نقاشیهای سارا اشرفی از چه میگویند؟
انعکاس صدایی غیرمعمول
طاهره شعاعی: میگوید روابط بین آدمها برایش مهم است و بازنمایی آنها روی بوم. کارهایش به تصویرگری پهلو میزند؛ هرچند میتوان آنها را در مرز تصویرگری و نقاشی دانست. بهتازگی گالری نگاه میزبان نمایشگاهی از آثار این نقاش بود؛ نمایشگاهی شامل 11تابلو در ابعاد مختلف. سارا اشرفی متولد 1360 در تهران است. این دومین نمایشگاه انفرادی این نقاش محسوب میشود. اولین نمایشگاهش در گالری «طرح نو» برپا شد؛ ضمن اینکه وی از شرکتکنندگان نمایشگاه گروهی «ضیافت» در چندکشور اروپایی و آسیایی از جمله ایتالیا و فرانسه و چندکشور عربی هم است. اشرفی گرافیک خوانده اما معتقد است این رشته تاثیری بر او نگذاشته. او بیشترین تاثیر را از مطبوعات گرفته است. در نمایشگاه اخیرش 11اثر روی دیوار برد که کوچکترین آنها در ابعاد 50در60 و بزرگترینشان دومتر در 80سانتیمتر است. او قصد دارد نمایشگاه بعدی خود را آبانماه در گالری نار برگزار کند.
«هنگامی که از کنار یک تابلو نقاشی رد میشوید، حتما صدایی به گوش میرسد. گاهی صدای شرشر باران، گاهی صدای برخورد یک نگاه و گاهی صدای تنفس سکوت... . من در این مجموعه کارهایم تلاش کردهام صدایی که میشنوید یک صدای معمولی نباشد، گوش کنید بشنوید این همان صدایی است که شما تصور میکنید؛ جملات، چکیده نگاه سارا اشرفی به نقاشی است؛ تلاشی برای انعکاس یک صدای غیرمعمولی است. در اینباره به «هنر آنلاین» میگوید: نقاشیهای من خیلی سادهاند درست مثل قدمزدن، همیشه بر این باورم بگذارید پاهایتان به گامهایتان بیندیشند چراکه راه را آنها میپیمایند، بگذارید بیندیشند به راهی که شاید چشمها از آن بیخبرند درست زمانی که دستها در تاریکی جیبها به خواب رفتهاند.» این نقاش در ادامه گفتوگو در توضیح ویژگیهای آثار جدیدش اضافه میکند: «این نمایشگاه عنوان خاصی ندارد و تعدادی از کارهای سوررئال و مفهومی من در آن به نمایش درآمده است. موضوعات اجتماعی، روابط بین آدمها و آنچه در جامعه دیده میشود، موضوع کار من بوده است. مقداری در این مسایل ریزتر شدم و با نگاه دقیقتری به آنها توجه کردم و در نهایت بعد از یکسال کار دومین نمایشگاه انفرادی خود را برگزار کردم.» اشرفی در مورد تکنیک کار خود توضیح میدهد: «تکنیک کارها گواش یا اکریلیک روی بوم است. گواش را خیلی دوست دارم و تخصص اصلی من کار با گواش است اما نوع استفاده من از گواش با شکل رایج آن متفاوت است. به جرات میتوانم بگویم هیچکس دیگری از این ماده با این شیوه استفاده نکرده است. معمولا گواش برای انجام کار دوبعدی استفاده میشود، چون اگر بخواهید با آن به حجمها بپردازی، کار بسیار سختی است. اما من همان قابلیتهایی که از رنگ و روغن یا اکریلیک میتوان گرفت را از گواش میگیرم. برای این کار با سرعت زیاد کار میکنم که لایهها خشک نشوند و لایه زیری در لایه رویی حل نشود.
