الهه احمدی، بانوی پرافتخار تیراندازی زنان ایران:
دوری کودکم را بهخاطر کشورم تحمل میکنم
سارا گودرزی
الهه احمدی، پرافتخارترین ورزشکار زنی است که با کسب عنوان ششمی رقابتهای تیراندازی بازیهای المپیک2012 لندن، بهترین نتیجه تاریخ ورزش بانوان ایران در بزرگترین رویداد ورزش جهان را ثبت کرده است. او بعد از المپیک لندن، مدتی از ورزش قهرمانی دور بود تا طعم دنیای مادرانه را بچشد و پسرش «باور» را در آغوش بگیرد. الهه اما خیلی زود دوباره حضور در تیمهای ملی را شروع کرده و تصمیم گرفته از این بهبعد طوری زندگی کند که هم ورزشکار قهرمانی باشد و هم مادری قهرمان. بانوی تیرانداز مدالآور کشورمان که چهارسال پیش در بازیهای آسیایی2010 گوانگجو با کسب دومدال نقره تیمی و انفرادی باز هم ستاره کاروان ورزش زنان ایران بود در بازیهای آسیایی این دوره نیز از بختهای اصلی کسب مدال بهحساب میآید. در ادامه گفتوگوی او را با «شرق» میخوانید:
خانم احمدی خیلی زودتر از آنچه که فکرش را میکردیم به تیمملی برگشتید!
بله، من بعد از المپیک2012 لندن بهخاطر بهدنیاآمدن فرزندم یکسال در ترکیب تیمملی حضور نداشتم اما وقتی پسرم متولد شد بلافاصله یکماه بعد تمریناتم را شروع کردم تا برای بازیهای آسیایی2014 اینچئون کرهجنوبی آماده شوم و عقب نمانم.
بعد از این دوری طولانیمدت الان چه وضعیتی دارید؟
تمریناتم را بهصورت جدی از ششمفروردین در تیمملی شروع کردم و از آن موقع تا الان در اردوها حضور دارم. خدا را شکر به نسبت تمرینات کمی که داشتم آمادگی خوبی دارم. ترکیب تیم هم برای بازیهای آسیایی نهایی شده و من هم جزو مسافران اینچئون هستم.
فکر میکنید بتوانید افتخارآفرینی بازیهای آسیایی دوره گذشته را در این دوره هم تکرار کنید؟
در این دوره واقعا پیشبینیکردن خیلی سخت است. با توجه به اینکه قوانین داوری و جمع امتیازات در رشته تفنگ، از بعد از المپیک لندن تغییر کرده اصلا نمیتوانی بگویی که چه شرایطی در انتظارت است. طوری که هر تیری که میزنی «دهمها» هم در امتیازات محاسبه میشود. قبلا اینطور بود که اگر کسی در المپیک مدال طلا میگرفت میدانست با این رکوردی که دارد در بازیهای آسیایی مدال میگیرد یا نه. فینالیست میشود یا نه. الان شرایط اینقدر سخت و تنگاتنگ شده که حتی قهرمان المپیک لندن از دوسال پیش تا الان فقط توانسته در یکی از «وردکاپها» مدال طلا بگیرد. با این شرایط فعلی باید بگویم که در این دوره همهچیز بستگی به روز مسابقات دارد اما این را میتوانم بگویم که خانمهای ایرانی جزو فینالیستهای بازیهای آسیایی هستند.
رقبای اصلی شما در اینچئون چه تیمهایی هستند؟
ما همیشه بعد از چین دومین تیم آسیایی در رشته تفنگ بودیم اما در این دوره کره بهخاطر میزبانی سرمایهگذاری زیادی روی تیراندازانش کرده و بعد از چین دومین رقیب سرسخت ماست. بعد از این دو تیم مغولستان و هند رابطه تنگاتنگی با ایران دارند.
