«بنزن»، معضل اصلی آلودگی هوای تهران
فرزاد کلانتری
یکی از بزرگترین معضل کلانشهرهای کشور آلودگی هوا مخصوصا معضل مربوط به آلایندههای فرار که مهمترین آنها «بنزن» است،
به شمار میرود. «بنزن» مادهای است که بهعنوان حلال مورد استفاده قرار میگیرد و در موادی مثل گازوییل، رنگ، روغن و پلاستیک وجود دارد. از «بنزن» در فرآوردههای مواد پاککننده، مواد منفجره و داروسازی نیز استفاده میشود. اما معضل اصلی، «بنزن» موجود در بنزین میباشد.
میزان استاندارد «بنزن» موجود در بنزین در اتحادیه اروپا و آمریکا پنجدرصد است درحالیکه در کشور ما برای اینکه اکتان و احتراق را بالا ببرند میزان «بنزن» را تا 50درصد افزایش دادهاند. با توجه به اینکه «بنزن»، موارد مصرف گستردهای در صنایع مختلف دارد و نیز بهلحاظ مشکلات و خطرات گسترده آنها در صورت انتشار در هوا، میزان این آلاینده در هوای شهر تهران و چند جایگاه عرضه سوخت اندازهگیری شده که جای تامل بسیار دارد.
بر اساس مصوبه «شورایعالی حفاظت محیطزیست کشور» در جلسه مورخ 88/5/11 استاندارد سالانه «بنزن» 1/5 PPM اعلام شد اما میانگین میزان «بنزن» اندازهگیریشده در هوای شهر تهران 52/6 PPM میباشد که باتوجه به استاندارد تعیینشده، حدود 35برابر حد مجاز میباشد. بر همین اساس، میانگین وضعیت آلاینده «بنزن» در هوای جایگاههای عرضه سوخت شهر تهران 7/315 PPM میباشد بهطوری که میانگین این غلظت حدود 210برابر میزان استاندارد سالانه «بنزن» است. بنابراین میزان غلظت «بنزن» در هوای جایگاههای عرضه سوخت نیز شرایط بسیار نگرانکنندهای دارد.
براساس اعلام وزارت بهداشت، سالانه چهارهزارنفر بر اثر آلودگی هوا جان خود را از دست میدهند و طبق برآوردهای سازمان بهداشت جهانی WHO، تخمین زده میشود که سالانه حدود دومیلیون مورد مرگ و میر بر اثر آلودگی هوا در دنیا اتفاق بیفتد. ترکیب آلایندهها، میزان و زمان مواجهه افراد میتواند اثرات متفاوتی روی سلامت انسانها داشته باشد. بر همین اساس WHO، «بنزن» را در ردیف اول موارد سرطانزا قرار داده است.
این ماده گرچه موجب بهترسوختن بنزین میشود اما مقداری از «بنزن» نسوخته که صددرصد سرطانزاست، وارد هوا میشود. بهطوری که تنها در شهر تهران بهعلت غلظت چندبرابری استانداردهای بینالمللی «بنزن» در هوا، ریسک ابتلا به انواع بیماریها از جمله سرطانهای خونی، به دلیل وجود این آلاینده افزایش یافته؛ همچنین تحقیقات نشان داده است که «بنزن» در محیطهای کشت باکتریایی جهشزا بوده و باعث مسمومشدن جنین و اختلالات ژنتیکی و نیز لوکمی کودکان میشود. آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا، «بنزن» را در گروه A مواد سرطانزا طبقهبندی کرده و همچنین آژانس بینالمللی تحقیقات سرطان، «بنزن» را بهعنوان ماده سرطانزا برای انسان معرفی کرده است. قرارگرفتن در معرض «بنزن» میتواند باعث سرگیجه، سردرد، تهوع، بیاشتهایی، خوابآلودگی، اختلالات عصبی و روانی، تاریدید، بیماریهای تنفسی، تپشقلب، مشکلات کبدی و کلیوی شود.
