قربانیان فراموششده جنگ اوکراین
آنا نمتسوف
در سهماه اخیری که جنگ در شرق اوکراین را پوششخبری دادهام بارها و بارها شاهد اشکهایی بودهام که روی گونهها جاری شده است؛ گریه کودکان، مردان و زنانی در تمام سنین. اشکهایی جانگداز که از ناامیدی، ترس یا فقدان عزیزی حکایت داشت. پروازی که دوشنبه صبح 17جولای در دونتسک سقوط کرد زندگیهای بسیاری را تغییر داد. البته زندگی در شهرهای مرزی روسیه و اوکراین مدتهاست که تغییر کرده است. روزهای متوالی است که موشکها بازار مرکزی شهر دونتسک، داروخانه، کارخانه محلی و ساختمانهای مرتفع را هدف قرار میدهند. از زمان سقوط هواپیمای مسافربری مالزی اغلب شبکههای خبری در گوشه و کنار دنیا این سقوط را تحولات مربوط به این واقعه و پیامدهای آن را با جزییات پوشش میدهند. اما تصور نکنید که این تنها داستانی است که این روزها در شرق اوکراین در جریان است. داستان دیگری هم همزمان در جریان است که رسانهها و مخاطبان از پرداختن به آن خسته شدهاند: عملیات نظامی نیروهای دولتی اوکراین علیه شورشیان جداییطلب دونتسک و حومه آن.
یک زن ساکن دونتسک با گلایه از دوست عکاس ایتالیایی من که میگوید: «همه اینها تقصیر شماست. این نتیجه جنگ تبلیغاتی است که روسیه به راه انداخته است.» دوست من که متوجه سخنان زن نمیشود برای مدتی از عکسگرفتن دست میکشد. زن مسنتر دیگری میگوید: «ما واقعا برای سرنشینان هواپیمایی که سقوط کرده متاسفیم اما میخواهیم که دنیا صدای ما را هم بشنود. ما هم در اینجا کشته میشویم.»
واقعیت این است که پس از سقوط هواپیما تمرکز اغلب رسانههای جهان به این مساله معطوف شده اما آنچه فراموش شده این است که جنگ در شرق اوکراین همچنان ادامه دارد. همچنین آنچه بهنظر میرسد دو طرف این جنگ فراموش کردهاند این است که مناطقی که آنها برایش میجنگند مملو از غیرنظامیان است. هم ارتش اوکراین و هم شورشیان در شهرهای پرجمعیت از سلاح سنگین استفاده میکنند. به گفته منابع دیدهبان حقوقبشر، مدارک و شواهد کافی وجود دارد که حداقل در چهار مورد نیروهای دولتی با موشکهای گراد مناطق غیرنظامی را هدف قرار دادهاند.
اگرچه مسوولان دولتی در کییف، پایتخت اوکراین، هرگونه دستوری مبنی بر استفاده از موشکهای گراد در دونتسک و دیگر شهرها را تکذیب میکنند اما به اذعان خود این مقامها، جنگ در شرق اوکراین به مرحله بیرحمانهای رسیده است. و البته معنی این سخن آن است که ما شاهد اشکهای بیشتر و از دسترفتن زندگیهای بیشتری خواهیم بود. دونتسک تنها شهری نیست که شهروندانش زیر گلوله و بمبهای بیهدف و هدفدار بهدنبال سرپناه میگردند. سازمان امنیت و همکاری در اروپا گزارش داده است که تنها در چند هفته گذشته نزدیک به 250غیرنظامی در شهر لوهانسک و حومه آن کشته شدهاند. این در حالی است که نقشه منطقه سفر جنگی روزبهروز در حال گسترش است. اما پرسش اساسی این است که آیا روش دولت اوکراین برای حل بحران شورش در مناطق شرقی کارگر خواهد افتاد؟ آن هم در شرایطی که استفاده نیروهای دولتی از سلاح سنگین نظیر موشکهای گراد در مناطق غیرنظامی تنها خیل عظیمی از ساکنان را به همراهی با شورشیان میکشاند.
