|

آنچه مهم نیست «حیثیت» است

سجاد فیروزی

صحبت‌کردن درباره دوپینگ و استفاده از مواد نیروزا آن‌هم در روزهایی که همه حواس‌ها متوجه صفرهای قرارداد فوتبالی‌هاست شاید بی‌فایده باشد؛ شاید اثری حتی مختصر هم نداشته باشد و بدتر اینکه شاید هیچ گوشی را وادار به شنیدن این بحث هم نکند. اما خواه‌ناخواه باید اعتراف کرد این پدیده نکوهیده در ورزش و به‌ویژه ورزش ایران وجود دارد؛ از ینگه دنیا گرفته تا همین کوچه‌پس‌کوچه‌های کشورمان که بعضا نوجوان و جوانی برای رسیدن به هدفی نه‌چندان عالی دست به آن می‌زنند. بحث درباره ورزش حرفه‌ای هم که می‌شود، این پدیده ابعاد تازه‌تری پیدا می‌کند و دوپینگ «حرفه‌ای» رایج‌تر می‌شود؛ درواقع کمپانی‌های تولید‌کننده مواد نیروزا به‌خاطر رونق گسترده‌ای که در کسب‌وکار به‌دست آورده‌اند همیشه در تلاش هستند تا یک‌گام و بعضا چندگام از کمیته‌های مبارزه با دوپینگ جلوتر باشند. در این بین هرچه که مربی و پزشک تیم حرفه‌ای‌تر باشد و ورزشکار مشهورتر، «جنس هم مرغوب‌تر». حالا تا کمیته مبارزه با دوپینگ به خودش بیاید و ماده‌ای ممنوعه کشف کند، ورزشکار ماده‌ای تازه‌تر استفاده کرده که از همه فیلتر‌ها به‌راحتی عبور می‌کند. البته این بند آخر شامل افراد بزرگ و پوشالی‌ای مثل «لانس‌آرمسترانگ» می‌شود که هرگز در تست‌هایی که می‌داد نتیجه دوپینگش مثبت اعلام نشد اما در ورزش ایران شرایط فرق می‌کند؛ در پرونده مبارزه با فساد، رشوه و تبانی در فوتبال، رویه مشابه بود؛ همه از پاکی و سلامتی ورزشکار، مربی و داور صحبت می‌کردند ولی وقتی فشار به جایی رسید که پای نهادهای گوناگون به پرونده باز شد مشخص شد ابعاد فساد چقدر گسترده است. دیگر کسی از غیرت و تعصب ایرانی حرف نزد و پذیرفته شد که «انسان جایزالخطاست.» برای رسیدگی به این موضوع باید با خودمان روراست باشیم؛ دوپینگ در ورزش ایران وجود دارد؛ از ورزشکاران آماتور تا حرفه‌ای گهگاه اسیر وسوسه استفاده از مواد ممنوعه می‌شوند. انکار و تکذیب نه‌تنها چیزی را درست نمی‌کند بلکه کار را به جایی می‌کشاند که این پدیده را رایج‌تر از قبل می‌کند. واقعیت این است که اگر صفر قرارداد فوتبالی‌ها نگران‌کننده است «آبرویی» که ممکن است از ایران در تورنمنت‌های مهم ریخته شود نگران‌کننده‌تر است؛ کما اینکه آن صفر آبرویی از کسی نمی‌برد و ملت و دولتی را انگشت‌نما نمی‌کند. حالا با تصور اینکه ورزشکاری از ایران در تورنمنتی بین‌المللی مدالی کسب می‌کند و بعدا به‌خاطر دوپینگی‌بودن باید مکاتبه شود که مدال را پس بفرستید، می‌توان به عمق فاجعه پی برد؛ می‌توان تصور کرد که «حیثیت» ایران قطعا مهم‌تر از یک‌طلا و چندنقره و برنز است. درواقع سوال این است که آیا حیثیت ایران از قراردادهای فوتبال کم‌اهمیت‌تر است؟ چرا یک‌بار هم که شده کمیته تحقیق و تفحص کارکشته و بی‌طرفی تشکیل نشود تا در پرونده دوپینگ رخنه‌کرده و ابعاد زشت این کار را نمایان کند؟ یعنی واقعا وقت آن نرسیده که خودمان را با واژه‌هایی مثل «پاکی» و «سلامت» گول نزنیم و کار را به دست آنهایی بسپاریم که مبارزه با دوپینگ را مهم‌تر از کسب مدال به هر قیمتی بدانند؟
پاسخ درست به این سوالات این است که وقت رسیدگی به دوپینگ در ورزش ایران مدت‌ها ست گذشته و شاید تا کسی برای رسیدگی به آن پیدا شود عمق فاجعه چنان زیاد شود که کسی دیگر «حیثیت» به یادش نیاید.
