روزهای پیش از کریسمس
ناهید کبیری / نويسنده، شاعر
امروز از صدای خشخش سشوارها گوشم سوت میکشد و از بوی رنگ و اکسیدان و مایع تند فر و ژل و اسپری حالم به هم میخورد. اما روز شلوغ شنبه است و جمعهها و شنبههای پیش از کریسمس و سال نو همیشه همین است که هست.
من و «جنیفر» و «اَل» این طرف سالن را روی سر گرفتهایم، مری و جو و نیک آن طرف. خیلی پیش میآید که هر شش نفر سشوارهایمان را همزمان روی سر مشتریها روشن میکنیم و این صداها با صدای بلند موسیقی و حرف زدن و خندیدن من و او و این و آن و دیگران گوش سالن را کر میکند. در این میان مارتا پشت سر هم به تلفنها جواب میدهد و با باز و بسته شدن در به روی هر تازهواردی با او خوش و بش و سلام و تعارف میکند. آخر هفته پیش از کریسمس است. بعضیها با بستههای خرید هدیه وارد میشوند، بعضیها هم میخواهند بعد از اینجا به خرید بروند. تا این وقت روز که ساعت نزدیک پنج بعدازظهر است 11 بار به این سوال تکراری «آیا برای کریسمس آمادهای» به 11 مشتری جواب دادهام و گفتهام «آه بله! همه کارهایم تمام است. درختم را تزیین کردهام، هدیههايم را خریدهام و...» اما در دلم که این روزها از همیشه غمگینتر است به حرفهای خودم خندیدهام. البته خودم هم برای شروع یک دیالوگ و ایجاد ارتباط با مشتری بعدی همین سوال را از او پرسیدهام:
« Are you ready for Christmas?»
گاهی اوقات که این همه سر و صدا گوشم را کیپ میکند و مشتری هم با آن لهجه غلیظ جنوبی و شکسته و نامفهوم حرف میزند، بدون آنکه بدانم چه گفته است با او میخندم و حرفهایش را پشت سر هم تایید میکنم. در این میان اگر فحش و بد و بیراه هم گفته باشد برای من فرقی نمیکند. همه حواسم به این است که اگر طرف زن باشد موهایش را وزوزی نکنم، نسوزانم، یک ذره از آنچه که خواسته کوتاهتر نکنم و خلاصه اینکه آن لبخند رضایت پایان کار را بر لبهای اغلب قیطانی مشکلپسندش بیاورم. اگر هم مرد باشد دقت کنم گوشش را نبرم و کوتاهی پشت و دو طرف سرش را با موهای بلندتر روی سرش یکدست و یکنواخت قیچی یا ماشین کنم، با برس مویی به گل و گردنش پودر بزنم و سر آخر یک انعام پنج دلاری یا شاید هم بیشتر از حضرتش دریافت کنم.
دلم برای آن یک تکه کیک دارچینی که مارتا برایم آورده است ضعف میرود. هنوز ناهار نخوردهام. این کیک دارچینی را خودش میپزد و هر تکه را دو دلار میفروشد. اما از من پول نمیگیرد. من هم محبتهای این نازنین را با مثلا یک تکه کوکوی سبزی و یک مشت پسته و خرت و پرتهای دیگر جبران میکنم. حدود 70 سال دارد. به تلفنها جواب میدهد. موهای قیچی شده را جارو میکند، به نظافت توالت و دستشویی میرسد، آینهها را برق میاندازد و...
گاهی به من زل میزند و هوای حال و احوال مرا دارد. انگار در من چیزی پیدا کرده که مثل دیگران نیست. مثلا اینکه رنگ چشم هایم تاریک است و از سرزمینی دور آمدهام که او هیچ تصویری از آن در ذهن سادهاش ندارد. تا موهای انبوه و بلند یک دختر هندی را برس بزنم و سشوار بکشم و از بوی روغن تند نارگیل سرش دو بار به عطسه بیفتم، عقربههای ساعت روی شش میایستد و من برای امروز دست از کار میکشم. از 9 صبح شروع کرده بودم. آفتاب روی صندلیهای جلو پهن شده بود و من چقدر دلم خواسته بود همانجا در سکوت بنشینم و فکر کنم یا چرت بزنم. روز به سرعت شب میشود و شبها آنقدر خستهام که پیش از فکر کردن به خودم، به تنهاییام، به این غربت طولانی، به اینکه من اینجا چه میکنم و به تو تو تو که با آن همه فاصله... خوابم میبرد و همه آن فکرهای ناتمام میماند برای فردا. و فردا که امروز است همه چیز دوباره مثل روزها و ماهها و سالهای پیش تکرار میشود...