شرایط اردوها ظاهرا آنطور که دلخواه ملیپوشان باشد نبوده؟
متاسفانه مشکلی که ما طی این مدت داشتیم عدمحضور در مسابقات بینالمللی بود. فدراسیون بهدلیل مشکلات مالی نتوانست ما را به رویدادهای بیشتری اعزام کند. مسابقهدادن خیلی در عملکرد یک ورزشکار تاثیر دارد. این حرف من را ورزشکاران حرفهای متوجه میشوند. تمام حریفان ما در المپیک لندن حداقل تا به این لحظه در هشتمسابقه مختلف قارهای، جایزه بزرگ و وردکاپ شرکت کردهاند اما ما فقط در سهمسابقه جهانی آلمان، جایزه بزرگ اسپانیا و قهرمانی آسیایی کویت که در رده نوجوانان و جوانان بود شرکت کردیم. تازه رقابتهای کویت را هم با هزینه شخصی رفتیم برای اینکه باید با قوانین جدید آشنا میشدیم. اگر طلای بازیهای آسیایی را میخواهیم باید تدارک بهتری ببینیم. جدای از این موضوع، متاسفانه بهدلیل تحریم کشورمان مشکل نداشتن مهمات، فشنگ و سلاح را هم داریم. البته همهچیز را هم نباید به تحریم ربط بدهیم، این بخشی از مشکلات است. نکته مهم اینجاست که باید مسوولان نگاهشان را به این رشته پرمدال تغییر دهند. تیراندازی ورزشی است که نه محدودیت سنی و جنسی دارد و نه مشکل پوشش. چرا ما نباید در مسابقات شرکت کنیم. ایران واقعا در تیراندازی استعدادهای درخشانی دارد اما توجهی به آن نمیشود. در این چهارسال گذشته تیراندازی ایران افتخارات بزرگی چه در بخش آقایان و چه در بخش بانوان بهدست آورده که بیسابقه بوده است.
ظاهرا وزارت ورزش هفته گذشته 500میلیون تومان برای بازیهای آسیایی به فدراسیون اعتبار داده؟
500میلیون تومان دردی از این فدراسیون بزرگ و رشته پرخرج دوا نمیکند. تیراندازی مثل دوومیدانی نیست که یک کفش بپوشی و روی پیست تمرین کنی. کشوری مثل انگلیس که فوتبال از سرزمین آنها برخاسته و بزرگترین باشگاهها را در دنیا دارد به تیراندازی طوری نگاه کرده که گویی ورزش اولش کشورش است. ما از همه سختیها میگذریم، کمترین حقوق و امکاناتی، لباس و سلاح مطابق با استانداردهای روز دنیا نداریم اما جایگاه سوم و چهارمی آسیا را داریم.
مشکلی از لحاظ مربی ندارید؟
نه، خوشبختانه آقای «لازلو» از بهترین مربیان خارجی است که از سال 87 تا الان با ما بوده و اگر هم تا الان توانستیم مقاومت کنیم بهخاطر ایشان بوده است.
ورزشکردن با این همه مشکلات آن هم با یک کودک برایتان سخت نیست؟
واقعا سخت است ولی این همه مشکل باعث نشده از هدفی که دارم عقب بکشم. من مدالم را در المپیک2012 لندن جا گذاشتم و حالا باید این مدال را در المپیک ریودوژانیرو 2016 پس بگیرم.
دوری از پسر یکسالهتان در تمرینات و مسابقات خارجی را چطور تحمل میکنید؟
دوری مادر از فرزند واقعا غیرقابل توصیف است. تا تمرینم تمام میشود بدوبدو به خانه میروم تا بچهام را در آغوش بگیرم. پسرم وقتی مرا میبیند طوری به من میچسبد که از بغلم پایین نمیآید اما با تمام اینها فکر میکنم خدا مرا خیلی دوست دارد چون همسر و مادرم همیشه همراهم هستند. ضمن اینکه پسرم هم در نبودنم بهانه نمیگیرد.
نمیتواند در سفر اینچئون فرزندتان را با خودت ببرید؟
نه، متاسفانه اجازه نمیدهند. ما باید در دهکده باشیم و در دهکده به جز ورزشکاران هیچ کسی را راه نمیدهند.
خانم احمدی خیلی زودتر از آنچه که فکرش را میکردیم به تیمملی برگشتید!
بله، من بعد از المپیک2012 لندن بهخاطر بهدنیاآمدن فرزندم یکسال در ترکیب تیمملی حضور نداشتم اما وقتی پسرم متولد شد بلافاصله یکماه بعد تمریناتم را شروع کردم تا برای بازیهای آسیایی2014 اینچئون کرهجنوبی آماده شوم و عقب نمانم.