بنابراین با توجه به اهمیت موضوع، پیشنهاد میشود حداقل دوطرح بر زمین مانده سالهای گذشته اجرایی شود:
اول اینکه: از سال 1382 خودروسازها ملزم به نصب قطعه کاتالیست و نصب قطعه کنیستر که جمعکننده بخارهای بنزین در خودروهاست، شدهاند که این دستگاهها در برخی مقاطع توسط برخی از خودروسازان حذف شده و در تعدادی از خودروها که نصب شده است پس از پایان عمر قطعه کاتالیست، این قطعه باید تعویض میشد اما چون هزینه تعویض این قطعه سنگین است، مشاهده میکنیم که این مساله کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
دوم: وزارت نفت نیز برای حل مشکل انتشار «بنزن»، طرحی تحتعنوان «کهاب» (کاهش، هدایت، انتقال و بازیافت) را پیگیری میکرد و نیز تا پایان سال ۸۹ باید استاندارد «یورو 4» برای بنزین و گازوییل اعمال میشد ولی متاسفانه، نهتنها، استانداردمان با استانداردهای جهانی همخوانی ندارد بلکه با استانداردهای ملی خودمان نیز فاصله زیادی داریم.
به شمار میرود. «بنزن» مادهای است که بهعنوان حلال مورد استفاده قرار میگیرد و در موادی مثل گازوییل، رنگ، روغن و پلاستیک وجود دارد. از «بنزن» در فرآوردههای مواد پاککننده، مواد منفجره و داروسازی نیز استفاده میشود. اما معضل اصلی، «بنزن» موجود در بنزین میباشد.
میزان استاندارد «بنزن» موجود در بنزین در اتحادیه اروپا و آمریکا پنجدرصد است درحالیکه در کشور ما برای اینکه اکتان و احتراق را بالا ببرند میزان «بنزن» را تا 50درصد افزایش دادهاند. با توجه به اینکه «بنزن»، موارد مصرف گستردهای در صنایع مختلف دارد و نیز بهلحاظ مشکلات و خطرات گسترده آنها در صورت انتشار در هوا، میزان این آلاینده در هوای شهر تهران و چند جایگاه عرضه سوخت اندازهگیری شده که جای تامل بسیار دارد.
بر اساس مصوبه «شورایعالی حفاظت محیطزیست کشور» در جلسه مورخ 88/5/11 استاندارد سالانه «بنزن» 1/5 PPM اعلام شد اما میانگین میزان «بنزن» اندازهگیریشده در هوای شهر تهران 52/6 PPM میباشد که باتوجه به استاندارد تعیینشده، حدود 35برابر حد مجاز میباشد. بر همین اساس، میانگین وضعیت آلاینده «بنزن» در هوای جایگاههای عرضه سوخت شهر تهران 7/315 PPM میباشد بهطوری که میانگین این غلظت حدود 210برابر میزان استاندارد سالانه «بنزن» است. بنابراین میزان غلظت «بنزن» در هوای جایگاههای عرضه سوخت نیز شرایط بسیار نگرانکنندهای دارد.
براساس اعلام وزارت بهداشت، سالانه چهارهزارنفر بر اثر آلودگی هوا جان خود را از دست میدهند و طبق برآوردهای سازمان بهداشت جهانی WHO، تخمین زده میشود که سالانه حدود دومیلیون مورد مرگ و میر بر اثر آلودگی هوا در دنیا اتفاق بیفتد. ترکیب آلایندهها، میزان و زمان مواجهه افراد میتواند اثرات متفاوتی روی سلامت انسانها داشته باشد. بر همین اساس WHO، «بنزن» را در ردیف اول موارد سرطانزا قرار داده است.
