مردانِ دریا دل
رضا حداد
این روزها بیش از هرزمان دیگری نیاز داریم تا فروتن و سپاسگزار باشیم. بهویژه در برابر مردان و زنانی که از جانودل برای هنر و سرافرازی این سرزمین کوشیدهاند و لحظهلحظه حیاتشان را در راه خدمت به فرهنگ و هنر ایران سپری کردهاند. «محمد رحمانیان» یکی از این مردان است. نویسنده وکارگردان خلاق و هوشمند تئاتر که نامش بهتنهایی تجلی نابترین نگاه به ظرفیتهای نمایش ایرانی است. مردی که حتی در سختترین شرایط، توان آن را داشته است تا با تئاترهای دیدنیاش، سالنهای بزرگ تئاتر این شهر را به تسخیر تماشاگرانی درآورد که در طول اجرا حتی نفس هم نمیکشند که مبادا لحظهای از معجون کلام، نور، صدا، بازیگری و موسیقی حاضر بر صحنه را از دست بدهند. اجرای «ترانههای محلی» رحمانیان، سندی روشن از عشق و نگرانی اینمرد است به تمام خاطرههای خوبی که در دامان هنر و فرهنگ این سرزمین زندهمانده و حالا او آنها را به نگرانی و دغدغههای مردم پیوند میزند تا هنرش زبان گویا و دغدغه دلسوزانه مردم باشد.
برای من که خود را عضو کوچکی از خانواده بزرگ تئاتر کشور میدانم، نام «محمد رحمانیان» و دیگر هنرآفرینان ارزندهای همچون «محمد چرمشیر»، «آتیلا پسیانی»، «فرهاد مهندسپور»، «محمد یعقوبی» و... همواره متبرک و احترامبرانگیز بوده است. اما افسوس که گاه با ناسپاسی، چشم بر حضور بیآلایش آنان میبندیم. نامهایی که در دهههای گذشته، نهال تئاتر را در خاک این سرزمین فرونشانده، سختیها و بیمهریها را تاب آوردهاند تا امید و روشناییبخش راه تمام کسانی شوند که امروز با هرسلیقه و نگاه، تئاتر روی صحنه میبرند. این چندسطر ادعایی ندارد جز آنکه خاکساری همیشه شاگرد تئاتر ایران را، نثار هنرمندانی کند که مفتخر به تنفس در عصر و زمانه آنهاست؛ ایکاش هنرمندان تازهازراهرسیده و سایهنشینان و بدگویان هنر و هنرمند بدانند که دریا و دل مردان دریادل، آنقدر بیکران هست تا تمام آلودگیهای جهان را در خود پاک کند و خم به ابرو نیاورد.
برای من که خود را عضو کوچکی از خانواده بزرگ تئاتر کشور میدانم، نام «محمد رحمانیان» و دیگر هنرآفرینان ارزندهای همچون «محمد چرمشیر»، «آتیلا پسیانی»، «فرهاد مهندسپور»، «محمد یعقوبی» و... همواره متبرک و احترامبرانگیز بوده است. اما افسوس که گاه با ناسپاسی، چشم بر حضور بیآلایش آنان میبندیم. نامهایی که در دهههای گذشته، نهال تئاتر را در خاک این سرزمین فرونشانده، سختیها و بیمهریها را تاب آوردهاند تا امید و روشناییبخش راه تمام کسانی شوند که امروز با هرسلیقه و نگاه، تئاتر روی صحنه میبرند. این چندسطر ادعایی ندارد جز آنکه خاکساری همیشه شاگرد تئاتر ایران را، نثار هنرمندانی کند که مفتخر به تنفس در عصر و زمانه آنهاست؛ ایکاش هنرمندان تازهازراهرسیده و سایهنشینان و بدگویان هنر و هنرمند بدانند که دریا و دل مردان دریادل، آنقدر بیکران هست تا تمام آلودگیهای جهان را در خود پاک کند و خم به ابرو نیاورد.
