|

آفتاب تموز!

کریم ارغنده‌پور

هوا به‌نحو غریبی داغ است. آفتاب سوزان و تموز است. وقتی از ساختمانی خارج می‌شوم موج گرما توی صورتم می‌ریزد. این احساس، اهواز 30سال پیش را برایم تداعی می‌کند. همان 30سال پیش در اوج تابستان در شمال تهران، هوا به‌نحو محسوسی چنددرجه خنک‌تر بود. در دوران کودکی یک‌بار در تابستان با خانواده‌ام به امامزاده داوود رفتیم، شب هم ماندیم. یادم نیست که آیا وسیله گرم‌کننده در اتاق روشن بود یا نه ولی خوب به‌خاطر دارم که هوا به‌نحو خاطره‌انگیزی خیلی سرد بود. حالا در همان فرحزاد و دربند و سایر نقاط شمالی تهران هم هوا چندان تفاوتی با بقیه جاها ندارد و همه‌جا داغ است. روند سریع گرمایش زمین حالا به‌خوبی حس می‌شود و بحران کم‌آبی دیر یا زود بیشتر گریبانگیرمان خواهد بود. توسعه کشور به‌نحو فزاینده‌ای به محیط‌زیست سالم و سبز بستگی دارد. امکان ندارد امروز کشوری آباد باشد ولی با محیط‌زیستش مهربان نباشد. همه ما، چه در جامعه و چه در دولت (به‌جز بخش متولی مساله) محیط‌زیست را جدی نگرفته‌ایم. بلوک‌های سیمانی روی هم انباشته‌شده به صورت پل و دیوار و ساختمان و راه لزوما خوشبختی آینده ما نیست ولی درخت و آب و چمن و پروانه و زنبور و پرنده هست. سخن این نیست که نباید به توسعه شهرها پرداخت، مساله این است که توسعه در گرو حفظ محیط‌زیست و مراقبت دقیق از محیط‌زیست است. هرچه این روند ادامه یابد امکان بازسازی و جبران مافات سخت‌تر می‌شود. یک‌بار دیگر هم در همین‌جا گفته‌ام امروزه یکی از شاخص‌های اصلی شناخت دولت توسعه‌گرا به اهمیتی است که به محیط‌زیست می‌دهد. خوشحال باید بود که فردی چون خانم ابتکار متولی سازمان محیط‌زیست است؛
ولی ناگفته پیداست که حفظ محیط‌زیست فراتر از یک‌سازمان و نهاد و وظیفه‌ای ملی است. همه نهادها باید برای آن بکوشند و کمک کنند، درغیراین‌صورت روند چندان امیدوار‌کننده نخواهد بود.
هوا به‌نحو غریبی داغ است. آفتاب سوزان و تموز است. وقتی از ساختمانی خارج می‌شوم موج گرما توی صورتم می‌ریزد. این احساس، اهواز 30سال پیش را برایم تداعی می‌کند. همان 30سال پیش در اوج تابستان در شمال تهران، هوا به‌نحو محسوسی چنددرجه خنک‌تر بود. در دوران کودکی یک‌بار در تابستان با خانواده‌ام به امامزاده داوود رفتیم، شب هم ماندیم. یادم نیست که آیا وسیله گرم‌کننده در اتاق روشن بود یا نه ولی خوب به‌خاطر دارم که هوا به‌نحو خاطره‌انگیزی خیلی سرد بود. حالا در همان فرحزاد و دربند و سایر نقاط شمالی تهران هم هوا چندان تفاوتی با بقیه جاها ندارد و همه‌جا داغ است. روند سریع گرمایش زمین حالا به‌خوبی حس می‌شود و بحران کم‌آبی دیر یا زود بیشتر گریبانگیرمان خواهد بود. توسعه کشور به‌نحو فزاینده‌ای به محیط‌زیست سالم و سبز بستگی دارد. امکان ندارد امروز کشوری آباد باشد ولی با محیط‌زیستش مهربان نباشد. همه ما، چه در جامعه و چه در دولت (به‌جز بخش متولی مساله) محیط‌زیست را جدی نگرفته‌ایم. بلوک‌های سیمانی روی هم انباشته‌شده به صورت پل و دیوار و ساختمان و راه لزوما خوشبختی آینده ما نیست ولی درخت و آب و چمن و پروانه و زنبور و پرنده هست. سخن این نیست که نباید به توسعه شهرها پرداخت، مساله این است که توسعه در گرو حفظ محیط‌زیست و مراقبت دقیق از محیط‌زیست است. هرچه این روند ادامه یابد امکان بازسازی و جبران مافات سخت‌تر می‌شود. یک‌بار دیگر هم در همین‌جا گفته‌ام امروزه یکی از شاخص‌های اصلی شناخت دولت توسعه‌گرا به اهمیتی است که به محیط‌زیست می‌دهد. خوشحال باید بود که فردی چون خانم ابتکار متولی سازمان محیط‌زیست است؛
ولی ناگفته پیداست که حفظ محیط‌زیست فراتر از یک‌سازمان و نهاد و وظیفه‌ای ملی است. همه نهادها باید برای آن بکوشند و کمک کنند، درغیراین‌صورت روند چندان امیدوار‌کننده نخواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.