|

خشم لنین از استالین

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اما استالین هم به جای خود عزادار شد. چون همسرش در نوامبر سال1932 مرد. در آن زمان بود که نادیا انتقامش را گرفت. برای او نامه‌ای موقرانه با این مضمون نوشت:
«جوزف ویسریوویچ عزیز، اخیرا داشتم به تو فکر می‌کردم. آرزو می‌کنم بتوانم از تو حمایت کنم. البته دشوار است که آدمی نزدیک‌ترین شخص به خودش را از دست بدهد. دارم حرف‌هایی را که بین تو و من در دفتر ایلییچ طی دوران بیماری‌اش ردوبدل می‌شد به‌خاطر می‌آورم. تو به من آن زمان قوت‌قلب می‌دادی. یک بار دیگر دستت را می‌فشارم. نادیا کروبسکایا.»
نامه در لابه‌لای خطوطش یک تحریک خفیف داشت: نادیا به همان مشاجره‌شان اشاره می‌کرد. همان که همه‌جا پخش شد و چیزی نمانده بود استالین را از قدرت محروم کند. می‌خواست به استالین بفهماند که او هنوز آن ماجرا را فراموش نکرده است. از شدت کینه‌ای که نسبت به او داشت او را با اسم کوچکش خطاب کرد و در آن هیچ‌یک از عبارت‌های مجامله‌آمیزی را که به مناسبت مقامش مرسوم بود به کار نبرد. نادیا به یاد استالین می‌آورد که او برای نادیا چیزی جز یک‌بچه کوچک نیست که همسرش اصلا می‌خواست او را به حساب نیاورد. این برای کسی که در روسیه بیشترین نفوذ را در آن دوران داشت، می‌توانست بزرگ‌ترین توهین تلقی شود.
استالین اما شش‌سال دیگر منتظر ماند تا بتواند مقابله‌به‌مثل کند. سال1938 و در دوران تصفیه‌های بزرگ بود که دستش به نادیا و ماریا- خواهر باوفای لنین - نیز رسید. اما یاران قدیمی از او خواستند گذشت کرده و حکم اعدام را از آنها بردارد. استالین پیش از اینکه میانجی‌ها را از دفترش براند، با خشم فریاد زد: «از چه‌کسی دفاع می‌کنید؟ از یک‌مشت قاتل!»
عصر 26فوریه سال1939 بود که نادیا از دوستانش خواست تا درمراسم جشن تولد 70سالگی‌اش شرکت کنند. استالین یک‌پاکت شیرینی برایش فرستاده بود. پس از آن در طول شب بود که دچار شکم‌درد شدیدی شد. عوارضی که بعضی را به این نتیجه رساند که نادیا مسموم شده است. شبانه او را به بیمارستان انتقال دادند. اما صبح روز بعد او مرده بود. به‌سرعت پیکرش را سوزاندند. در جریان دفن او، استالین ظرفی را برداشت تا از آن خاکستر روی تابوتش بریزد.
ادامه دارد...
اما استالین هم به جای خود عزادار شد. چون همسرش در نوامبر سال1932 مرد. در آن زمان بود که نادیا انتقامش را گرفت. برای او نامه‌ای موقرانه با این مضمون نوشت:
«جوزف ویسریوویچ عزیز، اخیرا داشتم به تو فکر می‌کردم. آرزو می‌کنم بتوانم از تو حمایت کنم. البته دشوار است که آدمی نزدیک‌ترین شخص به خودش را از دست بدهد. دارم حرف‌هایی را که بین تو و من در دفتر ایلییچ طی دوران بیماری‌اش ردوبدل می‌شد به‌خاطر می‌آورم. تو به من آن زمان قوت‌قلب می‌دادی. یک بار دیگر دستت را می‌فشارم. نادیا کروبسکایا.»
نامه در لابه‌لای خطوطش یک تحریک خفیف داشت: نادیا به همان مشاجره‌شان اشاره می‌کرد. همان که همه‌جا پخش شد و چیزی نمانده بود استالین را از قدرت محروم کند. می‌خواست به استالین بفهماند که او هنوز آن ماجرا را فراموش نکرده است. از شدت کینه‌ای که نسبت به او داشت او را با اسم کوچکش خطاب کرد و در آن هیچ‌یک از عبارت‌های مجامله‌آمیزی را که به مناسبت مقامش مرسوم بود به کار نبرد. نادیا به یاد استالین می‌آورد که او برای نادیا چیزی جز یک‌بچه کوچک نیست که همسرش اصلا می‌خواست او را به حساب نیاورد. این برای کسی که در روسیه بیشترین نفوذ را در آن دوران داشت، می‌توانست بزرگ‌ترین توهین تلقی شود.
استالین اما شش‌سال دیگر منتظر ماند تا بتواند مقابله‌به‌مثل کند. سال1938 و در دوران تصفیه‌های بزرگ بود که دستش به نادیا و ماریا- خواهر باوفای لنین - نیز رسید. اما یاران قدیمی از او خواستند گذشت کرده و حکم اعدام را از آنها بردارد. استالین پیش از اینکه میانجی‌ها را از دفترش براند، با خشم فریاد زد: «از چه‌کسی دفاع می‌کنید؟ از یک‌مشت قاتل!»
عصر 26فوریه سال1939 بود که نادیا از دوستانش خواست تا درمراسم جشن تولد 70سالگی‌اش شرکت کنند. استالین یک‌پاکت شیرینی برایش فرستاده بود. پس از آن در طول شب بود که دچار شکم‌درد شدیدی شد. عوارضی که بعضی را به این نتیجه رساند که نادیا مسموم شده است. شبانه او را به بیمارستان انتقال دادند. اما صبح روز بعد او مرده بود. به‌سرعت پیکرش را سوزاندند. در جریان دفن او، استالین ظرفی را برداشت تا از آن خاکستر روی تابوتش بریزد.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.