این ماده گرچه موجب بهترسوختن بنزین میشود اما مقداری از «بنزن» نسوخته که صددرصد سرطانزاست، وارد هوا میشود. بهطوری که تنها در شهر تهران بهعلت غلظت چندبرابری استانداردهای بینالمللی «بنزن» در هوا، ریسک ابتلا به انواع بیماریها از جمله سرطانهای خونی، به دلیل وجود این آلاینده افزایش یافته؛ همچنین تحقیقات نشان داده است که «بنزن» در محیطهای کشت باکتریایی جهشزا بوده و باعث مسمومشدن جنین و اختلالات ژنتیکی و نیز لوکمی کودکان میشود. آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا، «بنزن» را در گروه A مواد سرطانزا طبقهبندی کرده و همچنین آژانس بینالمللی تحقیقات سرطان، «بنزن» را بهعنوان ماده سرطانزا برای انسان معرفی کرده است. قرارگرفتن در معرض «بنزن» میتواند باعث سرگیجه، سردرد، تهوع، بیاشتهایی، خوابآلودگی، اختلالات عصبی و روانی، تاریدید، بیماریهای تنفسی، تپشقلب، مشکلات کبدی و کلیوی شود.
بنابراین با توجه به اهمیت موضوع، پیشنهاد میشود حداقل دوطرح بر زمین مانده سالهای گذشته اجرایی شود:
اول اینکه: از سال 1382 خودروسازها ملزم به نصب قطعه کاتالیست و نصب قطعه کنیستر که جمعکننده بخارهای بنزین در خودروهاست، شدهاند که این دستگاهها در برخی مقاطع توسط برخی از خودروسازان حذف شده و در تعدادی از خودروها که نصب شده است پس از پایان عمر قطعه کاتالیست، این قطعه باید تعویض میشد اما چون هزینه تعویض این قطعه سنگین است، مشاهده میکنیم که این مساله کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
دوم: وزارت نفت نیز برای حل مشکل انتشار «بنزن»، طرحی تحتعنوان «کهاب» (کاهش، هدایت، انتقال و بازیافت) را پیگیری میکرد و نیز تا پایان سال ۸۹ باید استاندارد «یورو 4» برای بنزین و گازوییل اعمال میشد ولی متاسفانه، نهتنها، استانداردمان با استانداردهای جهانی همخوانی ندارد بلکه با استانداردهای ملی خودمان نیز فاصله زیادی داریم.
یکی از بزرگترین معضل کلانشهرهای کشور آلودگی هوا مخصوصا معضل مربوط به آلایندههای فرار که مهمترین آنها «بنزن» است،
به شمار میرود. «بنزن» مادهای است که بهعنوان حلال مورد استفاده قرار میگیرد و در موادی مثل گازوییل، رنگ، روغن و پلاستیک وجود دارد. از «بنزن» در فرآوردههای مواد پاککننده، مواد منفجره و داروسازی نیز استفاده میشود. اما معضل اصلی، «بنزن» موجود در بنزین میباشد.
میزان استاندارد «بنزن» موجود در بنزین در اتحادیه اروپا و آمریکا پنجدرصد است درحالیکه در کشور ما برای اینکه اکتان و احتراق را بالا ببرند میزان «بنزن» را تا 50درصد افزایش دادهاند. با توجه به اینکه «بنزن»، موارد مصرف گستردهای در صنایع مختلف دارد و نیز بهلحاظ مشکلات و خطرات گسترده آنها در صورت انتشار در هوا، میزان این آلاینده در هوای شهر تهران و چند جایگاه عرضه سوخت اندازهگیری شده که جای تامل بسیار دارد.
بر اساس مصوبه «شورایعالی حفاظت محیطزیست کشور» در جلسه مورخ 88/5/11 استاندارد سالانه «بنزن» 1/5 PPM اعلام شد اما میانگین میزان «بنزن» اندازهگیریشده در هوای شهر تهران 52/6 PPM میباشد که باتوجه به استاندارد تعیینشده، حدود 35برابر حد مجاز میباشد. بر همین اساس، میانگین وضعیت آلاینده «بنزن» در هوای جایگاههای عرضه سوخت شهر تهران 7/315 PPM میباشد بهطوری که میانگین این غلظت حدود 210برابر میزان استاندارد سالانه «بنزن» است. بنابراین میزان غلظت «بنزن» در هوای جایگاههای عرضه سوخت نیز شرایط بسیار نگرانکنندهای دارد.