افراد بسیاری از دونتسک و حومه آن مهاجرت کردهاند. اما داستان برای بسیاری از این افراد که خانه خود را در منطقه جنگی رها کردهاند به پایان نرسیده است. اغلب این افراد یکی از اعضای خانواده، دوست یا عزیزی را پشتسر به جا گذاشتهاند. چند روز پیش تلاش کردم تا زنی که مانند کودکان گریه سر داده بود را آرام کنم. یک بعدازظهر گرم ماه جولای بود و ما زیر درختان سیب و گیلاس در بیرون محوطه محل کار وی ایستاده بودیم. لاریسا زوروا، آموزگار 49ساله یتیمخانهای در تورز، روستایی که بقایای هواپیمای سقوطکرده در آن پیدا شد، از وحشت عظیمی که چند روز پیش شاهد آن بود برایم گفت: کابوس باران جسد انسان. هشتجسد در بیرون محوطه یتیمخانه افتاده است و دو جسد در باغچه روبهروی در ورودی. آن هم در شرایطی که نیروهای دولتی و شورشیان تنها چند کیلومتر آن طرفتر درگیر جنگی تمامعیار بودند. (وقتی ما مشغول صحبت بودیم صدای شلیک گلوله و توپ همچنان شنیده میشد)
لاریسا میگوید بدترین قسمت داستان وقتی بوده است که کودکان یتیمخانه، در رده سنی 9 تا 16 سال، به تماشای اجسادی ایستادهاند که از آسمان بر زمین میافتاده و برخی از آنها تصور میکردند این اجساد پرندههایی بزرگ هستند که به سوی زمین میآیند. لاریسا در پایان از من پرسید، چه زمانی صدای گلولهها و خمپارهها مردم منطقه و دولت اوکراین را از خواب بیدار خواهد کرد؟ این کابوسها کی به پایان خواهد رسید. مردم این منطقه تا پیش از فاجعه سقوط هواپیمای مسافربری مالزی تلاش میکردند تا با وحشت ناشی از جنگ کنار بیایند. اما حالا احساس میکنند که جهان آنها را به خاطر سقوط این هواپیما سرزنش میکند. واقعیت این است که افراد بسیار کمی میتوانند وحشت، ترس، ناامیدی و دردی که مردم این منطقه هر روز تجربه میکنند را درک کنند.
منبع: نشریه فارینپالیسی
یک زن ساکن دونتسک با گلایه از دوست عکاس ایتالیایی من که میگوید: «همه اینها تقصیر شماست. این نتیجه جنگ تبلیغاتی است که روسیه به راه انداخته است.» دوست من که متوجه سخنان زن نمیشود برای مدتی از عکسگرفتن دست میکشد. زن مسنتر دیگری میگوید: «ما واقعا برای سرنشینان هواپیمایی که سقوط کرده متاسفیم اما میخواهیم که دنیا صدای ما را هم بشنود. ما هم در اینجا کشته میشویم.»
واقعیت این است که پس از سقوط هواپیما تمرکز اغلب رسانههای جهان به این مساله معطوف شده اما آنچه فراموش شده این است که جنگ در شرق اوکراین همچنان ادامه دارد. همچنین آنچه بهنظر میرسد دو طرف این جنگ فراموش کردهاند این است که مناطقی که آنها برایش میجنگند مملو از غیرنظامیان است. هم ارتش اوکراین و هم شورشیان در شهرهای پرجمعیت از سلاح سنگین استفاده میکنند. به گفته منابع دیدهبان حقوقبشر، مدارک و شواهد کافی وجود دارد که حداقل در چهار مورد نیروهای دولتی با موشکهای گراد مناطق غیرنظامی را هدف قرار دادهاند.
اگرچه مسوولان دولتی در کییف، پایتخت اوکراین، هرگونه دستوری مبنی بر استفاده از موشکهای گراد در دونتسک و دیگر شهرها را تکذیب میکنند اما به اذعان خود این مقامها، جنگ در شرق اوکراین به مرحله بیرحمانهای رسیده است. و البته معنی این سخن آن است که ما شاهد اشکهای بیشتر و از دسترفتن زندگیهای بیشتری خواهیم بود. دونتسک تنها شهری نیست که شهروندانش زیر گلوله و بمبهای بیهدف و هدفدار بهدنبال سرپناه میگردند. سازمان امنیت و همکاری در اروپا گزارش داده است که تنها در چند هفته گذشته نزدیک به 250غیرنظامی در شهر لوهانسک و حومه آن کشته شدهاند. این در حالی است که نقشه منطقه سفر جنگی روزبهروز در حال گسترش است. اما پرسش اساسی این است که آیا روش دولت اوکراین برای حل بحران شورش در مناطق شرقی کارگر خواهد افتاد؟ آن هم در شرایطی که استفاده نیروهای دولتی از سلاح سنگین نظیر موشکهای گراد در مناطق غیرنظامی تنها خیل عظیمی از ساکنان را به همراهی با شورشیان میکشاند.