نتیجه نهایی کار من شبیه کار با رنگ و روغن است و با وجود اینکه تکنیک رنگوروغن راحتتر است، به دلیل علاقهای که به گواش دارم، ترجیح میدهم با این متریال کار کنم.» این هنرمند در مورد سابقه خود در زمینه هنرهای تجسمی گفت: «شروع کار من با تصویرسازی و کاریکاتور در مطبوعات بود و در کنارش شروع به نقاشی کردم. کارم را از 13سالگی با کیهان شروع کردم و بعد روزنامه ایران، همشهری، صبح امروز، آفتاب امروز، هفتهنامه میهن و... نشریاتی بودند که در آنها به عنوان تصویرگر و کاریکاتوریست کار کردم. همچنین مدیر هنری گنبد کبود، مدیر هنری هفتهنامه فرهیختگان و شرکت ایمافیلم بودم که کار ساخت تیزر انجام میدادیم و تیزرهایی که برای ایرانخودرو ساختم منتخب دریافت جایزه هم بودند. همه این فعالیتها تا قبل از 20سالگی من بود و بعد از آن فعالیت جدیتری در زمینه نقاشی انجام دادم و سالها بدون اینکه نمایشگاه انفرادی برپا کنم مشغول نقاشی بودم.»
اشرفی با بیان تاثیرگذاری فعالیت مطبوعاتی بر کار هنری خود میافزاید: کار مطبوعات صددرصد روی نقاشیهای من تاثیر داشته است. از ابتدای کار همیشه یک سوژه خاص به من داده میشد که درباره آن طرح میزدم و این موضوع باعث شد همیشه ذهنی کار کنم و برای کارکردن مدلی جلو خود نگذارم. همه تصویرها زاییده فکر و خیال خودم است و حتی فیگور یا شیئی که میخواستم طراحی کنم از ذهن خودم برآمده بود.
این نقاش جوان ادامه میدهد: کار در مطبوعات باعث شد نقاشیهایم مفهومیتر باشد و به همین دلیل گالریدارها به من میگفتند کارهایت خیلی پرحرف است و نباید اینقدر مفهوم در آنها وجود داشته باشد. ولی من هیچوقت حرفها را از کارهای خود حذف نکردم و حالا این موضوع بین مردم جا افتاده که نقاشیای هم که در خانه نصب میشود، میتواند حرف داشته باشد و لازم نیست فقط یک کار زیبا و دکوراتیو باشد. بنابراین استقبال آنها از نقاشیهای مفهومی و تصویرسازی بیشتر شده است.
اشرفی که در رشته گرافیک تحصیل کرده است در پایان شرایط جامعه را روی آثار هنری موثر میداند و میافزاید: هر هنرمندی از محیط اطرافش تاثیر میگیرد. هنرمندان هم آسیبپذیرتر هستند و هم جزییات بیشتر و چیزهایی که برای خیلی افراد گذراست را میبینند و در کارهایشان تاثیر زیادی دارد.
«هنگامی که از کنار یک تابلو نقاشی رد میشوید، حتما صدایی به گوش میرسد. گاهی صدای شرشر باران، گاهی صدای برخورد یک نگاه و گاهی صدای تنفس سکوت... . من در این مجموعه کارهایم تلاش کردهام صدایی که میشنوید یک صدای معمولی نباشد، گوش کنید بشنوید این همان صدایی است که شما تصور میکنید؛ جملات، چکیده نگاه سارا اشرفی به نقاشی است؛ تلاشی برای انعکاس یک صدای غیرمعمولی است. در اینباره به «هنر آنلاین» میگوید: نقاشیهای من خیلی سادهاند درست مثل قدمزدن، همیشه بر این باورم بگذارید پاهایتان به گامهایتان بیندیشند چراکه راه را آنها میپیمایند، بگذارید بیندیشند به راهی که شاید چشمها از آن بیخبرند درست زمانی که دستها در تاریکی جیبها به خواب رفتهاند.» این نقاش در ادامه گفتوگو در توضیح ویژگیهای آثار جدیدش اضافه میکند: «این نمایشگاه عنوان خاصی ندارد و تعدادی از کارهای سوررئال و مفهومی من در آن به نمایش درآمده است. موضوعات اجتماعی، روابط بین آدمها و آنچه در جامعه دیده میشود، موضوع کار من بوده است. مقداری در این مسایل ریزتر شدم و با نگاه دقیقتری به آنها توجه کردم و در نهایت بعد از یکسال کار دومین نمایشگاه انفرادی خود را برگزار کردم.» اشرفی در مورد تکنیک کار خود توضیح میدهد: «تکنیک کارها گواش یا اکریلیک روی بوم است. گواش را خیلی دوست دارم و تخصص اصلی من کار با گواش است اما نوع استفاده من از گواش با شکل رایج آن متفاوت است. به جرات میتوانم بگویم هیچکس دیگری از این ماده با این شیوه استفاده نکرده است. معمولا گواش برای انجام کار دوبعدی استفاده میشود، چون اگر بخواهید با آن به حجمها بپردازی، کار بسیار سختی است. اما من همان قابلیتهایی که از رنگ و روغن یا اکریلیک میتوان گرفت را از گواش میگیرم. برای این کار با سرعت زیاد کار میکنم که لایهها خشک نشوند و لایه زیری در لایه رویی حل نشود.