این روزها بیش از هرزمان دیگری نیاز داریم تا فروتن و سپاسگزار باشیم. بهویژه در برابر مردان و زنانی که از جانودل برای هنر و سرافرازی این سرزمین کوشیدهاند و لحظهلحظه حیاتشان را در راه خدمت به فرهنگ و هنر ایران سپری کردهاند. «محمد رحمانیان» یکی از این مردان است. نویسنده وکارگردان خلاق و هوشمند تئاتر که نامش بهتنهایی تجلی نابترین نگاه به ظرفیتهای نمایش ایرانی است. مردی که حتی در سختترین شرایط، توان آن را داشته است تا با تئاترهای دیدنیاش، سالنهای بزرگ تئاتر این شهر را به تسخیر تماشاگرانی درآورد که در طول اجرا حتی نفس هم نمیکشند که مبادا لحظهای از معجون کلام، نور، صدا، بازیگری و موسیقی حاضر بر صحنه را از دست بدهند. اجرای «ترانههای محلی» رحمانیان، سندی روشن از عشق و نگرانی اینمرد است به تمام خاطرههای خوبی که در دامان هنر و فرهنگ این سرزمین زندهمانده و حالا او آنها را به نگرانی و دغدغههای مردم پیوند میزند تا هنرش زبان گویا و دغدغه دلسوزانه مردم باشد.
برای من که خود را عضو کوچکی از خانواده بزرگ تئاتر کشور میدانم، نام «محمد رحمانیان» و دیگر هنرآفرینان ارزندهای همچون «محمد چرمشیر»، «آتیلا پسیانی»، «فرهاد مهندسپور»، «محمد یعقوبی» و... همواره متبرک و احترامبرانگیز بوده است. اما افسوس که گاه با ناسپاسی، چشم بر حضور بیآلایش آنان میبندیم. نامهایی که در دهههای گذشته، نهال تئاتر را در خاک این سرزمین فرونشانده، سختیها و بیمهریها را تاب آوردهاند تا امید و روشناییبخش راه تمام کسانی شوند که امروز با هرسلیقه و نگاه، تئاتر روی صحنه میبرند. این چندسطر ادعایی ندارد جز آنکه خاکساری همیشه شاگرد تئاتر ایران را، نثار هنرمندانی کند که مفتخر به تنفس در عصر و زمانه آنهاست؛ ایکاش هنرمندان تازهازراهرسیده و سایهنشینان و بدگویان هنر و هنرمند بدانند که دریا و دل مردان دریادل، آنقدر بیکران هست تا تمام آلودگیهای جهان را در خود پاک کند و خم به ابرو نیاورد.
برای من که خود را عضو کوچکی از خانواده بزرگ تئاتر کشور میدانم، نام «محمد رحمانیان» و دیگر هنرآفرینان ارزندهای همچون «محمد چرمشیر»، «آتیلا پسیانی»، «فرهاد مهندسپور»، «محمد یعقوبی» و... همواره متبرک و احترامبرانگیز بوده است. اما افسوس که گاه با ناسپاسی، چشم بر حضور بیآلایش آنان میبندیم. نامهایی که در دهههای گذشته، نهال تئاتر را در خاک این سرزمین فرونشانده، سختیها و بیمهریها را تاب آوردهاند تا امید و روشناییبخش راه تمام کسانی شوند که امروز با هرسلیقه و نگاه، تئاتر روی صحنه میبرند. این چندسطر ادعایی ندارد جز آنکه خاکساری همیشه شاگرد تئاتر ایران را، نثار هنرمندانی کند که مفتخر به تنفس در عصر و زمانه آنهاست؛ ایکاش هنرمندان تازهازراهرسیده و سایهنشینان و بدگویان هنر و هنرمند بدانند که دریا و دل مردان دریادل، آنقدر بیکران هست تا تمام آلودگیهای جهان را در خود پاک کند و خم به ابرو نیاورد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.