پروژه مشترک
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
تابستان سال1910 بود که لنین تعجب کرد چگونه نامش را در فهرست دعوتهای رسمی کنگره سوسیالیسم بینالمللی کوپنهاگ ثبت کردهاند. نام او در کنار نام افراد دیگری مانند رزا لوگزامبورگ و تروتسکی و پلخانف ثبت شده بود. آن زمان تقریبا اینها همدیگر را نمیشناختند. به لحاظ فکری لنین و ایناسیا توافق داشتند و از نظر خصوصیات همدیگر را تکمیل میکردند اما این رابطه بهسرعت تحول پیدا کرد و به یک نزدیکی کامل در فکر تبدیل شد.
سهسال بعد، احساساتی را با او در میان گذاشت که ماههای اول دیدارشان از بروز آنها خجالت میکشید: «من نمیدانستم درباره خودم چه باید بکنم. تحت فشار بودم. راحت نبودم. به انسانهای پاکی که وارد میشدند و با تو صحبت میکردند، حسادت میکردم.» رابطه آنها پیش از اینکه ثبات و استقرار داشته باشد، یک دوره ناگزیر را پشتسر گذاشت. با الکساندر و بعد وولادی نیز همینطور بود. ایناسیا همچنان از اعتمادکردن به مردان هراس داشت.
به سرعتی که این ساماندهنده یک انقلاب در آینده از آن بینیاز نبود، به همراه دو فرزندش به جاده «رای» منتقل شد. «واروارا» دخترش از الکساندر و «اندریه» پسرش از ولادیمیر با او همراه بودند و در یک آپارتمان مشرف به باغ «مونسوری» اسکان پیدا کردند. یعنی در نزدیکی آپارتمان لنین در خیابان بونییه. اما او هنوز زن الکساندر آرماند بود کما اینکه لنین نیز با نادیا کروبسکایا زندگی میکرد. انسان وقتی این دوزن را میشناسد دچار تنگنا میشود زیرا بر خلاف انتظار، بین ایناسیا و نادیا رابطه دوستانه محکمی شکل گرفت. تعهد آنها به جنبشهای زنانه نیز آن دو را به هم بیشتر نزدیک میکرد. این رابطه نیرومندتر از حسادتهای معمول زنانهای بود که میتوانست بین آن دو فاصله بیندازد.
کارها را در کنار لنین با هم تقسیم میکردند: نادیا نامهنگاری با فعالان روسیه را برعهده گرفت و ایناسیا نامهنگاری با سایر فعالان کمونیست در اروپا را این دو زن خیلی خوب با یکدیگر همکاری میکردند. نادیا که نتوانسته بود با همسرش خانوادهای تشکیل دهد، دوست داشت پیش ایناسیا و فرزندانش باشد.
آنجلیکا بالانف، کمونیست طرفدار جنبشهای زنان که موسولینی را ترک کرد تا به لنین ملحق شود، اما به گفته خودش «این دسیسهچین قهار» را دوست نداشت. میگفت: «من از او خوشم نمیآمد.» سپس موضع خود را اینطور شرح داد که: «متکلف و بلشویکی صددرصد بود. پیوسته برخورد تندی داشت. هم در حرفزدن و هم در عملکردن.» بهنظر آنجلیکا، ایناسیا یک لنینیستی سرسختتر از خود لنین بود زیرا رهبری (لنین) در آن دوران حالتی پراکنده داشت و هنوز خیلی سرگردان بود. تخریبها را پیش چشم داشت، همچنین فرار فعالان «تصفیهشده» و رفتنشان به سوی فعالیتهای قانونی تقریبا داشت ناامیدش میکرد. احساس میکرد باید کارهایش را دوباره ساماندهی کند تا بتواند افکارش را منتشر سازد. بیش از پیش احساس شکست میکرد. گاه پیگیری امور بدون عصبانیت برایش دشوار مینمود.
