با عدم استفاده از این اختیارات، چند کمیسیون مهم را به اصولگرایان داد.»
به گفته منتقدان در یکسال اخیر، شهرداری آنقدر در مظان اتهام بود که باید بیش از یکبار، شهردارش برای سوال در صحن شورا حاضر شود و ازدسترفتن شورا را ناشی از ضعف عملکرد اصلاحطلبان عضو شورا ارزیابی میکنند اما مدافعان، از گریزناپذیربودن ناکامی در انتخابات هیاترییسه سخن میگویند، از اینکه تعداد اصلاحطلبان شورا بهحدی نیست که اکثریت آرا را داشته باشند، از لغزش آرای مستقل و تنگنظریهایی که در تایید صلاحیتهای فهرست اصلاحطلبان در انتخابات شوراها اعمال شد و عدم استقبال مردم از انتخابات شوراها میگویند، در حالیکه تنها سرمایه اصلاحطلبان همین صندوق رای بود.
هرچه هست؛ جدال، نبرد قدیمی سیاست و اخلاق است و مدافعان از اخلاقگرابودن مسجدجامعی سخن میگویند و اینکه مسجدجامعی اتفاقا آدم منفعلی نیست، کارینکردن در میدانی که لابیگری تا آخرین دقایق در آن حرف اول را میزند، به معنای انفعال نیست، بلکه به معنای عدم شرکت در رقابتی است که از وجاهت قانونی برای فرد برخوردار نیست. ضمن اینکه او رانتی برای دادن نداشت و ندارد.
آنها میگویند اصلاحطلبان، کسی را غیر از مسجدجامعی برای نامزدی نداشتند که به میدان بفرستند. پس اگر این فرض درست باشد، نمیشود به او خرده گرفت که چرا تلاشی برای حضور در ریاست شورا نکرده چرا که پاسخ یک کلام است؛ اگر اصلاحطلبان او را به شورا فراخواندهاند چرا از این عنوان او دفاع نکردهاند؟ مگر نه اینکه در آن شرایط، رییس یک جلسه نمیتواند از پشت میز بلند شود و لابی کند؟ سناریوی دوم بیشتر مربوط به منش است: به نظر منش مسجدجامعی شرکت در شورا بوده برای حفظ شهر نه برای نشستن بر صندلی ریاست. نشانه این را هم میشود هم در افزایش تعداد همراهان تهرانگردی منطقه 18 دید و هم در حضور دو چهره اصولگرا در برنامه این هفته.
اما مخالفان میگویند، سیاست، عرصه اخلاق نیست و از شورا بهعنوان سنگری سخن میگویند که نباید از دست میرفت و به بازخوانی تجربه شورای دومی میپردازند با ریاست چمران که از دل آن احمدینژاد بیرون آمد.
تهرانگردیهای مسجدجامعی در مقام رییس شورا، آن بخشی از عملکرد وی بود که مخالفان و موافقان بسیار دارد. رسانههای اصولگرا پس از بازگشت چمران به صندلی ریاست شورای شهر به طعنه تیتر زدند: «پایان تهرانگردی مسجدجامعی» اما او این هفته تهرانگردیهایش را ادامه داد. چنانچه پیش از آن هم گفته بود که اگر رییس نشود باز هم تهرانگردی میکند. تهرانگردی این هفته اتفاقا شلوغتر از هفتههای قبلش بود، حافظی و ناصحی ،دو عضو اصولگرای شورای شهر هم برای حمایت از حرکت فرهنگی رییس سابق به او پیوسته بودند.
مخالفانش میگویند اینکه تهرانگردی پررنگترین نقطه کاری رییس شورا باشد ایراد دارد و موافقان میگویند او روح فرهنگی تهران را پس از مدتها غیبت به تهران باز گردانده است. پس از واگذاری صندلی ریاست اما صدای منتقدان، بلند و بلندتر شد.
اما مهمترین سوال این است که آیا رییس شورای شهر باید برود تهران کشف کند؟ مدافعان میگویند رییس شورا باید برود و کشف کند شهر را. نه به این خاطر که شهر را بلد نیست بلکه به این خاطر که هدفش چیز دیگری است؛ هدفش نه سیاسی که فرهنگی است.