نتیجه نهایی کار من شبیه کار با رنگ و روغن است و با وجود اینکه تکنیک رنگوروغن راحتتر است، به دلیل علاقهای که به گواش دارم، ترجیح میدهم با این متریال کار کنم.» این هنرمند در مورد سابقه خود در زمینه هنرهای تجسمی گفت: «شروع کار من با تصویرسازی و کاریکاتور در مطبوعات بود و در کنارش شروع به نقاشی کردم. کارم را از 13سالگی با کیهان شروع کردم و بعد روزنامه ایران، همشهری، صبح امروز، آفتاب امروز، هفتهنامه میهن و... نشریاتی بودند که در آنها به عنوان تصویرگر و کاریکاتوریست کار کردم. همچنین مدیر هنری گنبد کبود، مدیر هنری هفتهنامه فرهیختگان و شرکت ایمافیلم بودم که کار ساخت تیزر انجام میدادیم و تیزرهایی که برای ایرانخودرو ساختم منتخب دریافت جایزه هم بودند. همه این فعالیتها تا قبل از 20سالگی من بود و بعد از آن فعالیت جدیتری در زمینه نقاشی انجام دادم و سالها بدون اینکه نمایشگاه انفرادی برپا کنم مشغول نقاشی بودم.»
اشرفی با بیان تاثیرگذاری فعالیت مطبوعاتی بر کار هنری خود میافزاید: کار مطبوعات صددرصد روی نقاشیهای من تاثیر داشته است. از ابتدای کار همیشه یک سوژه خاص به من داده میشد که درباره آن طرح میزدم و این موضوع باعث شد همیشه ذهنی کار کنم و برای کارکردن مدلی جلو خود نگذارم. همه تصویرها زاییده فکر و خیال خودم است و حتی فیگور یا شیئی که میخواستم طراحی کنم از ذهن خودم برآمده بود.
این نقاش جوان ادامه میدهد: کار در مطبوعات باعث شد نقاشیهایم مفهومیتر باشد و به همین دلیل گالریدارها به من میگفتند کارهایت خیلی پرحرف است و نباید اینقدر مفهوم در آنها وجود داشته باشد. ولی من هیچوقت حرفها را از کارهای خود حذف نکردم و حالا این موضوع بین مردم جا افتاده که نقاشیای هم که در خانه نصب میشود، میتواند حرف داشته باشد و لازم نیست فقط یک کار زیبا و دکوراتیو باشد. بنابراین استقبال آنها از نقاشیهای مفهومی و تصویرسازی بیشتر شده است.
اشرفی که در رشته گرافیک تحصیل کرده است در پایان شرایط جامعه را روی آثار هنری موثر میداند و میافزاید: هر هنرمندی از محیط اطرافش تاثیر میگیرد. هنرمندان هم آسیبپذیرتر هستند و هم جزییات بیشتر و چیزهایی که برای خیلی افراد گذراست را میبینند و در کارهایشان تاثیر زیادی دارد.