افراد بسیاری از دونتسک و حومه آن مهاجرت کردهاند. اما داستان برای بسیاری از این افراد که خانه خود را در منطقه جنگی رها کردهاند به پایان نرسیده است. اغلب این افراد یکی از اعضای خانواده، دوست یا عزیزی را پشتسر به جا گذاشتهاند. چند روز پیش تلاش کردم تا زنی که مانند کودکان گریه سر داده بود را آرام کنم. یک بعدازظهر گرم ماه جولای بود و ما زیر درختان سیب و گیلاس در بیرون محوطه محل کار وی ایستاده بودیم. لاریسا زوروا، آموزگار 49ساله یتیمخانهای در تورز، روستایی که بقایای هواپیمای سقوطکرده در آن پیدا شد، از وحشت عظیمی که چند روز پیش شاهد آن بود برایم گفت: کابوس باران جسد انسان. هشتجسد در بیرون محوطه یتیمخانه افتاده است و دو جسد در باغچه روبهروی در ورودی. آن هم در شرایطی که نیروهای دولتی و شورشیان تنها چند کیلومتر آن طرفتر درگیر جنگی تمامعیار بودند. (وقتی ما مشغول صحبت بودیم صدای شلیک گلوله و توپ همچنان شنیده میشد)
لاریسا میگوید بدترین قسمت داستان وقتی بوده است که کودکان یتیمخانه، در رده سنی 9 تا 16 سال، به تماشای اجسادی ایستادهاند که از آسمان بر زمین میافتاده و برخی از آنها تصور میکردند این اجساد پرندههایی بزرگ هستند که به سوی زمین میآیند. لاریسا در پایان از من پرسید، چه زمانی صدای گلولهها و خمپارهها مردم منطقه و دولت اوکراین را از خواب بیدار خواهد کرد؟ این کابوسها کی به پایان خواهد رسید. مردم این منطقه تا پیش از فاجعه سقوط هواپیمای مسافربری مالزی تلاش میکردند تا با وحشت ناشی از جنگ کنار بیایند. اما حالا احساس میکنند که جهان آنها را به خاطر سقوط این هواپیما سرزنش میکند. واقعیت این است که افراد بسیار کمی میتوانند وحشت، ترس، ناامیدی و دردی که مردم این منطقه هر روز تجربه میکنند را درک کنند.
منبع: نشریه فارینپالیسی
در سهماه اخیری که جنگ در شرق اوکراین را پوششخبری دادهام بارها و بارها شاهد اشکهایی بودهام که روی گونهها جاری شده است؛ گریه کودکان، مردان و زنانی در تمام سنین. اشکهایی جانگداز که از ناامیدی، ترس یا فقدان عزیزی حکایت داشت. پروازی که دوشنبه صبح 17جولای در دونتسک سقوط کرد زندگیهای بسیاری را تغییر داد. البته زندگی در شهرهای مرزی روسیه و اوکراین مدتهاست که تغییر کرده است. روزهای متوالی است که موشکها بازار مرکزی شهر دونتسک، داروخانه، کارخانه محلی و ساختمانهای مرتفع را هدف قرار میدهند. از زمان سقوط هواپیمای مسافربری مالزی اغلب شبکههای خبری در گوشه و کنار دنیا این سقوط را تحولات مربوط به این واقعه و پیامدهای آن را با جزییات پوشش میدهند. اما تصور نکنید که این تنها داستانی است که این روزها در شرق اوکراین در جریان است. داستان دیگری هم همزمان در جریان است که رسانهها و مخاطبان از پرداختن به آن خسته شدهاند: عملیات نظامی نیروهای دولتی اوکراین علیه شورشیان جداییطلب دونتسک و حومه آن.
یک زن ساکن دونتسک با گلایه از دوست عکاس ایتالیایی من که میگوید: «همه اینها تقصیر شماست. این نتیجه جنگ تبلیغاتی است که روسیه به راه انداخته است.» دوست من که متوجه سخنان زن نمیشود برای مدتی از عکسگرفتن دست میکشد. زن مسنتر دیگری میگوید: «ما واقعا برای سرنشینان هواپیمایی که سقوط کرده متاسفیم اما میخواهیم که دنیا صدای ما را هم بشنود. ما هم در اینجا کشته میشویم.»