اما تهرانگردی مسجدجامعی، بر خلاف پندار برخی که آن را تا حد یک «شو» تنزل میدهند و از دور، نظاره و انتقاد میکنند برای تهران دستاوردهای اجرایی داشته و برای تهرانیها یک رخداد بوده است چرا که برای نخستین بار، ریاست شورای شهر به دیدار تمام مناطق تهران میرفت؛ برنامهای که در آن منطقه 18 و یک و 22 تفاوتی نداشتند. از دستاوردهای تهرانگردیها، میتوان به حفاظت بناهای تاریخی همچون «میدان مشق» و عمارت «کلاه فرنگی» اشاره کرد که برای اولین بار با دستگاههای مختلف از جمله سپاه و وزارت خارجه برای حفاظت از آنها تعامل شد، برای اولین بار به صورت مستقیم برای «خانه اتحادیه» و «سرای دلگشا»، بودجه حفظ و احیا تعریف شد و از دل هر تهرانگردی مصوباتی بیرون میآمد که به داد و درد مردم تهران و بناهای تاریخی شهر میرسید. خانههای تاریخی تهران از جمله «خانه اتحادیه» یا همان «خانه داییجان ناپلئون»و «خانه بوشهریها» از سایه تخریب در امان ماندند و پیگیری شورا در زمینه «سرای دلگشا» منجر به کاهش طبقات و ساختوسازش شد. از سوی دیگر در همین تهرانگردیها، آشتی هنرمندانی که کنارهگیری اعتراضی داشتند، اتفاق افتاد، همچون استاد رضا امیرخانی هنرمند خوشنویس، خاندان امین الضرب و خاندان اتحادیه.
منتقدان میگویند: مسجدجامعی پس از یک دوره حضور در شورای شهر، نباید تصور میکرد که شورای شهر تهران، سیاسی نیست و میتوان بیتوجه به سیاست ادارهاش کرد. به اعتقاد آنها «او باید لابیها را افشا کند» و از عدم موضعگیریاش درباره تفاهمنامه 20هزارمیلیاردی شورا، تفکیک جنسیتی، انتصاب عباس جدیدی به سمت معاونت حقوقی، عدم دخالت در انتصابات کمیسیونها و استفادهنکردنش از اختیارات حقوقی ریاست شورا برخلاف چمران در دوره قبل انتقاد داشته و عنوان میکنند: «در دوره سوم، چمران با استفاده از اختیارات قانونی اجازه نداد هیچکدام از سه چهره اصلاحطلب شورا از جمله نجفی، مسجدجامعی و ابتکار، ریاست حتی یک کمیسیون را در اختیار داشته باشند اما مسجدجامعی با عدم استفاده از این اختیارات، چند کمیسیون مهم را به اصولگرایان داد.»
به گفته منتقدان در یکسال اخیر، شهرداری آنقدر در مظان اتهام بود که باید بیش از یکبار، شهردارش برای سوال در صحن شورا حاضر شود و ازدسترفتن شورا را ناشی از ضعف عملکرد اصلاحطلبان عضو شورا ارزیابی میکنند اما مدافعان، از گریزناپذیربودن ناکامی در انتخابات هیاترییسه سخن میگویند، از اینکه تعداد اصلاحطلبان شورا بهحدی نیست که اکثریت آرا را داشته باشند، از لغزش آرای مستقل و تنگنظریهایی که در تایید صلاحیتهای فهرست اصلاحطلبان در انتخابات شوراها اعمال شد و عدم استقبال مردم از انتخابات شوراها میگویند، در حالیکه تنها سرمایه اصلاحطلبان همین صندوق رای بود.
هرچه هست؛ جدال، نبرد قدیمی سیاست و اخلاق است و مدافعان از اخلاقگرابودن مسجدجامعی سخن میگویند و اینکه مسجدجامعی اتفاقا آدم منفعلی نیست، کارینکردن در میدانی که لابیگری تا آخرین دقایق در آن حرف اول را میزند، به معنای انفعال نیست، بلکه به معنای عدم شرکت در رقابتی است که از وجاهت قانونی برای فرد برخوردار نیست. ضمن اینکه او رانتی برای دادن نداشت و ندارد.
آنها میگویند اصلاحطلبان، کسی را غیر از مسجدجامعی برای نامزدی نداشتند که به میدان بفرستند. پس اگر این فرض درست باشد، نمیشود به او خرده گرفت که چرا تلاشی برای حضور در ریاست شورا نکرده چرا که پاسخ یک کلام است؛ اگر اصلاحطلبان او را به شورا فراخواندهاند چرا از این عنوان او دفاع نکردهاند؟ مگر نه اینکه در آن شرایط، رییس یک جلسه نمیتواند از پشت میز بلند شود و لابی کند؟ سناریوی دوم بیشتر مربوط به منش است: به نظر منش مسجدجامعی شرکت در شورا بوده برای حفظ شهر نه برای نشستن بر صندلی ریاست. نشانه این را هم میشود هم در افزایش تعداد همراهان تهرانگردی منطقه 18 دید و هم در حضور دو چهره اصولگرا در برنامه این هفته.
