|

ماجرای نادیا

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

نادیا اما رفتار این همسرعشوه‌گر را نمی‌توانست تحمل کند. پس از مرگ کاتو (همسر اول استالین)، در ژانویه1907، استالین ادعا کرد قلبش ویران و در نهایت خشک شده است. با این حال، هنوز جای دیگری برای یک زن دیگر وجود داشت.
سال1917، در بحبوحه انقلاب از یک تبعید دیگر برگشت. در یکی از دورترین نقاط سیبری، نزدیک قطب شمال؛ جایی که امکان فرار از آن نبود. اگر نظام فرونمی‌ریخت، امکان بازگشتش محال بود. به سن‌پترزبورگ رسید و به منزل خانواده علیلیوف یکی از طرفداران بلشویک‌ها پناه برد. نادیا آن زمان با وجودی که استالین همسر داشت به این خانه رفت‌وآمد می‌کرد. استالین، نادیا را همان‌جا دید، دختر دوم از بین سه‌فرزند یک خانواده. شباهتی بین این دختر 16ساله و آن دختربچه‌ای را که از غرق‌شدن نجات داد، نمی‌دید. زیبایی دختر او را گرفت. احساس می‌کرد این نوجوان بدون آرایش و غیرمتکلف با آن صراحت لهجه‌ای که دارد، فرصتی به او برای تجربه یک زندگی عاشقانه می‌دهد. احساس کرد به این وسیله می‌تواند جای خالی کاتو را تا حدودی پر کند. استالین در آن زمان نزدیک به 40سال داشت. نادیا به‌دلیل آموزش‌هایی که از سوی پدر و مادرش دید از بلشویسم اشباع شده بود. خانواده علیلیوف پیوسته به این انقلابی شروع‌کننده قیام و آن فعالیت‌های سری‌اش کمک می‌کردند، یعنی از 20سال پیش که او را شناخته بودند؛ کسی که دوست داشت قانون را زیر پا گذاشته و زندگی‌اش را با جسارت در راه نمادهای کمونیسم فدا کند. این خانواده می‌رفت تا استالین را برای مدت پنج‌سال در درون خود پنهان کند. هرشب دوخواهر تا پاسی از شب انتظار آمدنش را می‌کشیدند. در مقابل، استالین نیز گاه با نمایش‌های خنده‌دار سنتی و گاه با خواندن سرودی نمایشی از ادبیات کلاسیک روسیه آنها را سرگرم می‌کرد. در آن زمان رابطه‌شان ساده و ظریف بود. سال1918 استالین در بین رهبران کمونیسم تنها فرد مجرد بود؛ مساله‌ای که مادرش را نگران می‌کرد تا آنجا که یک کشاورز گرجستانی را به مسکو فرستاد تا به زبان مادری‌اش با او حرف بزند.
ادامه دارد...
نادیا اما رفتار این همسرعشوه‌گر را نمی‌توانست تحمل کند. پس از مرگ کاتو (همسر اول استالین)، در ژانویه1907، استالین ادعا کرد قلبش ویران و در نهایت خشک شده است. با این حال، هنوز جای دیگری برای یک زن دیگر وجود داشت.
سال1917، در بحبوحه انقلاب از یک تبعید دیگر برگشت. در یکی از دورترین نقاط سیبری، نزدیک قطب شمال؛ جایی که امکان فرار از آن نبود. اگر نظام فرونمی‌ریخت، امکان بازگشتش محال بود. به سن‌پترزبورگ رسید و به منزل خانواده علیلیوف یکی از طرفداران بلشویک‌ها پناه برد. نادیا آن زمان با وجودی که استالین همسر داشت به این خانه رفت‌وآمد می‌کرد. استالین، نادیا را همان‌جا دید، دختر دوم از بین سه‌فرزند یک خانواده. شباهتی بین این دختر 16ساله و آن دختربچه‌ای را که از غرق‌شدن نجات داد، نمی‌دید. زیبایی دختر او را گرفت. احساس می‌کرد این نوجوان بدون آرایش و غیرمتکلف با آن صراحت لهجه‌ای که دارد، فرصتی به او برای تجربه یک زندگی عاشقانه می‌دهد. احساس کرد به این وسیله می‌تواند جای خالی کاتو را تا حدودی پر کند. استالین در آن زمان نزدیک به 40سال داشت. نادیا به‌دلیل آموزش‌هایی که از سوی پدر و مادرش دید از بلشویسم اشباع شده بود. خانواده علیلیوف پیوسته به این انقلابی شروع‌کننده قیام و آن فعالیت‌های سری‌اش کمک می‌کردند، یعنی از 20سال پیش که او را شناخته بودند؛ کسی که دوست داشت قانون را زیر پا گذاشته و زندگی‌اش را با جسارت در راه نمادهای کمونیسم فدا کند. این خانواده می‌رفت تا استالین را برای مدت پنج‌سال در درون خود پنهان کند. هرشب دوخواهر تا پاسی از شب انتظار آمدنش را می‌کشیدند. در مقابل، استالین نیز گاه با نمایش‌های خنده‌دار سنتی و گاه با خواندن سرودی نمایشی از ادبیات کلاسیک روسیه آنها را سرگرم می‌کرد. در آن زمان رابطه‌شان ساده و ظریف بود. سال1918 استالین در بین رهبران کمونیسم تنها فرد مجرد بود؛ مساله‌ای که مادرش را نگران می‌کرد تا آنجا که یک کشاورز گرجستانی را به مسکو فرستاد تا به زبان مادری‌اش با او حرف بزند.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.