نادیا نگرانش بود. از مادرش کمک خواست. از بانو اولیانووف و حتی خواهر جوانش آنا. آنها به صورت خلاصه به او گفتند باید به مکانی برای یک تفریح مناسب برود. حداقل برای دوهفته. بنابراین «نیس» را انتخاب کردند. او را تنها فرستاد تا از استراحت کاملی برخوردار شود. به آنا نوشت: «در نیس استراحت میکنم. خیلی لذتبخش است، هوا گرم است. از خورشید و دریا استفاده میکنم.» اما این 10 روز تعطیلی برای لنین با آن افکار و فعالیتهای کثیر، خیلی زیاد بود.
طبق معمول به کمک الکساندر، ایناسیا خانهای را در آن زمان در خیابان بزرگ «لونجومو» اجاره کرد؛ خانهای که برای انتشار افکار لنین باید در آنجا تدریس میشد. به این ترتیب نخستین مدرسه اجتماعی و مارکسیستی تاسیس شد. این مکان البته امروزه به یک رستوران طبقاتی ترکی قابل حملونقل تبدیل شده و «کباب لنین» نام دارد که فقط جای سهتا دانشآموز را اشغال میکند. ایناسیا همچنین یک کوره آهنگری اجاره کرد بهاضافه خانهای که در کنارش بود زیرا کلاسها باید آنجا تشکیل میشد. اسباب و وسیلهها را تامین کرد و خودش به طور شبانه روزی بر این برنامهها نظارت داشت. مدرسه در تاریخ 11 ژوئن افتتاح شد. به گفته نادیا: «در یک هوای گرم و طاقتفرسا» و با حضور 18دانشجو. در بین آنها البته برجستهترین چهرههای سوسیالیسم به چشم میخورد. معلمان اجازه نمیدادند کسی پابرهنه در کلاسها راه برود.
لنین و نادیا در طرف دیگر این مجتمع زندگی میکردند. اما شام را هرشب نزد ایناسیا میرفتند. گاه دانشجویان از باغ و بوستان استفاده کرده و با هم سرود میخواندند. لنین نیز به آنها ملحق میشد. کار مساوی روی یک پروژه مشترک روابط بین آنها را گرم و صمیمی کرده بود. با وجود تردیدهایی که در پاریس به وجود آمده بود، خیلیها اعتقاد داشتند «معامله» بین لنین و ایناسیا در «لونجومو» کامل شده است.
سهسال بعد، احساساتی را با او در میان گذاشت که ماههای اول دیدارشان از بروز آنها خجالت میکشید: «من نمیدانستم درباره خودم چه باید بکنم. تحت فشار بودم. راحت نبودم. به انسانهای پاکی که وارد میشدند و با تو صحبت میکردند، حسادت میکردم.» رابطه آنها پیش از اینکه ثبات و استقرار داشته باشد، یک دوره ناگزیر را پشتسر گذاشت. با الکساندر و بعد وولادی نیز همینطور بود. ایناسیا همچنان از اعتمادکردن به مردان هراس داشت.
به سرعتی که این ساماندهنده یک انقلاب در آینده از آن بینیاز نبود، به همراه دو فرزندش به جاده «رای» منتقل شد. «واروارا» دخترش از الکساندر و «اندریه» پسرش از ولادیمیر با او همراه بودند و در یک آپارتمان مشرف به باغ «مونسوری» اسکان پیدا کردند. یعنی در نزدیکی آپارتمان لنین در خیابان بونییه. اما او هنوز زن الکساندر آرماند بود کما اینکه لنین نیز با نادیا کروبسکایا زندگی میکرد. انسان وقتی این دوزن را میشناسد دچار تنگنا میشود زیرا بر خلاف انتظار، بین ایناسیا و نادیا رابطه دوستانه محکمی شکل گرفت. تعهد آنها به جنبشهای زنانه نیز آن دو را به هم بیشتر نزدیک میکرد. این رابطه نیرومندتر از حسادتهای معمول زنانهای بود که میتوانست بین آن دو فاصله بیندازد.