اما مخالفان میگویند، سیاست، عرصه اخلاق نیست و از شورا بهعنوان سنگری سخن میگویند که نباید از دست میرفت و به بازخوانی تجربه شورای دومی میپردازند با ریاست چمران که از دل آن احمدینژاد بیرون آمد.
تهرانگردیهای مسجدجامعی در مقام رییس شورا، آن بخشی از عملکرد وی بود که مخالفان و موافقان بسیار دارد. رسانههای اصولگرا پس از بازگشت چمران به صندلی ریاست شورای شهر به طعنه تیتر زدند: «پایان تهرانگردی مسجدجامعی» اما او این هفته تهرانگردیهایش را ادامه داد. چنانچه پیش از آن هم گفته بود که اگر رییس نشود باز هم تهرانگردی میکند. تهرانگردی این هفته اتفاقا شلوغتر از هفتههای قبلش بود، حافظی و ناصحی ،دو عضو اصولگرای شورای شهر هم برای حمایت از حرکت فرهنگی رییس سابق به او پیوسته بودند.
مخالفانش میگویند اینکه تهرانگردی پررنگترین نقطه کاری رییس شورا باشد ایراد دارد و موافقان میگویند او روح فرهنگی تهران را پس از مدتها غیبت به تهران باز گردانده است. پس از واگذاری صندلی ریاست اما صدای منتقدان، بلند و بلندتر شد.
اما مهمترین سوال این است که آیا رییس شورای شهر باید برود تهران کشف کند؟ مدافعان میگویند رییس شورا باید برود و کشف کند شهر را. نه به این خاطر که شهر را بلد نیست بلکه به این خاطر که هدفش چیز دیگری است؛ هدفش نه سیاسی که فرهنگی است.
اما تهرانگردی مسجدجامعی، بر خلاف پندار برخی که آن را تا حد یک «شو» تنزل میدهند و از دور، نظاره و انتقاد میکنند برای تهران دستاوردهای اجرایی داشته و برای تهرانیها یک رخداد بوده است چرا که برای نخستین بار، ریاست شورای شهر به دیدار تمام مناطق تهران میرفت؛ برنامهای که در آن منطقه 18 و یک و 22 تفاوتی نداشتند. از دستاوردهای تهرانگردیها، میتوان به حفاظت بناهای تاریخی همچون «میدان مشق» و عمارت «کلاه فرنگی» اشاره کرد که برای اولین بار با دستگاههای مختلف از جمله سپاه و وزارت خارجه برای حفاظت از آنها تعامل شد، برای اولین بار به صورت مستقیم برای «خانه اتحادیه» و «سرای دلگشا»، بودجه حفظ و احیا تعریف شد و از دل هر تهرانگردی مصوباتی بیرون میآمد که به داد و درد مردم تهران و بناهای تاریخی شهر میرسید. خانههای تاریخی تهران از جمله «خانه اتحادیه» یا همان «خانه داییجان ناپلئون»و «خانه بوشهریها» از سایه تخریب در امان ماندند و پیگیری شورا در زمینه «سرای دلگشا» منجر به کاهش طبقات و ساختوسازش شد. از سوی دیگر در همین تهرانگردیها، آشتی هنرمندانی که کنارهگیری اعتراضی داشتند، اتفاق افتاد، همچون استاد رضا امیرخانی هنرمند خوشنویس، خاندان امین الضرب و خاندان اتحادیه.
چندروز پس از انتخابات هیاترییسه شورای شهر، حرفوحدیثها درباره عملکرد احمد مسجدجامعی ادامه دارد و به صفآرایی منتقدان و مدافعان منجر شده است.