طاهره شعاعی: میگوید روابط بین آدمها برایش مهم است و بازنمایی آنها روی بوم. کارهایش به تصویرگری پهلو میزند؛ هرچند میتوان آنها را در مرز تصویرگری و نقاشی دانست. بهتازگی گالری نگاه میزبان نمایشگاهی از آثار این نقاش بود؛ نمایشگاهی شامل 11تابلو در ابعاد مختلف. سارا اشرفی متولد 1360 در تهران است. این دومین نمایشگاه انفرادی این نقاش محسوب میشود. اولین نمایشگاهش در گالری «طرح نو» برپا شد؛ ضمن اینکه وی از شرکتکنندگان نمایشگاه گروهی «ضیافت» در چندکشور اروپایی و آسیایی از جمله ایتالیا و فرانسه و چندکشور عربی هم است. اشرفی گرافیک خوانده اما معتقد است این رشته تاثیری بر او نگذاشته. او بیشترین تاثیر را از مطبوعات گرفته است. در نمایشگاه اخیرش 11اثر روی دیوار برد که کوچکترین آنها در ابعاد 50در60 و بزرگترینشان دومتر در 80سانتیمتر است. او قصد دارد نمایشگاه بعدی خود را آبانماه در گالری نار برگزار کند.
«هنگامی که از کنار یک تابلو نقاشی رد میشوید، حتما صدایی به گوش میرسد. گاهی صدای شرشر باران، گاهی صدای برخورد یک نگاه و گاهی صدای تنفس سکوت... . من در این مجموعه کارهایم تلاش کردهام صدایی که میشنوید یک صدای معمولی نباشد، گوش کنید بشنوید این همان صدایی است که شما تصور میکنید؛ جملات، چکیده نگاه سارا اشرفی به نقاشی است؛ تلاشی برای انعکاس یک صدای غیرمعمولی است. در اینباره به «هنر آنلاین» میگوید: نقاشیهای من خیلی سادهاند درست مثل قدمزدن، همیشه بر این باورم بگذارید پاهایتان به گامهایتان بیندیشند چراکه راه را آنها میپیمایند، بگذارید بیندیشند به راهی که شاید چشمها از آن بیخبرند درست زمانی که دستها در تاریکی جیبها به خواب رفتهاند.» این نقاش در ادامه گفتوگو در توضیح ویژگیهای آثار جدیدش اضافه میکند: «این نمایشگاه عنوان خاصی ندارد و تعدادی از کارهای سوررئال و مفهومی من در آن به نمایش درآمده است. موضوعات اجتماعی، روابط بین آدمها و آنچه در جامعه دیده میشود، موضوع کار من بوده است. مقداری در این مسایل ریزتر شدم و با نگاه دقیقتری به آنها توجه کردم و در نهایت بعد از یکسال کار دومین نمایشگاه انفرادی خود را برگزار کردم.» اشرفی در مورد تکنیک کار خود توضیح میدهد: «تکنیک کارها گواش یا اکریلیک روی بوم است. گواش را خیلی دوست دارم و تخصص اصلی من کار با گواش است اما نوع استفاده من از گواش با شکل رایج آن متفاوت است. به جرات میتوانم بگویم هیچکس دیگری از این ماده با این شیوه استفاده نکرده است. معمولا گواش برای انجام کار دوبعدی استفاده میشود، چون اگر بخواهید با آن به حجمها بپردازی، کار بسیار سختی است. اما من همان قابلیتهایی که از رنگ و روغن یا اکریلیک میتوان گرفت را از گواش میگیرم. برای این کار با سرعت زیاد کار میکنم که لایهها خشک نشوند و لایه زیری در لایه رویی حل نشود.
