پایان یک رابطه
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
سال 1913 در مراسم جشن تولد لنین بود که این خوشبختی به خطر افتاد: سلامتی نادیا که از بیماری رنج میبرد وخیمتر شد و باید تومورش را در میآوردند. عملیات جراحی در برن صورت گرفت. انتظار داشت دوران بستری برایش سخت باشد. از این رو لنین تصمیم گرفت رابطهاش را با ایناسیا قطع کند. باید به نادیا میرسید چون بیش از هرزمان دیگری ضعیف شده بود. ایناسیا مراسم جشن پایان سال را در پاریس گذراند. جاییکه خیلی دلش برای لنین تنگ شده بود: «عزیزم. من در شهر نور هستم. نخستین احساسی که به من دست میدهد، نفرتانگیز است. همهچیز اینجا مرا عصبانی میکند. خیابانهای زیر یک آسمان ابری، زنانی که خیلی تصنعی هستند... وقتی به خیابان اورلئان رسیدم، دوباره خاطرات از همهطرف به من هجوم آورد. تا حد خوف غمگین شدم. یاد حال خودم درگذشته افتادم. یاد احساساتم. چقدر متاسفم که برای همیشه تمام شد و گذشت... . میدانم که تو هرگز دیگر برنمیگردی. از من پرسیدی چرا عصبانی هستم، چون این تو بودی که تصمیم به این جدایی گرفتی. نه، من اعتقاد ندارم تو این کار را برای خودت کرده باشی». بهنظر میرسد این تنها لنین نبود که اورا از دست میداد. ادامه میدهد: «در پاریس،
رابطه من با ن. ک (نادیا کروبسکایا) فواید زیادی داشت. او در بحثهای آخرش به من گفت که در قلبش جای خوبی باز کردهام و به من خیلی نزدیک است. من هم او را از همان اولین دیدار تقریبا دوست داشتم. البته شیطنتها و خوبیهای زیادی هم داشت. وقتی در پاریس بودم، دوست داشتم او را در دفترش ببینم. یا اینکه بنشینم کنار میزش و با او درباره مسایل حزب گفتوگو کنم. یا درباره خیلی چیزهای متنوع دیگر...». بعد همین خاطرات، تیره وتار میشود. بهخصوص بعد از آنکه یکی از رفقایش خودکشی میکند. فکرهای بدی ایناسیا را فرامیگیرد. خودش میگوید: «مرگ تامارا، خیلی فجیع بود بهنحویکه قدرت عبور از آن را ندارم. قبلا چیزهایی بود که رغبت آدمی را برمیانگیخت». اما باید از این شهر میرفت. زیرا خاطرات لنین همهجا دورسرش میچرخید و هرلحظه او را در معرض هلاکت قرار میداد: «جاهایی را میبینم که هردو میشناسیم. بیش از هرزمان دیگری احساس میکنم تو چه جایگاه بلندی در زندگی من اینجا، یعنی پاریس، داشتی و آن را ستایش میکنم.»
ادامه دارد...
سال 1913 در مراسم جشن تولد لنین بود که این خوشبختی به خطر افتاد: سلامتی نادیا که از بیماری رنج میبرد وخیمتر شد و باید تومورش را در میآوردند. عملیات جراحی در برن صورت گرفت. انتظار داشت دوران بستری برایش سخت باشد. از این رو لنین تصمیم گرفت رابطهاش را با ایناسیا قطع کند. باید به نادیا میرسید چون بیش از هرزمان دیگری ضعیف شده بود. ایناسیا مراسم جشن پایان سال را در پاریس گذراند. جاییکه خیلی دلش برای لنین تنگ شده بود: «عزیزم. من در شهر نور هستم. نخستین احساسی که به من دست میدهد، نفرتانگیز است. همهچیز اینجا مرا عصبانی میکند. خیابانهای زیر یک آسمان ابری، زنانی که خیلی تصنعی هستند... وقتی به خیابان اورلئان رسیدم، دوباره خاطرات از همهطرف به من هجوم آورد. تا حد خوف غمگین شدم. یاد حال خودم درگذشته افتادم. یاد احساساتم. چقدر متاسفم که برای همیشه تمام شد و گذشت... . میدانم که تو هرگز دیگر برنمیگردی. از من پرسیدی چرا عصبانی هستم، چون این تو بودی که تصمیم به این جدایی گرفتی. نه، من اعتقاد ندارم تو این کار را برای خودت کرده باشی». بهنظر میرسد این تنها لنین نبود که اورا از دست میداد. ادامه میدهد: «در پاریس،
رابطه من با ن. ک (نادیا کروبسکایا) فواید زیادی داشت. او در بحثهای آخرش به من گفت که در قلبش جای خوبی باز کردهام و به من خیلی نزدیک است. من هم او را از همان اولین دیدار تقریبا دوست داشتم. البته شیطنتها و خوبیهای زیادی هم داشت. وقتی در پاریس بودم، دوست داشتم او را در دفترش ببینم. یا اینکه بنشینم کنار میزش و با او درباره مسایل حزب گفتوگو کنم. یا درباره خیلی چیزهای متنوع دیگر...». بعد همین خاطرات، تیره وتار میشود. بهخصوص بعد از آنکه یکی از رفقایش خودکشی میکند. فکرهای بدی ایناسیا را فرامیگیرد. خودش میگوید: «مرگ تامارا، خیلی فجیع بود بهنحویکه قدرت عبور از آن را ندارم. قبلا چیزهایی بود که رغبت آدمی را برمیانگیخت». اما باید از این شهر میرفت. زیرا خاطرات لنین همهجا دورسرش میچرخید و هرلحظه او را در معرض هلاکت قرار میداد: «جاهایی را میبینم که هردو میشناسیم. بیش از هرزمان دیگری احساس میکنم تو چه جایگاه بلندی در زندگی من اینجا، یعنی پاریس، داشتی و آن را ستایش میکنم.»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.