کارها را در کنار لنین با هم تقسیم میکردند: نادیا نامهنگاری با فعالان روسیه را برعهده گرفت و ایناسیا نامهنگاری با سایر فعالان کمونیست در اروپا را این دو زن خیلی خوب با یکدیگر همکاری میکردند. نادیا که نتوانسته بود با همسرش خانوادهای تشکیل دهد، دوست داشت پیش ایناسیا و فرزندانش باشد.
آنجلیکا بالانف، کمونیست طرفدار جنبشهای زنان که موسولینی را ترک کرد تا به لنین ملحق شود، اما به گفته خودش «این دسیسهچین قهار» را دوست نداشت. میگفت: «من از او خوشم نمیآمد.» سپس موضع خود را اینطور شرح داد که: «متکلف و بلشویکی صددرصد بود. پیوسته برخورد تندی داشت. هم در حرفزدن و هم در عملکردن.» بهنظر آنجلیکا، ایناسیا یک لنینیستی سرسختتر از خود لنین بود زیرا رهبری (لنین) در آن دوران حالتی پراکنده داشت و هنوز خیلی سرگردان بود. تخریبها را پیش چشم داشت، همچنین فرار فعالان «تصفیهشده» و رفتنشان به سوی فعالیتهای قانونی تقریبا داشت ناامیدش میکرد. احساس میکرد باید کارهایش را دوباره ساماندهی کند تا بتواند افکارش را منتشر سازد. بیش از پیش احساس شکست میکرد. گاه پیگیری امور بدون عصبانیت برایش دشوار مینمود.
نادیا نگرانش بود. از مادرش کمک خواست. از بانو اولیانووف و حتی خواهر جوانش آنا. آنها به صورت خلاصه به او گفتند باید به مکانی برای یک تفریح مناسب برود. حداقل برای دوهفته. بنابراین «نیس» را انتخاب کردند. او را تنها فرستاد تا از استراحت کاملی برخوردار شود. به آنا نوشت: «در نیس استراحت میکنم. خیلی لذتبخش است، هوا گرم است. از خورشید و دریا استفاده میکنم.» اما این 10 روز تعطیلی برای لنین با آن افکار و فعالیتهای کثیر، خیلی زیاد بود.
طبق معمول به کمک الکساندر، ایناسیا خانهای را در آن زمان در خیابان بزرگ «لونجومو» اجاره کرد؛ خانهای که برای انتشار افکار لنین باید در آنجا تدریس میشد. به این ترتیب نخستین مدرسه اجتماعی و مارکسیستی تاسیس شد. این مکان البته امروزه به یک رستوران طبقاتی ترکی قابل حملونقل تبدیل شده و «کباب لنین» نام دارد که فقط جای سهتا دانشآموز را اشغال میکند. ایناسیا همچنین یک کوره آهنگری اجاره کرد بهاضافه خانهای که در کنارش بود زیرا کلاسها باید آنجا تشکیل میشد. اسباب و وسیلهها را تامین کرد و خودش به طور شبانه روزی بر این برنامهها نظارت داشت. مدرسه در تاریخ 11 ژوئن افتتاح شد. به گفته نادیا: «در یک هوای گرم و طاقتفرسا» و با حضور 18دانشجو. در بین آنها البته برجستهترین چهرههای سوسیالیسم به چشم میخورد. معلمان اجازه نمیدادند کسی پابرهنه در کلاسها راه برود.
لنین و نادیا در طرف دیگر این مجتمع زندگی میکردند. اما شام را هرشب نزد ایناسیا میرفتند. گاه دانشجویان از باغ و بوستان استفاده کرده و با هم سرود میخواندند. لنین نیز به آنها ملحق میشد. کار مساوی روی یک پروژه مشترک روابط بین آنها را گرم و صمیمی کرده بود. با وجود تردیدهایی که در پاریس به وجود آمده بود، خیلیها اعتقاد داشتند «معامله» بین لنین و ایناسیا در «لونجومو» کامل شده است.