بعد از این دوری طولانیمدت الان چه وضعیتی دارید؟
تمریناتم را بهصورت جدی از ششمفروردین در تیمملی شروع کردم و از آن موقع تا الان در اردوها حضور دارم. خدا را شکر به نسبت تمرینات کمی که داشتم آمادگی خوبی دارم. ترکیب تیم هم برای بازیهای آسیایی نهایی شده و من هم جزو مسافران اینچئون هستم.
فکر میکنید بتوانید افتخارآفرینی بازیهای آسیایی دوره گذشته را در این دوره هم تکرار کنید؟
در این دوره واقعا پیشبینیکردن خیلی سخت است. با توجه به اینکه قوانین داوری و جمع امتیازات در رشته تفنگ، از بعد از المپیک لندن تغییر کرده اصلا نمیتوانی بگویی که چه شرایطی در انتظارت است. طوری که هر تیری که میزنی «دهمها» هم در امتیازات محاسبه میشود. قبلا اینطور بود که اگر کسی در المپیک مدال طلا میگرفت میدانست با این رکوردی که دارد در بازیهای آسیایی مدال میگیرد یا نه. فینالیست میشود یا نه. الان شرایط اینقدر سخت و تنگاتنگ شده که حتی قهرمان المپیک لندن از دوسال پیش تا الان فقط توانسته در یکی از «وردکاپها» مدال طلا بگیرد. با این شرایط فعلی باید بگویم که در این دوره همهچیز بستگی به روز مسابقات دارد اما این را میتوانم بگویم که خانمهای ایرانی جزو فینالیستهای بازیهای آسیایی هستند.
رقبای اصلی شما در اینچئون چه تیمهایی هستند؟
ما همیشه بعد از چین دومین تیم آسیایی در رشته تفنگ بودیم اما در این دوره کره بهخاطر میزبانی سرمایهگذاری زیادی روی تیراندازانش کرده و بعد از چین دومین رقیب سرسخت ماست. بعد از این دو تیم مغولستان و هند رابطه تنگاتنگی با ایران دارند.
شرایط اردوها ظاهرا آنطور که دلخواه ملیپوشان باشد نبوده؟
متاسفانه مشکلی که ما طی این مدت داشتیم عدمحضور در مسابقات بینالمللی بود. فدراسیون بهدلیل مشکلات مالی نتوانست ما را به رویدادهای بیشتری اعزام کند. مسابقهدادن خیلی در عملکرد یک ورزشکار تاثیر دارد. این حرف من را ورزشکاران حرفهای متوجه میشوند. تمام حریفان ما در المپیک لندن حداقل تا به این لحظه در هشتمسابقه مختلف قارهای، جایزه بزرگ و وردکاپ شرکت کردهاند اما ما فقط در سهمسابقه جهانی آلمان، جایزه بزرگ اسپانیا و قهرمانی آسیایی کویت که در رده نوجوانان و جوانان بود شرکت کردیم. تازه رقابتهای کویت را هم با هزینه شخصی رفتیم برای اینکه باید با قوانین جدید آشنا میشدیم. اگر طلای بازیهای آسیایی را میخواهیم باید تدارک بهتری ببینیم. جدای از این موضوع، متاسفانه بهدلیل تحریم کشورمان مشکل نداشتن مهمات، فشنگ و سلاح را هم داریم. البته همهچیز را هم نباید به تحریم ربط بدهیم، این بخشی از مشکلات است. نکته مهم اینجاست که باید مسوولان نگاهشان را به این رشته پرمدال تغییر دهند. تیراندازی ورزشی است که نه محدودیت سنی و جنسی دارد و نه مشکل پوشش. چرا ما نباید در مسابقات شرکت کنیم. ایران واقعا در تیراندازی استعدادهای درخشانی دارد اما توجهی به آن نمیشود. در این چهارسال گذشته تیراندازی ایران افتخارات بزرگی چه در بخش آقایان و چه در بخش بانوان بهدست آورده که بیسابقه بوده است.