صحبت‌کردن درباره دوپینگ و استفاده از مواد نیروزا آن‌هم در روزهایی که همه حواس‌ها متوجه صفرهای قرارداد فوتبالی‌هاست شاید بی‌فایده باشد؛ شاید اثری حتی مختصر هم نداشته باشد و بدتر اینکه شاید هیچ گوشی را وادار به شنیدن این بحث هم نکند. اما خواه‌ناخواه باید اعتراف کرد این پدیده نکوهیده در ورزش و به‌ویژه ورزش ایران وجود دارد؛ از ینگه دنیا گرفته تا همین کوچه‌پس‌کوچه‌های کشورمان که بعضا نوجوان و جوانی برای رسیدن به هدفی نه‌چندان عالی دست به آن می‌زنند. بحث درباره ورزش حرفه‌ای هم که می‌شود، این پدیده ابعاد تازه‌تری پیدا می‌کند و دوپینگ «حرفه‌ای» رایج‌تر می‌شود؛ درواقع کمپانی‌های تولید‌کننده مواد نیروزا به‌خاطر رونق گسترده‌ای که در کسب‌وکار به‌دست آورده‌اند همیشه در تلاش هستند تا یک‌گام و بعضا چندگام از کمیته‌های مبارزه با دوپینگ جلوتر باشند. در این بین هرچه که مربی و پزشک تیم حرفه‌ای‌تر باشد و ورزشکار مشهورتر، «جنس هم مرغوب‌تر». حالا تا کمیته مبارزه با دوپینگ به خودش بیاید و ماده‌ای ممنوعه کشف کند، ورزشکار ماده‌ای تازه‌تر استفاده کرده که از همه فیلتر‌ها به‌راحتی عبور می‌کند. البته این بند آخر شامل افراد بزرگ و پوشالی‌ای مثل «لانس‌آرمسترانگ» می‌شود که هرگز در تست‌هایی که می‌داد نتیجه دوپینگش مثبت اعلام نشد اما در ورزش ایران شرایط فرق می‌کند؛ در پرونده مبارزه با فساد، رشوه و تبانی در فوتبال، رویه مشابه بود؛ همه از پاکی و سلامتی ورزشکار، مربی و داور صحبت می‌کردند ولی وقتی فشار به جایی رسید که پای نهادهای گوناگون به پرونده باز شد مشخص شد ابعاد فساد چقدر گسترده است. دیگر کسی از غیرت و تعصب ایرانی حرف نزد و پذیرفته شد که «انسان جایزالخطاست.» برای رسیدگی به این موضوع باید با خودمان روراست باشیم؛ دوپینگ در ورزش ایران وجود دارد؛ از ورزشکاران آماتور تا حرفه‌ای گهگاه اسیر وسوسه استفاده از مواد ممنوعه می‌شوند. انکار و تکذیب نه‌تنها چیزی را درست نمی‌کند بلکه کار را به جایی می‌کشاند که این پدیده را رایج‌تر از قبل می‌کند. واقعیت این است که اگر صفر قرارداد فوتبالی‌ها نگران‌کننده است «آبرویی» که ممکن است از ایران در تورنمنت‌های مهم ریخته شود نگران‌کننده‌تر است؛ کما اینکه آن صفر آبرویی از کسی نمی‌برد و ملت و دولتی را انگشت‌نما نمی‌کند. حالا با تصور اینکه ورزشکاری از ایران در تورنمنتی بین‌المللی مدالی کسب می‌کند و بعدا به‌خاطر دوپینگی‌بودن باید مکاتبه شود که مدال را پس بفرستید، می‌توان به عمق فاجعه پی برد؛ می‌توان تصور کرد که «حیثیت» ایران قطعا مهم‌تر از یک‌طلا و چندنقره و برنز است. درواقع سوال این است که آیا حیثیت ایران از قراردادهای فوتبال کم‌اهمیت‌تر است؟ چرا یک‌بار هم که شده کمیته تحقیق و تفحص کارکشته و بی‌طرفی تشکیل نشود تا در پرونده دوپینگ رخنه‌کرده و ابعاد زشت این کار را نمایان کند؟ یعنی واقعا وقت آن نرسیده که خودمان را با واژه‌هایی مثل «پاکی» و «سلامت» گول نزنیم و کار را به دست آنهایی بسپاریم که مبارزه با دوپینگ را مهم‌تر از کسب مدال به هر قیمتی بدانند؟
پاسخ درست به این سوالات این است که وقت رسیدگی به دوپینگ در ورزش ایران مدت‌ها ست گذشته و شاید تا کسی برای رسیدگی به آن پیدا شود عمق فاجعه چنان زیاد شود که کسی دیگر «حیثیت» به یادش نیاید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.