ادامه دارد...
تابستان سال1910 بود که لنین تعجب کرد چگونه نامش را در فهرست دعوتهای رسمی کنگره سوسیالیسم بینالمللی کوپنهاگ ثبت کردهاند. نام او در کنار نام افراد دیگری مانند رزا لوگزامبورگ و تروتسکی و پلخانف ثبت شده بود. آن زمان تقریبا اینها همدیگر را نمیشناختند. به لحاظ فکری لنین و ایناسیا توافق داشتند و از نظر خصوصیات همدیگر را تکمیل میکردند اما این رابطه بهسرعت تحول پیدا کرد و به یک نزدیکی کامل در فکر تبدیل شد.
سهسال بعد، احساساتی را با او در میان گذاشت که ماههای اول دیدارشان از بروز آنها خجالت میکشید: «من نمیدانستم درباره خودم چه باید بکنم. تحت فشار بودم. راحت نبودم. به انسانهای پاکی که وارد میشدند و با تو صحبت میکردند، حسادت میکردم.» رابطه آنها پیش از اینکه ثبات و استقرار داشته باشد، یک دوره ناگزیر را پشتسر گذاشت. با الکساندر و بعد وولادی نیز همینطور بود. ایناسیا همچنان از اعتمادکردن به مردان هراس داشت.
به سرعتی که این ساماندهنده یک انقلاب در آینده از آن بینیاز نبود، به همراه دو فرزندش به جاده «رای» منتقل شد. «واروارا» دخترش از الکساندر و «اندریه» پسرش از ولادیمیر با او همراه بودند و در یک آپارتمان مشرف به باغ «مونسوری» اسکان پیدا کردند. یعنی در نزدیکی آپارتمان لنین در خیابان بونییه. اما او هنوز زن الکساندر آرماند بود کما اینکه لنین نیز با نادیا کروبسکایا زندگی میکرد. انسان وقتی این دوزن را میشناسد دچار تنگنا میشود زیرا بر خلاف انتظار، بین ایناسیا و نادیا رابطه دوستانه محکمی شکل گرفت. تعهد آنها به جنبشهای زنانه نیز آن دو را به هم بیشتر نزدیک میکرد. این رابطه نیرومندتر از حسادتهای معمول زنانهای بود که میتوانست بین آن دو فاصله بیندازد.
کارها را در کنار لنین با هم تقسیم میکردند: نادیا نامهنگاری با فعالان روسیه را برعهده گرفت و ایناسیا نامهنگاری با سایر فعالان کمونیست در اروپا را این دو زن خیلی خوب با یکدیگر همکاری میکردند. نادیا که نتوانسته بود با همسرش خانوادهای تشکیل دهد، دوست داشت پیش ایناسیا و فرزندانش باشد.
آنجلیکا بالانف، کمونیست طرفدار جنبشهای زنان که موسولینی را ترک کرد تا به لنین ملحق شود، اما به گفته خودش «این دسیسهچین قهار» را دوست نداشت. میگفت: «من از او خوشم نمیآمد.» سپس موضع خود را اینطور شرح داد که: «متکلف و بلشویکی صددرصد بود. پیوسته برخورد تندی داشت. هم در حرفزدن و هم در عملکردن.» بهنظر آنجلیکا، ایناسیا یک لنینیستی سرسختتر از خود لنین بود زیرا رهبری (لنین) در آن دوران حالتی پراکنده داشت و هنوز خیلی سرگردان بود. تخریبها را پیش چشم داشت، همچنین فرار فعالان «تصفیهشده» و رفتنشان به سوی فعالیتهای قانونی تقریبا داشت ناامیدش میکرد. احساس میکرد باید کارهایش را دوباره ساماندهی کند تا بتواند افکارش را منتشر سازد. بیش از پیش احساس شکست میکرد. گاه پیگیری امور بدون عصبانیت برایش دشوار مینمود.