ظاهرا وزارت ورزش هفته گذشته 500میلیون تومان برای بازیهای آسیایی به فدراسیون اعتبار داده؟
500میلیون تومان دردی از این فدراسیون بزرگ و رشته پرخرج دوا نمیکند. تیراندازی مثل دوومیدانی نیست که یک کفش بپوشی و روی پیست تمرین کنی. کشوری مثل انگلیس که فوتبال از سرزمین آنها برخاسته و بزرگترین باشگاهها را در دنیا دارد به تیراندازی طوری نگاه کرده که گویی ورزش اولش کشورش است. ما از همه سختیها میگذریم، کمترین حقوق و امکاناتی، لباس و سلاح مطابق با استانداردهای روز دنیا نداریم اما جایگاه سوم و چهارمی آسیا را داریم.
مشکلی از لحاظ مربی ندارید؟
نه، خوشبختانه آقای «لازلو» از بهترین مربیان خارجی است که از سال 87 تا الان با ما بوده و اگر هم تا الان توانستیم مقاومت کنیم بهخاطر ایشان بوده است.
ورزشکردن با این همه مشکلات آن هم با یک کودک برایتان سخت نیست؟
واقعا سخت است ولی این همه مشکل باعث نشده از هدفی که دارم عقب بکشم. من مدالم را در المپیک2012 لندن جا گذاشتم و حالا باید این مدال را در المپیک ریودوژانیرو 2016 پس بگیرم.
دوری از پسر یکسالهتان در تمرینات و مسابقات خارجی را چطور تحمل میکنید؟
دوری مادر از فرزند واقعا غیرقابل توصیف است. تا تمرینم تمام میشود بدوبدو به خانه میروم تا بچهام را در آغوش بگیرم. پسرم وقتی مرا میبیند طوری به من میچسبد که از بغلم پایین نمیآید اما با تمام اینها فکر میکنم خدا مرا خیلی دوست دارد چون همسر و مادرم همیشه همراهم هستند. ضمن اینکه پسرم هم در نبودنم بهانه نمیگیرد.
نمیتواند در سفر اینچئون فرزندتان را با خودت ببرید؟
نه، متاسفانه اجازه نمیدهند. ما باید در دهکده باشیم و در دهکده به جز ورزشکاران هیچ کسی را راه نمیدهند.
الهه احمدی، پرافتخارترین ورزشکار زنی است که با کسب عنوان ششمی رقابتهای تیراندازی بازیهای المپیک2012 لندن، بهترین نتیجه تاریخ ورزش بانوان ایران در بزرگترین رویداد ورزش جهان را ثبت کرده است. او بعد از المپیک لندن، مدتی از ورزش قهرمانی دور بود تا طعم دنیای مادرانه را بچشد و پسرش «باور» را در آغوش بگیرد. الهه اما خیلی زود دوباره حضور در تیمهای ملی را شروع کرده و تصمیم گرفته از این بهبعد طوری زندگی کند که هم ورزشکار قهرمانی باشد و هم مادری قهرمان. بانوی تیرانداز مدالآور کشورمان که چهارسال پیش در بازیهای آسیایی2010 گوانگجو با کسب دومدال نقره تیمی و انفرادی باز هم ستاره کاروان ورزش زنان ایران بود در بازیهای آسیایی این دوره نیز از بختهای اصلی کسب مدال بهحساب میآید. در ادامه گفتوگوی او را با «شرق» میخوانید:
خانم احمدی خیلی زودتر از آنچه که فکرش را میکردیم به تیمملی برگشتید!
بله، من بعد از المپیک2012 لندن بهخاطر بهدنیاآمدن فرزندم یکسال در ترکیب تیمملی حضور نداشتم اما وقتی پسرم متولد شد بلافاصله یکماه بعد تمریناتم را شروع کردم تا برای بازیهای آسیایی2014 اینچئون کرهجنوبی آماده شوم و عقب نمانم.
بعد از این دوری طولانیمدت الان چه وضعیتی دارید؟
تمریناتم را بهصورت جدی از ششمفروردین در تیمملی شروع کردم و از آن موقع تا الان در اردوها حضور دارم. خدا را شکر به نسبت تمرینات کمی که داشتم آمادگی خوبی دارم. ترکیب تیم هم برای بازیهای آسیایی نهایی شده و من هم جزو مسافران اینچئون هستم.