براساس اعلام وزارت بهداشت، سالانه چهارهزارنفر بر اثر آلودگی هوا جان خود را از دست میدهند و طبق برآوردهای سازمان بهداشت جهانی WHO، تخمین زده میشود که سالانه حدود دومیلیون مورد مرگ و میر بر اثر آلودگی هوا در دنیا اتفاق بیفتد. ترکیب آلایندهها، میزان و زمان مواجهه افراد میتواند اثرات متفاوتی روی سلامت انسانها داشته باشد. بر همین اساس WHO، «بنزن» را در ردیف اول موارد سرطانزا قرار داده است.
این ماده گرچه موجب بهترسوختن بنزین میشود اما مقداری از «بنزن» نسوخته که صددرصد سرطانزاست، وارد هوا میشود. بهطوری که تنها در شهر تهران بهعلت غلظت چندبرابری استانداردهای بینالمللی «بنزن» در هوا، ریسک ابتلا به انواع بیماریها از جمله سرطانهای خونی، به دلیل وجود این آلاینده افزایش یافته؛ همچنین تحقیقات نشان داده است که «بنزن» در محیطهای کشت باکتریایی جهشزا بوده و باعث مسمومشدن جنین و اختلالات ژنتیکی و نیز لوکمی کودکان میشود. آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا، «بنزن» را در گروه A مواد سرطانزا طبقهبندی کرده و همچنین آژانس بینالمللی تحقیقات سرطان، «بنزن» را بهعنوان ماده سرطانزا برای انسان معرفی کرده است. قرارگرفتن در معرض «بنزن» میتواند باعث سرگیجه، سردرد، تهوع، بیاشتهایی، خوابآلودگی، اختلالات عصبی و روانی، تاریدید، بیماریهای تنفسی، تپشقلب، مشکلات کبدی و کلیوی شود.
بنابراین با توجه به اهمیت موضوع، پیشنهاد میشود حداقل دوطرح بر زمین مانده سالهای گذشته اجرایی شود:
اول اینکه: از سال 1382 خودروسازها ملزم به نصب قطعه کاتالیست و نصب قطعه کنیستر که جمعکننده بخارهای بنزین در خودروهاست، شدهاند که این دستگاهها در برخی مقاطع توسط برخی از خودروسازان حذف شده و در تعدادی از خودروها که نصب شده است پس از پایان عمر قطعه کاتالیست، این قطعه باید تعویض میشد اما چون هزینه تعویض این قطعه سنگین است، مشاهده میکنیم که این مساله کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
دوم: وزارت نفت نیز برای حل مشکل انتشار «بنزن»، طرحی تحتعنوان «کهاب» (کاهش، هدایت، انتقال و بازیافت) را پیگیری میکرد و نیز تا پایان سال ۸۹ باید استاندارد «یورو 4» برای بنزین و گازوییل اعمال میشد ولی متاسفانه، نهتنها، استانداردمان با استانداردهای جهانی همخوانی ندارد بلکه با استانداردهای ملی خودمان نیز فاصله زیادی داریم.
به شمار میرود. «بنزن» مادهای است که بهعنوان حلال مورد استفاده قرار میگیرد و در موادی مثل گازوییل، رنگ، روغن و پلاستیک وجود دارد. از «بنزن» در فرآوردههای مواد پاککننده، مواد منفجره و داروسازی نیز استفاده میشود. اما معضل اصلی، «بنزن» موجود در بنزین میباشد.
میزان استاندارد «بنزن» موجود در بنزین در اتحادیه اروپا و آمریکا پنجدرصد است درحالیکه در کشور ما برای اینکه اکتان و احتراق را بالا ببرند میزان «بنزن» را تا 50درصد افزایش دادهاند. با توجه به اینکه «بنزن»، موارد مصرف گستردهای در صنایع مختلف دارد و نیز بهلحاظ مشکلات و خطرات گسترده آنها در صورت انتشار در هوا، میزان این آلاینده در هوای شهر تهران و چند جایگاه عرضه سوخت اندازهگیری شده که جای تامل بسیار دارد.