منتقدان میگویند: مسجدجامعی پس از یک دوره حضور در شورای شهر، نباید تصور میکرد که شورای شهر تهران، سیاسی نیست و میتوان بیتوجه به سیاست ادارهاش کرد. به اعتقاد آنها «او باید لابیها را افشا کند» و از عدم موضعگیریاش درباره تفاهمنامه 20هزارمیلیاردی شورا، تفکیک جنسیتی، انتصاب عباس جدیدی به سمت معاونت حقوقی، عدم دخالت در انتصابات کمیسیونها و استفادهنکردنش از اختیارات حقوقی ریاست شورا برخلاف چمران در دوره قبل انتقاد داشته و عنوان میکنند: «در دوره سوم، چمران با استفاده از اختیارات قانونی اجازه نداد هیچکدام از سه چهره اصلاحطلب شورا از جمله نجفی، مسجدجامعی و ابتکار، ریاست حتی یک کمیسیون را در اختیار داشته باشند اما مسجدجامعی با عدم استفاده از این اختیارات، چند کمیسیون مهم را به اصولگرایان داد.»
به گفته منتقدان در یکسال اخیر، شهرداری آنقدر در مظان اتهام بود که باید بیش از یکبار، شهردارش برای سوال در صحن شورا حاضر شود و ازدسترفتن شورا را ناشی از ضعف عملکرد اصلاحطلبان عضو شورا ارزیابی میکنند اما مدافعان، از گریزناپذیربودن ناکامی در انتخابات هیاترییسه سخن میگویند، از اینکه تعداد اصلاحطلبان شورا بهحدی نیست که اکثریت آرا را داشته باشند، از لغزش آرای مستقل و تنگنظریهایی که در تایید صلاحیتهای فهرست اصلاحطلبان در انتخابات شوراها اعمال شد و عدم استقبال مردم از انتخابات شوراها میگویند، در حالیکه تنها سرمایه اصلاحطلبان همین صندوق رای بود.
هرچه هست؛ جدال، نبرد قدیمی سیاست و اخلاق است و مدافعان از اخلاقگرابودن مسجدجامعی سخن میگویند و اینکه مسجدجامعی اتفاقا آدم منفعلی نیست، کارینکردن در میدانی که لابیگری تا آخرین دقایق در آن حرف اول را میزند، به معنای انفعال نیست، بلکه به معنای عدم شرکت در رقابتی است که از وجاهت قانونی برای فرد برخوردار نیست. ضمن اینکه او رانتی برای دادن نداشت و ندارد.
آنها میگویند اصلاحطلبان، کسی را غیر از مسجدجامعی برای نامزدی نداشتند که به میدان بفرستند. پس اگر این فرض درست باشد، نمیشود به او خرده گرفت که چرا تلاشی برای حضور در ریاست شورا نکرده چرا که پاسخ یک کلام است؛ اگر اصلاحطلبان او را به شورا فراخواندهاند چرا از این عنوان او دفاع نکردهاند؟ مگر نه اینکه در آن شرایط، رییس یک جلسه نمیتواند از پشت میز بلند شود و لابی کند؟ سناریوی دوم بیشتر مربوط به منش است: به نظر منش مسجدجامعی شرکت در شورا بوده برای حفظ شهر نه برای نشستن بر صندلی ریاست. نشانه این را هم میشود هم در افزایش تعداد همراهان تهرانگردی منطقه 18 دید و هم در حضور دو چهره اصولگرا در برنامه این هفته.
اما مخالفان میگویند، سیاست، عرصه اخلاق نیست و از شورا بهعنوان سنگری سخن میگویند که نباید از دست میرفت و به بازخوانی تجربه شورای دومی میپردازند با ریاست چمران که از دل آن احمدینژاد بیرون آمد.
تهرانگردیهای مسجدجامعی در مقام رییس شورا، آن بخشی از عملکرد وی بود که مخالفان و موافقان بسیار دارد. رسانههای اصولگرا پس از بازگشت چمران به صندلی ریاست شورای شهر به طعنه تیتر زدند: «پایان تهرانگردی مسجدجامعی» اما او این هفته تهرانگردیهایش را ادامه داد. چنانچه پیش از آن هم گفته بود که اگر رییس نشود باز هم تهرانگردی میکند. تهرانگردی این هفته اتفاقا شلوغتر از هفتههای قبلش بود، حافظی و ناصحی ،دو عضو اصولگرای شورای شهر هم برای حمایت از حرکت فرهنگی رییس سابق به او پیوسته بودند.
مخالفانش میگویند اینکه تهرانگردی پررنگترین نقطه کاری رییس شورا باشد ایراد دارد و موافقان میگویند او روح فرهنگی تهران را پس از مدتها غیبت به تهران باز گردانده است. پس از واگذاری صندلی ریاست اما صدای منتقدان، بلند و بلندتر شد.