نادیا نگرانش بود. از مادرش کمک خواست. از بانو اولیانووف و حتی خواهر جوانش آنا. آنها به صورت خلاصه به او گفتند باید به مکانی برای یک تفریح مناسب برود. حداقل برای دوهفته. بنابراین «نیس» را انتخاب کردند. او را تنها فرستاد تا از استراحت کاملی برخوردار شود. به آنا نوشت: «در نیس استراحت میکنم. خیلی لذتبخش است، هوا گرم است. از خورشید و دریا استفاده میکنم.» اما این 10 روز تعطیلی برای لنین با آن افکار و فعالیتهای کثیر، خیلی زیاد بود.
طبق معمول به کمک الکساندر، ایناسیا خانهای را در آن زمان در خیابان بزرگ «لونجومو» اجاره کرد؛ خانهای که برای انتشار افکار لنین باید در آنجا تدریس میشد. به این ترتیب نخستین مدرسه اجتماعی و مارکسیستی تاسیس شد. این مکان البته امروزه به یک رستوران طبقاتی ترکی قابل حملونقل تبدیل شده و «کباب لنین» نام دارد که فقط جای سهتا دانشآموز را اشغال میکند. ایناسیا همچنین یک کوره آهنگری اجاره کرد بهاضافه خانهای که در کنارش بود زیرا کلاسها باید آنجا تشکیل میشد. اسباب و وسیلهها را تامین کرد و خودش به طور شبانه روزی بر این برنامهها نظارت داشت. مدرسه در تاریخ 11 ژوئن افتتاح شد. به گفته نادیا: «در یک هوای گرم و طاقتفرسا» و با حضور 18دانشجو. در بین آنها البته برجستهترین چهرههای سوسیالیسم به چشم میخورد. معلمان اجازه نمیدادند کسی پابرهنه در کلاسها راه برود.
لنین و نادیا در طرف دیگر این مجتمع زندگی میکردند. اما شام را هرشب نزد ایناسیا میرفتند. گاه دانشجویان از باغ و بوستان استفاده کرده و با هم سرود میخواندند. لنین نیز به آنها ملحق میشد. کار مساوی روی یک پروژه مشترک روابط بین آنها را گرم و صمیمی کرده بود. با وجود تردیدهایی که در پاریس به وجود آمده بود، خیلیها اعتقاد داشتند «معامله» بین لنین و ایناسیا در «لونجومو» کامل شده است.
سهسال بعد، احساساتی را با او در میان گذاشت که ماههای اول دیدارشان از بروز آنها خجالت میکشید: «من نمیدانستم درباره خودم چه باید بکنم. تحت فشار بودم. راحت نبودم. به انسانهای پاکی که وارد میشدند و با تو صحبت میکردند، حسادت میکردم.» رابطه آنها پیش از اینکه ثبات و استقرار داشته باشد، یک دوره ناگزیر را پشتسر گذاشت. با الکساندر و بعد وولادی نیز همینطور بود. ایناسیا همچنان از اعتمادکردن به مردان هراس داشت.
به سرعتی که این ساماندهنده یک انقلاب در آینده از آن بینیاز نبود، به همراه دو فرزندش به جاده «رای» منتقل شد. «واروارا» دخترش از الکساندر و «اندریه» پسرش از ولادیمیر با او همراه بودند و در یک آپارتمان مشرف به باغ «مونسوری» اسکان پیدا کردند. یعنی در نزدیکی آپارتمان لنین در خیابان بونییه. اما او هنوز زن الکساندر آرماند بود کما اینکه لنین نیز با نادیا کروبسکایا زندگی میکرد. انسان وقتی این دوزن را میشناسد دچار تنگنا میشود زیرا بر خلاف انتظار، بین ایناسیا و نادیا رابطه دوستانه محکمی شکل گرفت. تعهد آنها به جنبشهای زنانه نیز آن دو را به هم بیشتر نزدیک میکرد. این رابطه نیرومندتر از حسادتهای معمول زنانهای بود که میتوانست بین آن دو فاصله بیندازد.