بر اساس مصوبه «شورایعالی حفاظت محیطزیست کشور» در جلسه مورخ 88/5/11 استاندارد سالانه «بنزن» 1/5 PPM اعلام شد اما میانگین میزان «بنزن» اندازهگیریشده در هوای شهر تهران 52/6 PPM میباشد که باتوجه به استاندارد تعیینشده، حدود 35برابر حد مجاز میباشد. بر همین اساس، میانگین وضعیت آلاینده «بنزن» در هوای جایگاههای عرضه سوخت شهر تهران 7/315 PPM میباشد بهطوری که میانگین این غلظت حدود 210برابر میزان استاندارد سالانه «بنزن» است. بنابراین میزان غلظت «بنزن» در هوای جایگاههای عرضه سوخت نیز شرایط بسیار نگرانکنندهای دارد.
براساس اعلام وزارت بهداشت، سالانه چهارهزارنفر بر اثر آلودگی هوا جان خود را از دست میدهند و طبق برآوردهای سازمان بهداشت جهانی WHO، تخمین زده میشود که سالانه حدود دومیلیون مورد مرگ و میر بر اثر آلودگی هوا در دنیا اتفاق بیفتد. ترکیب آلایندهها، میزان و زمان مواجهه افراد میتواند اثرات متفاوتی روی سلامت انسانها داشته باشد. بر همین اساس WHO، «بنزن» را در ردیف اول موارد سرطانزا قرار داده است.
این ماده گرچه موجب بهترسوختن بنزین میشود اما مقداری از «بنزن» نسوخته که صددرصد سرطانزاست، وارد هوا میشود. بهطوری که تنها در شهر تهران بهعلت غلظت چندبرابری استانداردهای بینالمللی «بنزن» در هوا، ریسک ابتلا به انواع بیماریها از جمله سرطانهای خونی، به دلیل وجود این آلاینده افزایش یافته؛ همچنین تحقیقات نشان داده است که «بنزن» در محیطهای کشت باکتریایی جهشزا بوده و باعث مسمومشدن جنین و اختلالات ژنتیکی و نیز لوکمی کودکان میشود. آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا، «بنزن» را در گروه A مواد سرطانزا طبقهبندی کرده و همچنین آژانس بینالمللی تحقیقات سرطان، «بنزن» را بهعنوان ماده سرطانزا برای انسان معرفی کرده است. قرارگرفتن در معرض «بنزن» میتواند باعث سرگیجه، سردرد، تهوع، بیاشتهایی، خوابآلودگی، اختلالات عصبی و روانی، تاریدید، بیماریهای تنفسی، تپشقلب، مشکلات کبدی و کلیوی شود.
بنابراین با توجه به اهمیت موضوع، پیشنهاد میشود حداقل دوطرح بر زمین مانده سالهای گذشته اجرایی شود:
اول اینکه: از سال 1382 خودروسازها ملزم به نصب قطعه کاتالیست و نصب قطعه کنیستر که جمعکننده بخارهای بنزین در خودروهاست، شدهاند که این دستگاهها در برخی مقاطع توسط برخی از خودروسازان حذف شده و در تعدادی از خودروها که نصب شده است پس از پایان عمر قطعه کاتالیست، این قطعه باید تعویض میشد اما چون هزینه تعویض این قطعه سنگین است، مشاهده میکنیم که این مساله کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
دوم: وزارت نفت نیز برای حل مشکل انتشار «بنزن»، طرحی تحتعنوان «کهاب» (کاهش، هدایت، انتقال و بازیافت) را پیگیری میکرد و نیز تا پایان سال ۸۹ باید استاندارد «یورو 4» برای بنزین و گازوییل اعمال میشد ولی متاسفانه، نهتنها، استانداردمان با استانداردهای جهانی همخوانی ندارد بلکه با استانداردهای ملی خودمان نیز فاصله زیادی داریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.