اما مهمترین سوال این است که آیا رییس شورای شهر باید برود تهران کشف کند؟ مدافعان میگویند رییس شورا باید برود و کشف کند شهر را. نه به این خاطر که شهر را بلد نیست بلکه به این خاطر که هدفش چیز دیگری است؛ هدفش نه سیاسی که فرهنگی است.
اما تهرانگردی مسجدجامعی، بر خلاف پندار برخی که آن را تا حد یک «شو» تنزل میدهند و از دور، نظاره و انتقاد میکنند برای تهران دستاوردهای اجرایی داشته و برای تهرانیها یک رخداد بوده است چرا که برای نخستین بار، ریاست شورای شهر به دیدار تمام مناطق تهران میرفت؛ برنامهای که در آن منطقه 18 و یک و 22 تفاوتی نداشتند. از دستاوردهای تهرانگردیها، میتوان به حفاظت بناهای تاریخی همچون «میدان مشق» و عمارت «کلاه فرنگی» اشاره کرد که برای اولین بار با دستگاههای مختلف از جمله سپاه و وزارت خارجه برای حفاظت از آنها تعامل شد، برای اولین بار به صورت مستقیم برای «خانه اتحادیه» و «سرای دلگشا»، بودجه حفظ و احیا تعریف شد و از دل هر تهرانگردی مصوباتی بیرون میآمد که به داد و درد مردم تهران و بناهای تاریخی شهر میرسید. خانههای تاریخی تهران از جمله «خانه اتحادیه» یا همان «خانه داییجان ناپلئون»و «خانه بوشهریها» از سایه تخریب در امان ماندند و پیگیری شورا در زمینه «سرای دلگشا» منجر به کاهش طبقات و ساختوسازش شد. از سوی دیگر در همین تهرانگردیها، آشتی هنرمندانی که کنارهگیری اعتراضی داشتند، اتفاق افتاد، همچون استاد رضا امیرخانی هنرمند خوشنویس، خاندان امین الضرب و خاندان اتحادیه.
منتقدان میگویند: مسجدجامعی پس از یک دوره حضور در شورای شهر، نباید تصور میکرد که شورای شهر تهران، سیاسی نیست و میتوان بیتوجه به سیاست ادارهاش کرد. به اعتقاد آنها «او باید لابیها را افشا کند» و از عدم موضعگیریاش درباره تفاهمنامه 20هزارمیلیاردی شورا، تفکیک جنسیتی، انتصاب عباس جدیدی به سمت معاونت حقوقی، عدم دخالت در انتصابات کمیسیونها و استفادهنکردنش از اختیارات حقوقی ریاست شورا برخلاف چمران در دوره قبل انتقاد داشته و عنوان میکنند: «در دوره سوم، چمران با استفاده از اختیارات قانونی اجازه نداد هیچکدام از سه چهره اصلاحطلب شورا از جمله نجفی، مسجدجامعی و ابتکار، ریاست حتی یک کمیسیون را در اختیار داشته باشند اما مسجدجامعی با عدم استفاده از این اختیارات، چند کمیسیون مهم را به اصولگرایان داد.»
به گفته منتقدان در یکسال اخیر، شهرداری آنقدر در مظان اتهام بود که باید بیش از یکبار، شهردارش برای سوال در صحن شورا حاضر شود و ازدسترفتن شورا را ناشی از ضعف عملکرد اصلاحطلبان عضو شورا ارزیابی میکنند اما مدافعان، از گریزناپذیربودن ناکامی در انتخابات هیاترییسه سخن میگویند، از اینکه تعداد اصلاحطلبان شورا بهحدی نیست که اکثریت آرا را داشته باشند، از لغزش آرای مستقل و تنگنظریهایی که در تایید صلاحیتهای فهرست اصلاحطلبان در انتخابات شوراها اعمال شد و عدم استقبال مردم از انتخابات شوراها میگویند، در حالیکه تنها سرمایه اصلاحطلبان همین صندوق رای بود.
هرچه هست؛ جدال، نبرد قدیمی سیاست و اخلاق است و مدافعان از اخلاقگرابودن مسجدجامعی سخن میگویند و اینکه مسجدجامعی اتفاقا آدم منفعلی نیست، کارینکردن در میدانی که لابیگری تا آخرین دقایق در آن حرف اول را میزند، به معنای انفعال نیست، بلکه به معنای عدم شرکت در رقابتی است که از وجاهت قانونی برای فرد برخوردار نیست. ضمن اینکه او رانتی برای دادن نداشت و ندارد.