واقعیت این است که پس از سقوط هواپیما تمرکز اغلب رسانههای جهان به این مساله معطوف شده اما آنچه فراموش شده این است که جنگ در شرق اوکراین همچنان ادامه دارد. همچنین آنچه بهنظر میرسد دو طرف این جنگ فراموش کردهاند این است که مناطقی که آنها برایش میجنگند مملو از غیرنظامیان است. هم ارتش اوکراین و هم شورشیان در شهرهای پرجمعیت از سلاح سنگین استفاده میکنند. به گفته منابع دیدهبان حقوقبشر، مدارک و شواهد کافی وجود دارد که حداقل در چهار مورد نیروهای دولتی با موشکهای گراد مناطق غیرنظامی را هدف قرار دادهاند.
اگرچه مسوولان دولتی در کییف، پایتخت اوکراین، هرگونه دستوری مبنی بر استفاده از موشکهای گراد در دونتسک و دیگر شهرها را تکذیب میکنند اما به اذعان خود این مقامها، جنگ در شرق اوکراین به مرحله بیرحمانهای رسیده است. و البته معنی این سخن آن است که ما شاهد اشکهای بیشتر و از دسترفتن زندگیهای بیشتری خواهیم بود. دونتسک تنها شهری نیست که شهروندانش زیر گلوله و بمبهای بیهدف و هدفدار بهدنبال سرپناه میگردند. سازمان امنیت و همکاری در اروپا گزارش داده است که تنها در چند هفته گذشته نزدیک به 250غیرنظامی در شهر لوهانسک و حومه آن کشته شدهاند. این در حالی است که نقشه منطقه سفر جنگی روزبهروز در حال گسترش است. اما پرسش اساسی این است که آیا روش دولت اوکراین برای حل بحران شورش در مناطق شرقی کارگر خواهد افتاد؟ آن هم در شرایطی که استفاده نیروهای دولتی از سلاح سنگین نظیر موشکهای گراد در مناطق غیرنظامی تنها خیل عظیمی از ساکنان را به همراهی با شورشیان میکشاند.
افراد بسیاری از دونتسک و حومه آن مهاجرت کردهاند. اما داستان برای بسیاری از این افراد که خانه خود را در منطقه جنگی رها کردهاند به پایان نرسیده است. اغلب این افراد یکی از اعضای خانواده، دوست یا عزیزی را پشتسر به جا گذاشتهاند. چند روز پیش تلاش کردم تا زنی که مانند کودکان گریه سر داده بود را آرام کنم. یک بعدازظهر گرم ماه جولای بود و ما زیر درختان سیب و گیلاس در بیرون محوطه محل کار وی ایستاده بودیم. لاریسا زوروا، آموزگار 49ساله یتیمخانهای در تورز، روستایی که بقایای هواپیمای سقوطکرده در آن پیدا شد، از وحشت عظیمی که چند روز پیش شاهد آن بود برایم گفت: کابوس باران جسد انسان. هشتجسد در بیرون محوطه یتیمخانه افتاده است و دو جسد در باغچه روبهروی در ورودی. آن هم در شرایطی که نیروهای دولتی و شورشیان تنها چند کیلومتر آن طرفتر درگیر جنگی تمامعیار بودند. (وقتی ما مشغول صحبت بودیم صدای شلیک گلوله و توپ همچنان شنیده میشد)
لاریسا میگوید بدترین قسمت داستان وقتی بوده است که کودکان یتیمخانه، در رده سنی 9 تا 16 سال، به تماشای اجسادی ایستادهاند که از آسمان بر زمین میافتاده و برخی از آنها تصور میکردند این اجساد پرندههایی بزرگ هستند که به سوی زمین میآیند. لاریسا در پایان از من پرسید، چه زمانی صدای گلولهها و خمپارهها مردم منطقه و دولت اوکراین را از خواب بیدار خواهد کرد؟ این کابوسها کی به پایان خواهد رسید. مردم این منطقه تا پیش از فاجعه سقوط هواپیمای مسافربری مالزی تلاش میکردند تا با وحشت ناشی از جنگ کنار بیایند. اما حالا احساس میکنند که جهان آنها را به خاطر سقوط این هواپیما سرزنش میکند. واقعیت این است که افراد بسیار کمی میتوانند وحشت، ترس، ناامیدی و دردی که مردم این منطقه هر روز تجربه میکنند را درک کنند.
منبع: نشریه فارینپالیسی
یک زن ساکن دونتسک با گلایه از دوست عکاس ایتالیایی من که میگوید: «همه اینها تقصیر شماست. این نتیجه جنگ تبلیغاتی است که روسیه به راه انداخته است.» دوست من که متوجه سخنان زن نمیشود برای مدتی از عکسگرفتن دست میکشد. زن مسنتر دیگری میگوید: «ما واقعا برای سرنشینان هواپیمایی که سقوط کرده متاسفیم اما میخواهیم که دنیا صدای ما را هم بشنود. ما هم در اینجا کشته میشویم.»