کارها را در کنار لنین با هم تقسیم میکردند: نادیا نامهنگاری با فعالان روسیه را برعهده گرفت و ایناسیا نامهنگاری با سایر فعالان کمونیست در اروپا را این دو زن خیلی خوب با یکدیگر همکاری میکردند. نادیا که نتوانسته بود با همسرش خانوادهای تشکیل دهد، دوست داشت پیش ایناسیا و فرزندانش باشد.
آنجلیکا بالانف، کمونیست طرفدار جنبشهای زنان که موسولینی را ترک کرد تا به لنین ملحق شود، اما به گفته خودش «این دسیسهچین قهار» را دوست نداشت. میگفت: «من از او خوشم نمیآمد.» سپس موضع خود را اینطور شرح داد که: «متکلف و بلشویکی صددرصد بود. پیوسته برخورد تندی داشت. هم در حرفزدن و هم در عملکردن.» بهنظر آنجلیکا، ایناسیا یک لنینیستی سرسختتر از خود لنین بود زیرا رهبری (لنین) در آن دوران حالتی پراکنده داشت و هنوز خیلی سرگردان بود. تخریبها را پیش چشم داشت، همچنین فرار فعالان «تصفیهشده» و رفتنشان به سوی فعالیتهای قانونی تقریبا داشت ناامیدش میکرد. احساس میکرد باید کارهایش را دوباره ساماندهی کند تا بتواند افکارش را منتشر سازد. بیش از پیش احساس شکست میکرد. گاه پیگیری امور بدون عصبانیت برایش دشوار مینمود.
نادیا نگرانش بود. از مادرش کمک خواست. از بانو اولیانووف و حتی خواهر جوانش آنا. آنها به صورت خلاصه به او گفتند باید به مکانی برای یک تفریح مناسب برود. حداقل برای دوهفته. بنابراین «نیس» را انتخاب کردند. او را تنها فرستاد تا از استراحت کاملی برخوردار شود. به آنا نوشت: «در نیس استراحت میکنم. خیلی لذتبخش است، هوا گرم است. از خورشید و دریا استفاده میکنم.» اما این 10 روز تعطیلی برای لنین با آن افکار و فعالیتهای کثیر، خیلی زیاد بود.
طبق معمول به کمک الکساندر، ایناسیا خانهای را در آن زمان در خیابان بزرگ «لونجومو» اجاره کرد؛ خانهای که برای انتشار افکار لنین باید در آنجا تدریس میشد. به این ترتیب نخستین مدرسه اجتماعی و مارکسیستی تاسیس شد. این مکان البته امروزه به یک رستوران طبقاتی ترکی قابل حملونقل تبدیل شده و «کباب لنین» نام دارد که فقط جای سهتا دانشآموز را اشغال میکند. ایناسیا همچنین یک کوره آهنگری اجاره کرد بهاضافه خانهای که در کنارش بود زیرا کلاسها باید آنجا تشکیل میشد. اسباب و وسیلهها را تامین کرد و خودش به طور شبانه روزی بر این برنامهها نظارت داشت. مدرسه در تاریخ 11 ژوئن افتتاح شد. به گفته نادیا: «در یک هوای گرم و طاقتفرسا» و با حضور 18دانشجو. در بین آنها البته برجستهترین چهرههای سوسیالیسم به چشم میخورد. معلمان اجازه نمیدادند کسی پابرهنه در کلاسها راه برود.
لنین و نادیا در طرف دیگر این مجتمع زندگی میکردند. اما شام را هرشب نزد ایناسیا میرفتند. گاه دانشجویان از باغ و بوستان استفاده کرده و با هم سرود میخواندند. لنین نیز به آنها ملحق میشد. کار مساوی روی یک پروژه مشترک روابط بین آنها را گرم و صمیمی کرده بود. با وجود تردیدهایی که در پاریس به وجود آمده بود، خیلیها اعتقاد داشتند «معامله» بین لنین و ایناسیا در «لونجومو» کامل شده است.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.