فکر میکنید بتوانید افتخارآفرینی بازیهای آسیایی دوره گذشته را در این دوره هم تکرار کنید؟
در این دوره واقعا پیشبینیکردن خیلی سخت است. با توجه به اینکه قوانین داوری و جمع امتیازات در رشته تفنگ، از بعد از المپیک لندن تغییر کرده اصلا نمیتوانی بگویی که چه شرایطی در انتظارت است. طوری که هر تیری که میزنی «دهمها» هم در امتیازات محاسبه میشود. قبلا اینطور بود که اگر کسی در المپیک مدال طلا میگرفت میدانست با این رکوردی که دارد در بازیهای آسیایی مدال میگیرد یا نه. فینالیست میشود یا نه. الان شرایط اینقدر سخت و تنگاتنگ شده که حتی قهرمان المپیک لندن از دوسال پیش تا الان فقط توانسته در یکی از «وردکاپها» مدال طلا بگیرد. با این شرایط فعلی باید بگویم که در این دوره همهچیز بستگی به روز مسابقات دارد اما این را میتوانم بگویم که خانمهای ایرانی جزو فینالیستهای بازیهای آسیایی هستند.
رقبای اصلی شما در اینچئون چه تیمهایی هستند؟
ما همیشه بعد از چین دومین تیم آسیایی در رشته تفنگ بودیم اما در این دوره کره بهخاطر میزبانی سرمایهگذاری زیادی روی تیراندازانش کرده و بعد از چین دومین رقیب سرسخت ماست. بعد از این دو تیم مغولستان و هند رابطه تنگاتنگی با ایران دارند.
شرایط اردوها ظاهرا آنطور که دلخواه ملیپوشان باشد نبوده؟
متاسفانه مشکلی که ما طی این مدت داشتیم عدمحضور در مسابقات بینالمللی بود. فدراسیون بهدلیل مشکلات مالی نتوانست ما را به رویدادهای بیشتری اعزام کند. مسابقهدادن خیلی در عملکرد یک ورزشکار تاثیر دارد. این حرف من را ورزشکاران حرفهای متوجه میشوند. تمام حریفان ما در المپیک لندن حداقل تا به این لحظه در هشتمسابقه مختلف قارهای، جایزه بزرگ و وردکاپ شرکت کردهاند اما ما فقط در سهمسابقه جهانی آلمان، جایزه بزرگ اسپانیا و قهرمانی آسیایی کویت که در رده نوجوانان و جوانان بود شرکت کردیم. تازه رقابتهای کویت را هم با هزینه شخصی رفتیم برای اینکه باید با قوانین جدید آشنا میشدیم. اگر طلای بازیهای آسیایی را میخواهیم باید تدارک بهتری ببینیم. جدای از این موضوع، متاسفانه بهدلیل تحریم کشورمان مشکل نداشتن مهمات، فشنگ و سلاح را هم داریم. البته همهچیز را هم نباید به تحریم ربط بدهیم، این بخشی از مشکلات است. نکته مهم اینجاست که باید مسوولان نگاهشان را به این رشته پرمدال تغییر دهند. تیراندازی ورزشی است که نه محدودیت سنی و جنسی دارد و نه مشکل پوشش. چرا ما نباید در مسابقات شرکت کنیم. ایران واقعا در تیراندازی استعدادهای درخشانی دارد اما توجهی به آن نمیشود. در این چهارسال گذشته تیراندازی ایران افتخارات بزرگی چه در بخش آقایان و چه در بخش بانوان بهدست آورده که بیسابقه بوده است.
ظاهرا وزارت ورزش هفته گذشته 500میلیون تومان برای بازیهای آسیایی به فدراسیون اعتبار داده؟
500میلیون تومان دردی از این فدراسیون بزرگ و رشته پرخرج دوا نمیکند. تیراندازی مثل دوومیدانی نیست که یک کفش بپوشی و روی پیست تمرین کنی. کشوری مثل انگلیس که فوتبال از سرزمین آنها برخاسته و بزرگترین باشگاهها را در دنیا دارد به تیراندازی طوری نگاه کرده که گویی ورزش اولش کشورش است. ما از همه سختیها میگذریم، کمترین حقوق و امکاناتی، لباس و سلاح مطابق با استانداردهای روز دنیا نداریم اما جایگاه سوم و چهارمی آسیا را داریم.