واقعیت این است که پس از سقوط هواپیما تمرکز اغلب رسانههای جهان به این مساله معطوف شده اما آنچه فراموش شده این است که جنگ در شرق اوکراین همچنان ادامه دارد. همچنین آنچه بهنظر میرسد دو طرف این جنگ فراموش کردهاند این است که مناطقی که آنها برایش میجنگند مملو از غیرنظامیان است. هم ارتش اوکراین و هم شورشیان در شهرهای پرجمعیت از سلاح سنگین استفاده میکنند. به گفته منابع دیدهبان حقوقبشر، مدارک و شواهد کافی وجود دارد که حداقل در چهار مورد نیروهای دولتی با موشکهای گراد مناطق غیرنظامی را هدف قرار دادهاند.
اگرچه مسوولان دولتی در کییف، پایتخت اوکراین، هرگونه دستوری مبنی بر استفاده از موشکهای گراد در دونتسک و دیگر شهرها را تکذیب میکنند اما به اذعان خود این مقامها، جنگ در شرق اوکراین به مرحله بیرحمانهای رسیده است. و البته معنی این سخن آن است که ما شاهد اشکهای بیشتر و از دسترفتن زندگیهای بیشتری خواهیم بود. دونتسک تنها شهری نیست که شهروندانش زیر گلوله و بمبهای بیهدف و هدفدار بهدنبال سرپناه میگردند. سازمان امنیت و همکاری در اروپا گزارش داده است که تنها در چند هفته گذشته نزدیک به 250غیرنظامی در شهر لوهانسک و حومه آن کشته شدهاند. این در حالی است که نقشه منطقه سفر جنگی روزبهروز در حال گسترش است. اما پرسش اساسی این است که آیا روش دولت اوکراین برای حل بحران شورش در مناطق شرقی کارگر خواهد افتاد؟ آن هم در شرایطی که استفاده نیروهای دولتی از سلاح سنگین نظیر موشکهای گراد در مناطق غیرنظامی تنها خیل عظیمی از ساکنان را به همراهی با شورشیان میکشاند.
افراد بسیاری از دونتسک و حومه آن مهاجرت کردهاند. اما داستان برای بسیاری از این افراد که خانه خود را در منطقه جنگی رها کردهاند به پایان نرسیده است. اغلب این افراد یکی از اعضای خانواده، دوست یا عزیزی را پشتسر به جا گذاشتهاند. چند روز پیش تلاش کردم تا زنی که مانند کودکان گریه سر داده بود را آرام کنم. یک بعدازظهر گرم ماه جولای بود و ما زیر درختان سیب و گیلاس در بیرون محوطه محل کار وی ایستاده بودیم. لاریسا زوروا، آموزگار 49ساله یتیمخانهای در تورز، روستایی که بقایای هواپیمای سقوطکرده در آن پیدا شد، از وحشت عظیمی که چند روز پیش شاهد آن بود برایم گفت: کابوس باران جسد انسان. هشتجسد در بیرون محوطه یتیمخانه افتاده است و دو جسد در باغچه روبهروی در ورودی. آن هم در شرایطی که نیروهای دولتی و شورشیان تنها چند کیلومتر آن طرفتر درگیر جنگی تمامعیار بودند. (وقتی ما مشغول صحبت بودیم صدای شلیک گلوله و توپ همچنان شنیده میشد)
لاریسا میگوید بدترین قسمت داستان وقتی بوده است که کودکان یتیمخانه، در رده سنی 9 تا 16 سال، به تماشای اجسادی ایستادهاند که از آسمان بر زمین میافتاده و برخی از آنها تصور میکردند این اجساد پرندههایی بزرگ هستند که به سوی زمین میآیند. لاریسا در پایان از من پرسید، چه زمانی صدای گلولهها و خمپارهها مردم منطقه و دولت اوکراین را از خواب بیدار خواهد کرد؟ این کابوسها کی به پایان خواهد رسید. مردم این منطقه تا پیش از فاجعه سقوط هواپیمای مسافربری مالزی تلاش میکردند تا با وحشت ناشی از جنگ کنار بیایند. اما حالا احساس میکنند که جهان آنها را به خاطر سقوط این هواپیما سرزنش میکند. واقعیت این است که افراد بسیار کمی میتوانند وحشت، ترس، ناامیدی و دردی که مردم این منطقه هر روز تجربه میکنند را درک کنند.
منبع: نشریه فارینپالیسی
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.