نتیجه نهایی کار من شبیه کار با رنگ و روغن است و با وجود اینکه تکنیک رنگوروغن راحتتر است، به دلیل علاقهای که به گواش دارم، ترجیح میدهم با این متریال کار کنم.» این هنرمند در مورد سابقه خود در زمینه هنرهای تجسمی گفت: «شروع کار من با تصویرسازی و کاریکاتور در مطبوعات بود و در کنارش شروع به نقاشی کردم. کارم را از 13سالگی با کیهان شروع کردم و بعد روزنامه ایران، همشهری، صبح امروز، آفتاب امروز، هفتهنامه میهن و... نشریاتی بودند که در آنها به عنوان تصویرگر و کاریکاتوریست کار کردم. همچنین مدیر هنری گنبد کبود، مدیر هنری هفتهنامه فرهیختگان و شرکت ایمافیلم بودم که کار ساخت تیزر انجام میدادیم و تیزرهایی که برای ایرانخودرو ساختم منتخب دریافت جایزه هم بودند. همه این فعالیتها تا قبل از 20سالگی من بود و بعد از آن فعالیت جدیتری در زمینه نقاشی انجام دادم و سالها بدون اینکه نمایشگاه انفرادی برپا کنم مشغول نقاشی بودم.»
اشرفی با بیان تاثیرگذاری فعالیت مطبوعاتی بر کار هنری خود میافزاید: کار مطبوعات صددرصد روی نقاشیهای من تاثیر داشته است. از ابتدای کار همیشه یک سوژه خاص به من داده میشد که درباره آن طرح میزدم و این موضوع باعث شد همیشه ذهنی کار کنم و برای کارکردن مدلی جلو خود نگذارم. همه تصویرها زاییده فکر و خیال خودم است و حتی فیگور یا شیئی که میخواستم طراحی کنم از ذهن خودم برآمده بود.
این نقاش جوان ادامه میدهد: کار در مطبوعات باعث شد نقاشیهایم مفهومیتر باشد و به همین دلیل گالریدارها به من میگفتند کارهایت خیلی پرحرف است و نباید اینقدر مفهوم در آنها وجود داشته باشد. ولی من هیچوقت حرفها را از کارهای خود حذف نکردم و حالا این موضوع بین مردم جا افتاده که نقاشیای هم که در خانه نصب میشود، میتواند حرف داشته باشد و لازم نیست فقط یک کار زیبا و دکوراتیو باشد. بنابراین استقبال آنها از نقاشیهای مفهومی و تصویرسازی بیشتر شده است.
اشرفی که در رشته گرافیک تحصیل کرده است در پایان شرایط جامعه را روی آثار هنری موثر میداند و میافزاید: هر هنرمندی از محیط اطرافش تاثیر میگیرد. هنرمندان هم آسیبپذیرتر هستند و هم جزییات بیشتر و چیزهایی که برای خیلی افراد گذراست را میبینند و در کارهایشان تاثیر زیادی دارد.
«هنگامی که از کنار یک تابلو نقاشی رد میشوید، حتما صدایی به گوش میرسد. گاهی صدای شرشر باران، گاهی صدای برخورد یک نگاه و گاهی صدای تنفس سکوت... . من در این مجموعه کارهایم تلاش کردهام صدایی که میشنوید یک صدای معمولی نباشد، گوش کنید بشنوید این همان صدایی است که شما تصور میکنید؛ جملات، چکیده نگاه سارا اشرفی به نقاشی است؛ تلاشی برای انعکاس یک صدای غیرمعمولی است. در اینباره به «هنر آنلاین» میگوید: نقاشیهای من خیلی سادهاند درست مثل قدمزدن، همیشه بر این باورم بگذارید پاهایتان به گامهایتان بیندیشند چراکه راه را آنها میپیمایند، بگذارید بیندیشند به راهی که شاید چشمها از آن بیخبرند درست زمانی که دستها در تاریکی جیبها به خواب رفتهاند.» این نقاش در ادامه گفتوگو در توضیح ویژگیهای آثار جدیدش اضافه میکند: «این نمایشگاه عنوان خاصی ندارد و تعدادی از کارهای سوررئال و مفهومی من در آن به نمایش درآمده است. موضوعات اجتماعی، روابط بین آدمها و آنچه در جامعه دیده میشود، موضوع کار من بوده است. مقداری در این مسایل ریزتر شدم و با نگاه دقیقتری به آنها توجه کردم و در نهایت بعد از یکسال کار دومین نمایشگاه انفرادی خود را برگزار کردم.» اشرفی در مورد تکنیک کار خود توضیح میدهد: «تکنیک کارها گواش یا اکریلیک روی بوم است. گواش را خیلی دوست دارم و تخصص اصلی من کار با گواش است اما نوع استفاده من از گواش با شکل رایج آن متفاوت است. به جرات میتوانم بگویم هیچکس دیگری از این ماده با این شیوه استفاده نکرده است. معمولا گواش برای انجام کار دوبعدی استفاده میشود، چون اگر بخواهید با آن به حجمها بپردازی، کار بسیار سختی است. اما من همان قابلیتهایی که از رنگ و روغن یا اکریلیک میتوان گرفت را از گواش میگیرم. برای این کار با سرعت زیاد کار میکنم که لایهها خشک نشوند و لایه زیری در لایه رویی حل نشود.