مشکلی از لحاظ مربی ندارید؟
نه، خوشبختانه آقای «لازلو» از بهترین مربیان خارجی است که از سال 87 تا الان با ما بوده و اگر هم تا الان توانستیم مقاومت کنیم بهخاطر ایشان بوده است.
ورزشکردن با این همه مشکلات آن هم با یک کودک برایتان سخت نیست؟
واقعا سخت است ولی این همه مشکل باعث نشده از هدفی که دارم عقب بکشم. من مدالم را در المپیک2012 لندن جا گذاشتم و حالا باید این مدال را در المپیک ریودوژانیرو 2016 پس بگیرم.
دوری از پسر یکسالهتان در تمرینات و مسابقات خارجی را چطور تحمل میکنید؟
دوری مادر از فرزند واقعا غیرقابل توصیف است. تا تمرینم تمام میشود بدوبدو به خانه میروم تا بچهام را در آغوش بگیرم. پسرم وقتی مرا میبیند طوری به من میچسبد که از بغلم پایین نمیآید اما با تمام اینها فکر میکنم خدا مرا خیلی دوست دارد چون همسر و مادرم همیشه همراهم هستند. ضمن اینکه پسرم هم در نبودنم بهانه نمیگیرد.
نمیتواند در سفر اینچئون فرزندتان را با خودت ببرید؟
نه، متاسفانه اجازه نمیدهند. ما باید در دهکده باشیم و در دهکده به جز ورزشکاران هیچ کسی را راه نمیدهند.
خانم احمدی خیلی زودتر از آنچه که فکرش را میکردیم به تیمملی برگشتید!
بله، من بعد از المپیک2012 لندن بهخاطر بهدنیاآمدن فرزندم یکسال در ترکیب تیمملی حضور نداشتم اما وقتی پسرم متولد شد بلافاصله یکماه بعد تمریناتم را شروع کردم تا برای بازیهای آسیایی2014 اینچئون کرهجنوبی آماده شوم و عقب نمانم.
بعد از این دوری طولانیمدت الان چه وضعیتی دارید؟
تمریناتم را بهصورت جدی از ششمفروردین در تیمملی شروع کردم و از آن موقع تا الان در اردوها حضور دارم. خدا را شکر به نسبت تمرینات کمی که داشتم آمادگی خوبی دارم. ترکیب تیم هم برای بازیهای آسیایی نهایی شده و من هم جزو مسافران اینچئون هستم.
فکر میکنید بتوانید افتخارآفرینی بازیهای آسیایی دوره گذشته را در این دوره هم تکرار کنید؟
در این دوره واقعا پیشبینیکردن خیلی سخت است. با توجه به اینکه قوانین داوری و جمع امتیازات در رشته تفنگ، از بعد از المپیک لندن تغییر کرده اصلا نمیتوانی بگویی که چه شرایطی در انتظارت است. طوری که هر تیری که میزنی «دهمها» هم در امتیازات محاسبه میشود. قبلا اینطور بود که اگر کسی در المپیک مدال طلا میگرفت میدانست با این رکوردی که دارد در بازیهای آسیایی مدال میگیرد یا نه. فینالیست میشود یا نه. الان شرایط اینقدر سخت و تنگاتنگ شده که حتی قهرمان المپیک لندن از دوسال پیش تا الان فقط توانسته در یکی از «وردکاپها» مدال طلا بگیرد. با این شرایط فعلی باید بگویم که در این دوره همهچیز بستگی به روز مسابقات دارد اما این را میتوانم بگویم که خانمهای ایرانی جزو فینالیستهای بازیهای آسیایی هستند.
رقبای اصلی شما در اینچئون چه تیمهایی هستند؟
ما همیشه بعد از چین دومین تیم آسیایی در رشته تفنگ بودیم اما در این دوره کره بهخاطر میزبانی سرمایهگذاری زیادی روی تیراندازانش کرده و بعد از چین دومین رقیب سرسخت ماست. بعد از این دو تیم مغولستان و هند رابطه تنگاتنگی با ایران دارند.