آنها میگویند اصلاحطلبان، کسی را غیر از مسجدجامعی برای نامزدی نداشتند که به میدان بفرستند. پس اگر این فرض درست باشد، نمیشود به او خرده گرفت که چرا تلاشی برای حضور در ریاست شورا نکرده چرا که پاسخ یک کلام است؛ اگر اصلاحطلبان او را به شورا فراخواندهاند چرا از این عنوان او دفاع نکردهاند؟ مگر نه اینکه در آن شرایط، رییس یک جلسه نمیتواند از پشت میز بلند شود و لابی کند؟ سناریوی دوم بیشتر مربوط به منش است: به نظر منش مسجدجامعی شرکت در شورا بوده برای حفظ شهر نه برای نشستن بر صندلی ریاست. نشانه این را هم میشود هم در افزایش تعداد همراهان تهرانگردی منطقه 18 دید و هم در حضور دو چهره اصولگرا در برنامه این هفته.
اما مخالفان میگویند، سیاست، عرصه اخلاق نیست و از شورا بهعنوان سنگری سخن میگویند که نباید از دست میرفت و به بازخوانی تجربه شورای دومی میپردازند با ریاست چمران که از دل آن احمدینژاد بیرون آمد.
تهرانگردیهای مسجدجامعی در مقام رییس شورا، آن بخشی از عملکرد وی بود که مخالفان و موافقان بسیار دارد. رسانههای اصولگرا پس از بازگشت چمران به صندلی ریاست شورای شهر به طعنه تیتر زدند: «پایان تهرانگردی مسجدجامعی» اما او این هفته تهرانگردیهایش را ادامه داد. چنانچه پیش از آن هم گفته بود که اگر رییس نشود باز هم تهرانگردی میکند. تهرانگردی این هفته اتفاقا شلوغتر از هفتههای قبلش بود، حافظی و ناصحی ،دو عضو اصولگرای شورای شهر هم برای حمایت از حرکت فرهنگی رییس سابق به او پیوسته بودند.
مخالفانش میگویند اینکه تهرانگردی پررنگترین نقطه کاری رییس شورا باشد ایراد دارد و موافقان میگویند او روح فرهنگی تهران را پس از مدتها غیبت به تهران باز گردانده است. پس از واگذاری صندلی ریاست اما صدای منتقدان، بلند و بلندتر شد.
اما مهمترین سوال این است که آیا رییس شورای شهر باید برود تهران کشف کند؟ مدافعان میگویند رییس شورا باید برود و کشف کند شهر را. نه به این خاطر که شهر را بلد نیست بلکه به این خاطر که هدفش چیز دیگری است؛ هدفش نه سیاسی که فرهنگی است.
اما تهرانگردی مسجدجامعی، بر خلاف پندار برخی که آن را تا حد یک «شو» تنزل میدهند و از دور، نظاره و انتقاد میکنند برای تهران دستاوردهای اجرایی داشته و برای تهرانیها یک رخداد بوده است چرا که برای نخستین بار، ریاست شورای شهر به دیدار تمام مناطق تهران میرفت؛ برنامهای که در آن منطقه 18 و یک و 22 تفاوتی نداشتند. از دستاوردهای تهرانگردیها، میتوان به حفاظت بناهای تاریخی همچون «میدان مشق» و عمارت «کلاه فرنگی» اشاره کرد که برای اولین بار با دستگاههای مختلف از جمله سپاه و وزارت خارجه برای حفاظت از آنها تعامل شد، برای اولین بار به صورت مستقیم برای «خانه اتحادیه» و «سرای دلگشا»، بودجه حفظ و احیا تعریف شد و از دل هر تهرانگردی مصوباتی بیرون میآمد که به داد و درد مردم تهران و بناهای تاریخی شهر میرسید. خانههای تاریخی تهران از جمله «خانه اتحادیه» یا همان «خانه داییجان ناپلئون»و «خانه بوشهریها» از سایه تخریب در امان ماندند و پیگیری شورا در زمینه «سرای دلگشا» منجر به کاهش طبقات و ساختوسازش شد. از سوی دیگر در همین تهرانگردیها، آشتی هنرمندانی که کنارهگیری اعتراضی داشتند، اتفاق افتاد، همچون استاد رضا امیرخانی هنرمند خوشنویس، خاندان امین الضرب و خاندان اتحادیه.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.