نتیجه نهایی کار من شبیه کار با رنگ و روغن است و با وجود اینکه تکنیک رنگوروغن راحتتر است، به دلیل علاقهای که به گواش دارم، ترجیح میدهم با این متریال کار کنم.» این هنرمند در مورد سابقه خود در زمینه هنرهای تجسمی گفت: «شروع کار من با تصویرسازی و کاریکاتور در مطبوعات بود و در کنارش شروع به نقاشی کردم. کارم را از 13سالگی با کیهان شروع کردم و بعد روزنامه ایران، همشهری، صبح امروز، آفتاب امروز، هفتهنامه میهن و... نشریاتی بودند که در آنها به عنوان تصویرگر و کاریکاتوریست کار کردم. همچنین مدیر هنری گنبد کبود، مدیر هنری هفتهنامه فرهیختگان و شرکت ایمافیلم بودم که کار ساخت تیزر انجام میدادیم و تیزرهایی که برای ایرانخودرو ساختم منتخب دریافت جایزه هم بودند. همه این فعالیتها تا قبل از 20سالگی من بود و بعد از آن فعالیت جدیتری در زمینه نقاشی انجام دادم و سالها بدون اینکه نمایشگاه انفرادی برپا کنم مشغول نقاشی بودم.»
اشرفی با بیان تاثیرگذاری فعالیت مطبوعاتی بر کار هنری خود میافزاید: کار مطبوعات صددرصد روی نقاشیهای من تاثیر داشته است. از ابتدای کار همیشه یک سوژه خاص به من داده میشد که درباره آن طرح میزدم و این موضوع باعث شد همیشه ذهنی کار کنم و برای کارکردن مدلی جلو خود نگذارم. همه تصویرها زاییده فکر و خیال خودم است و حتی فیگور یا شیئی که میخواستم طراحی کنم از ذهن خودم برآمده بود.
این نقاش جوان ادامه میدهد: کار در مطبوعات باعث شد نقاشیهایم مفهومیتر باشد و به همین دلیل گالریدارها به من میگفتند کارهایت خیلی پرحرف است و نباید اینقدر مفهوم در آنها وجود داشته باشد. ولی من هیچوقت حرفها را از کارهای خود حذف نکردم و حالا این موضوع بین مردم جا افتاده که نقاشیای هم که در خانه نصب میشود، میتواند حرف داشته باشد و لازم نیست فقط یک کار زیبا و دکوراتیو باشد. بنابراین استقبال آنها از نقاشیهای مفهومی و تصویرسازی بیشتر شده است.
اشرفی که در رشته گرافیک تحصیل کرده است در پایان شرایط جامعه را روی آثار هنری موثر میداند و میافزاید: هر هنرمندی از محیط اطرافش تاثیر میگیرد. هنرمندان هم آسیبپذیرتر هستند و هم جزییات بیشتر و چیزهایی که برای خیلی افراد گذراست را میبینند و در کارهایشان تاثیر زیادی دارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.