شرایط اردوها ظاهرا آنطور که دلخواه ملیپوشان باشد نبوده؟
متاسفانه مشکلی که ما طی این مدت داشتیم عدمحضور در مسابقات بینالمللی بود. فدراسیون بهدلیل مشکلات مالی نتوانست ما را به رویدادهای بیشتری اعزام کند. مسابقهدادن خیلی در عملکرد یک ورزشکار تاثیر دارد. این حرف من را ورزشکاران حرفهای متوجه میشوند. تمام حریفان ما در المپیک لندن حداقل تا به این لحظه در هشتمسابقه مختلف قارهای، جایزه بزرگ و وردکاپ شرکت کردهاند اما ما فقط در سهمسابقه جهانی آلمان، جایزه بزرگ اسپانیا و قهرمانی آسیایی کویت که در رده نوجوانان و جوانان بود شرکت کردیم. تازه رقابتهای کویت را هم با هزینه شخصی رفتیم برای اینکه باید با قوانین جدید آشنا میشدیم. اگر طلای بازیهای آسیایی را میخواهیم باید تدارک بهتری ببینیم. جدای از این موضوع، متاسفانه بهدلیل تحریم کشورمان مشکل نداشتن مهمات، فشنگ و سلاح را هم داریم. البته همهچیز را هم نباید به تحریم ربط بدهیم، این بخشی از مشکلات است. نکته مهم اینجاست که باید مسوولان نگاهشان را به این رشته پرمدال تغییر دهند. تیراندازی ورزشی است که نه محدودیت سنی و جنسی دارد و نه مشکل پوشش. چرا ما نباید در مسابقات شرکت کنیم. ایران واقعا در تیراندازی استعدادهای درخشانی دارد اما توجهی به آن نمیشود. در این چهارسال گذشته تیراندازی ایران افتخارات بزرگی چه در بخش آقایان و چه در بخش بانوان بهدست آورده که بیسابقه بوده است.
ظاهرا وزارت ورزش هفته گذشته 500میلیون تومان برای بازیهای آسیایی به فدراسیون اعتبار داده؟
500میلیون تومان دردی از این فدراسیون بزرگ و رشته پرخرج دوا نمیکند. تیراندازی مثل دوومیدانی نیست که یک کفش بپوشی و روی پیست تمرین کنی. کشوری مثل انگلیس که فوتبال از سرزمین آنها برخاسته و بزرگترین باشگاهها را در دنیا دارد به تیراندازی طوری نگاه کرده که گویی ورزش اولش کشورش است. ما از همه سختیها میگذریم، کمترین حقوق و امکاناتی، لباس و سلاح مطابق با استانداردهای روز دنیا نداریم اما جایگاه سوم و چهارمی آسیا را داریم.
مشکلی از لحاظ مربی ندارید؟
نه، خوشبختانه آقای «لازلو» از بهترین مربیان خارجی است که از سال 87 تا الان با ما بوده و اگر هم تا الان توانستیم مقاومت کنیم بهخاطر ایشان بوده است.
ورزشکردن با این همه مشکلات آن هم با یک کودک برایتان سخت نیست؟
واقعا سخت است ولی این همه مشکل باعث نشده از هدفی که دارم عقب بکشم. من مدالم را در المپیک2012 لندن جا گذاشتم و حالا باید این مدال را در المپیک ریودوژانیرو 2016 پس بگیرم.
دوری از پسر یکسالهتان در تمرینات و مسابقات خارجی را چطور تحمل میکنید؟
دوری مادر از فرزند واقعا غیرقابل توصیف است. تا تمرینم تمام میشود بدوبدو به خانه میروم تا بچهام را در آغوش بگیرم. پسرم وقتی مرا میبیند طوری به من میچسبد که از بغلم پایین نمیآید اما با تمام اینها فکر میکنم خدا مرا خیلی دوست دارد چون همسر و مادرم همیشه همراهم هستند. ضمن اینکه پسرم هم در نبودنم بهانه نمیگیرد.
نمیتواند در سفر اینچئون فرزندتان را با خودت ببرید؟
نه، متاسفانه اجازه نمیدهند. ما باید در دهکده باشیم و در دهکده به جز ورزشکاران هیچ کسی را راه نمیدهند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.