يك شعر
سرودههاي خفته
اي سرزمين من
در رودهای جدایی ایمان سبز ماست که جاری است
او میرود در دل مردابهای شهر
در راه آفتاب خم میکند بلندی هر سرو سرفراز
از خون من بیا بپوش ردایی
من غرق میشوم در برودت دعوت
ای سرزمین من
ای خوب جاودانه برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را اینک صدا زنم
در حجرههای ساکت تپیدن آن؟
در من همیشه تو بیداری
ای که نشستهای به تکاپوی خفتن من
در من همیشه تو میخوانی هر ناسروده را
ای چشمهای گیاهان مانده در تن خاک
کجای ریزش باران شرق را خواهید دید؟
اینک میان قطرههای خون شهیدم
فوج پرندگان سپید با خویش میبرند
غمنامه شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرم آن برج بیدفاع
این سرزمین من است که میگرید
این سرزمین من است که عریان است
باران دگر نیامده چندی است آن گریههای ابر کجا رفته است؟
عریانی کشتزار را با خون خویش بپوشان
این کاجهای بلندست که در میانه جنگل عاشقانه میخواند
ترانه سیال سبز پیوستن را برای مردم شهر
نه چشمهای توای خوبتر ز جنگل کاج
...
این سرزمین من چه بیدریغ بود
که سایه مطبوع خویش را
بر شانههای ذوالاکتاف پهن کرد
و باغها میان عطش سوخت
و از شانهها طناب گذر مرد
این سرزمین من چه بیدریغ بود
ثقل زمین کجاست؟
من در کجای جهان ایستادهام؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من
من در کجای جهان ایستادهام...؟
در رودهای جدایی ایمان سبز ماست که جاری است
او میرود در دل مردابهای شهر
در راه آفتاب خم میکند بلندی هر سرو سرفراز
از خون من بیا بپوش ردایی
من غرق میشوم در برودت دعوت
ای سرزمین من
ای خوب جاودانه برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را اینک صدا زنم
در حجرههای ساکت تپیدن آن؟
در من همیشه تو بیداری
ای که نشستهای به تکاپوی خفتن من
در من همیشه تو میخوانی هر ناسروده را
ای چشمهای گیاهان مانده در تن خاک
کجای ریزش باران شرق را خواهید دید؟
اینک میان قطرههای خون شهیدم
فوج پرندگان سپید با خویش میبرند
غمنامه شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرم آن برج بیدفاع
این سرزمین من است که میگرید
این سرزمین من است که عریان است
باران دگر نیامده چندی است آن گریههای ابر کجا رفته است؟
عریانی کشتزار را با خون خویش بپوشان
این کاجهای بلندست که در میانه جنگل عاشقانه میخواند
ترانه سیال سبز پیوستن را برای مردم شهر
نه چشمهای توای خوبتر ز جنگل کاج
...
این سرزمین من چه بیدریغ بود
که سایه مطبوع خویش را
بر شانههای ذوالاکتاف پهن کرد
و باغها میان عطش سوخت
و از شانهها طناب گذر مرد
این سرزمین من چه بیدریغ بود
ثقل زمین کجاست؟
من در کجای جهان ایستادهام؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من
من در کجای جهان ایستادهام...؟
اي سرزمين من
در رودهای جدایی ایمان سبز ماست که جاری است
او میرود در دل مردابهای شهر
در راه آفتاب خم میکند بلندی هر سرو سرفراز
از خون من بیا بپوش ردایی
من غرق میشوم در برودت دعوت
ای سرزمین من
ای خوب جاودانه برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را اینک صدا زنم
در حجرههای ساکت تپیدن آن؟
در من همیشه تو بیداری
ای که نشستهای به تکاپوی خفتن من
در من همیشه تو میخوانی هر ناسروده را
ای چشمهای گیاهان مانده در تن خاک
کجای ریزش باران شرق را خواهید دید؟
اینک میان قطرههای خون شهیدم
فوج پرندگان سپید با خویش میبرند
غمنامه شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرم آن برج بیدفاع
این سرزمین من است که میگرید
این سرزمین من است که عریان است
باران دگر نیامده چندی است آن گریههای ابر کجا رفته است؟
عریانی کشتزار را با خون خویش بپوشان
این کاجهای بلندست که در میانه جنگل عاشقانه میخواند
ترانه سیال سبز پیوستن را برای مردم شهر
نه چشمهای توای خوبتر ز جنگل کاج
...
این سرزمین من چه بیدریغ بود
که سایه مطبوع خویش را
بر شانههای ذوالاکتاف پهن کرد
و باغها میان عطش سوخت
و از شانهها طناب گذر مرد
این سرزمین من چه بیدریغ بود
ثقل زمین کجاست؟
من در کجای جهان ایستادهام؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من
من در کجای جهان ایستادهام...؟
در رودهای جدایی ایمان سبز ماست که جاری است
او میرود در دل مردابهای شهر
در راه آفتاب خم میکند بلندی هر سرو سرفراز
از خون من بیا بپوش ردایی
من غرق میشوم در برودت دعوت
ای سرزمین من
ای خوب جاودانه برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را اینک صدا زنم
در حجرههای ساکت تپیدن آن؟
در من همیشه تو بیداری
ای که نشستهای به تکاپوی خفتن من
در من همیشه تو میخوانی هر ناسروده را
ای چشمهای گیاهان مانده در تن خاک
کجای ریزش باران شرق را خواهید دید؟
اینک میان قطرههای خون شهیدم
فوج پرندگان سپید با خویش میبرند
غمنامه شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرم آن برج بیدفاع
این سرزمین من است که میگرید
این سرزمین من است که عریان است
باران دگر نیامده چندی است آن گریههای ابر کجا رفته است؟
عریانی کشتزار را با خون خویش بپوشان
این کاجهای بلندست که در میانه جنگل عاشقانه میخواند
ترانه سیال سبز پیوستن را برای مردم شهر
نه چشمهای توای خوبتر ز جنگل کاج
...
این سرزمین من چه بیدریغ بود
که سایه مطبوع خویش را
بر شانههای ذوالاکتاف پهن کرد
و باغها میان عطش سوخت
و از شانهها طناب گذر مرد
این سرزمین من چه بیدریغ بود
ثقل زمین کجاست؟
من در کجای جهان ایستادهام؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من
من در کجای جهان ایستادهام...؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.