اين ستون چهارشنبه ها منتشر مي شود
امروز از صدای خشخش سشوارها گوشم سوت میکشد و از بوی رنگ و اکسیدان و مایع تند فر و ژل و اسپری حالم به هم میخورد. اما روز شلوغ شنبه است و جمعهها و شنبههای پیش از کریسمس و سال نو همیشه همین است که هست.
من و «جنیفر» و «اَل» این طرف سالن را روی سر گرفتهایم، مری و جو و نیک آن طرف. خیلی پیش میآید که هر شش نفر سشوارهایمان را همزمان روی سر مشتریها روشن میکنیم و این صداها با صدای بلند موسیقی و حرف زدن و خندیدن من و او و این و آن و دیگران گوش سالن را کر میکند. در این میان مارتا پشت سر هم به تلفنها جواب میدهد و با باز و بسته شدن در به روی هر تازهواردی با او خوش و بش و سلام و تعارف میکند. آخر هفته پیش از کریسمس است. بعضیها با بستههای خرید هدیه وارد میشوند، بعضیها هم میخواهند بعد از اینجا به خرید بروند. تا این وقت روز که ساعت نزدیک پنج بعدازظهر است 11 بار به این سوال تکراری «آیا برای کریسمس آمادهای» به 11 مشتری جواب دادهام و گفتهام «آه بله! همه کارهایم تمام است. درختم را تزیین کردهام، هدیههايم را خریدهام و...» اما در دلم که این روزها از همیشه غمگینتر است به حرفهای خودم خندیدهام. البته خودم هم برای شروع یک دیالوگ و ایجاد ارتباط با مشتری بعدی همین سوال را از او پرسیدهام:
« Are you ready for Christmas?»
گاهی اوقات که این همه سر و صدا گوشم را کیپ میکند و مشتری هم با آن لهجه غلیظ جنوبی و شکسته و نامفهوم حرف میزند، بدون آنکه بدانم چه گفته است با او میخندم و حرفهایش را پشت سر هم تایید میکنم. در این میان اگر فحش و بد و بیراه هم گفته باشد برای من فرقی نمیکند. همه حواسم به این است که اگر طرف زن باشد موهایش را وزوزی نکنم، نسوزانم، یک ذره از آنچه که خواسته کوتاهتر نکنم و خلاصه اینکه آن لبخند رضایت پایان کار را بر لبهای اغلب قیطانی مشکلپسندش بیاورم. اگر هم مرد باشد دقت کنم گوشش را نبرم و کوتاهی پشت و دو طرف سرش را با موهای بلندتر روی سرش یکدست و یکنواخت قیچی یا ماشین کنم، با برس مویی به گل و گردنش پودر بزنم و سر آخر یک انعام پنج دلاری یا شاید هم بیشتر از حضرتش دریافت کنم.
دلم برای آن یک تکه کیک دارچینی که مارتا برایم آورده است ضعف میرود. هنوز ناهار نخوردهام. این کیک دارچینی را خودش میپزد و هر تکه را دو دلار میفروشد. اما از من پول نمیگیرد. من هم محبتهای این نازنین را با مثلا یک تکه کوکوی سبزی و یک مشت پسته و خرت و پرتهای دیگر جبران میکنم. حدود 70 سال دارد. به تلفنها جواب میدهد. موهای قیچی شده را جارو میکند، به نظافت توالت و دستشویی میرسد، آینهها را برق میاندازد و...
گاهی به من زل میزند و هوای حال و احوال مرا دارد. انگار در من چیزی پیدا کرده که مثل دیگران نیست. مثلا اینکه رنگ چشم هایم تاریک است و از سرزمینی دور آمدهام که او هیچ تصویری از آن در ذهن سادهاش ندارد. تا موهای انبوه و بلند یک دختر هندی را برس بزنم و سشوار بکشم و از بوی روغن تند نارگیل سرش دو بار به عطسه بیفتم، عقربههای ساعت روی شش میایستد و من برای امروز دست از کار میکشم. از 9 صبح شروع کرده بودم. آفتاب روی صندلیهای جلو پهن شده بود و من چقدر دلم خواسته بود همانجا در سکوت بنشینم و فکر کنم یا چرت بزنم. روز به سرعت شب میشود و شبها آنقدر خستهام که پیش از فکر کردن به خودم، به تنهاییام، به این غربت طولانی، به اینکه من اینجا چه میکنم و به تو تو تو که با آن همه فاصله... خوابم میبرد و همه آن فکرهای ناتمام میماند برای فردا. و فردا که امروز است همه چیز دوباره مثل روزها و ماهها و سالهای پیش تکرار میشود...
اين ستون چهارشنبه ها منتشر مي شود
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.