شام غریبانی به یاد 17هزار کودک جانباخته خاورمیانهای
تورج صابریوند: شمع را یا در جشن تولد کسی روشن میکنند یا در سوگ مرگش... ما سوگوار مرگ کودکانیم؛ کودکان دور و نزدیک، کودکان همسایه، کودکان خاورمیانه. ما، در سوگ 17هزار کودکی که در عراق و سوریه و فلسطین، بعد از سالهای۲۰۰۰ کشته شدهاند، شمع روشن کردیم. کار آسانی هم نبود، هر شمع یادآور زندگی و مرگ کوتاهی است که حالا جلو چشمهایمان میسوزد، دود میشود و به هوا میرود.
بچههای افعانستان را هم فراموش نکردهایم، هرچه در سایتها جستوجو کردیم حتی آماری از کشتهها به دست نیامد؛ جنگ است دیگر، چه کسی به فکر ثبت آمار مرگ است، آن هم وقتی پای مرگ بچهها در میان باشد، کسی حالوحوصله ثبت مرگ کودکان را ندارد. این روزها بیش از هر زمان دیگری یاد سالهای جنگ میافتم، سالهایی که همسن همین کودکان بودیم در طولانیترین نبرد کلاسیک قرن بیستم. شانس آوردیم که زنده ماندیم و همسنهای فلسطینی من، چه بد شانس بودند که کشته شدند؛ شانس زندهبودن و بدشانسی مردن. این جهانی است که سیاستمداران ساختهاند. تازه تعدادی از آن بچههای خوششانسی که زنده ماندهاند پدر و مادرشان را از دست دادهاند ... .
کاری نمیشود کرد، ما هم درخت معجزه نیستیم؛ تنها میتوانیم در برابر کشتن آدمها سکوت نکنیم، این تنها کاری است که میتوانیم و دریغش نمیکنیم. شاید به همین خاطر بود که جمعهشب، ۱۰مرداد 93 در پارک ملت شمع روشن کردیم، گرد هم آمدیم و شمعها جلو چشم ما سوختند؛ مثل زندگی 17هزار کودک خاورمیانهای؛ 17هزار کودکی که در همین یکدهه اخیر از زمین خدا به آسمان رفتهاند، در میان سودای جنگافروزی آنها که نه از زندگی چیزی میدانند و نه از کودکی چیزی به یاد دارند.
بچههای افعانستان را هم فراموش نکردهایم، هرچه در سایتها جستوجو کردیم حتی آماری از کشتهها به دست نیامد؛ جنگ است دیگر، چه کسی به فکر ثبت آمار مرگ است، آن هم وقتی پای مرگ بچهها در میان باشد، کسی حالوحوصله ثبت مرگ کودکان را ندارد. این روزها بیش از هر زمان دیگری یاد سالهای جنگ میافتم، سالهایی که همسن همین کودکان بودیم در طولانیترین نبرد کلاسیک قرن بیستم. شانس آوردیم که زنده ماندیم و همسنهای فلسطینی من، چه بد شانس بودند که کشته شدند؛ شانس زندهبودن و بدشانسی مردن. این جهانی است که سیاستمداران ساختهاند. تازه تعدادی از آن بچههای خوششانسی که زنده ماندهاند پدر و مادرشان را از دست دادهاند ... .
کاری نمیشود کرد، ما هم درخت معجزه نیستیم؛ تنها میتوانیم در برابر کشتن آدمها سکوت نکنیم، این تنها کاری است که میتوانیم و دریغش نمیکنیم. شاید به همین خاطر بود که جمعهشب، ۱۰مرداد 93 در پارک ملت شمع روشن کردیم، گرد هم آمدیم و شمعها جلو چشم ما سوختند؛ مثل زندگی 17هزار کودک خاورمیانهای؛ 17هزار کودکی که در همین یکدهه اخیر از زمین خدا به آسمان رفتهاند، در میان سودای جنگافروزی آنها که نه از زندگی چیزی میدانند و نه از کودکی چیزی به یاد دارند.
تورج صابریوند: شمع را یا در جشن تولد کسی روشن میکنند یا در سوگ مرگش... ما سوگوار مرگ کودکانیم؛ کودکان دور و نزدیک، کودکان همسایه، کودکان خاورمیانه. ما، در سوگ 17هزار کودکی که در عراق و سوریه و فلسطین، بعد از سالهای۲۰۰۰ کشته شدهاند، شمع روشن کردیم. کار آسانی هم نبود، هر شمع یادآور زندگی و مرگ کوتاهی است که حالا جلو چشمهایمان میسوزد، دود میشود و به هوا میرود.
بچههای افعانستان را هم فراموش نکردهایم، هرچه در سایتها جستوجو کردیم حتی آماری از کشتهها به دست نیامد؛ جنگ است دیگر، چه کسی به فکر ثبت آمار مرگ است، آن هم وقتی پای مرگ بچهها در میان باشد، کسی حالوحوصله ثبت مرگ کودکان را ندارد. این روزها بیش از هر زمان دیگری یاد سالهای جنگ میافتم، سالهایی که همسن همین کودکان بودیم در طولانیترین نبرد کلاسیک قرن بیستم. شانس آوردیم که زنده ماندیم و همسنهای فلسطینی من، چه بد شانس بودند که کشته شدند؛ شانس زندهبودن و بدشانسی مردن. این جهانی است که سیاستمداران ساختهاند. تازه تعدادی از آن بچههای خوششانسی که زنده ماندهاند پدر و مادرشان را از دست دادهاند ... .
کاری نمیشود کرد، ما هم درخت معجزه نیستیم؛ تنها میتوانیم در برابر کشتن آدمها سکوت نکنیم، این تنها کاری است که میتوانیم و دریغش نمیکنیم. شاید به همین خاطر بود که جمعهشب، ۱۰مرداد 93 در پارک ملت شمع روشن کردیم، گرد هم آمدیم و شمعها جلو چشم ما سوختند؛ مثل زندگی 17هزار کودک خاورمیانهای؛ 17هزار کودکی که در همین یکدهه اخیر از زمین خدا به آسمان رفتهاند، در میان سودای جنگافروزی آنها که نه از زندگی چیزی میدانند و نه از کودکی چیزی به یاد دارند.
بچههای افعانستان را هم فراموش نکردهایم، هرچه در سایتها جستوجو کردیم حتی آماری از کشتهها به دست نیامد؛ جنگ است دیگر، چه کسی به فکر ثبت آمار مرگ است، آن هم وقتی پای مرگ بچهها در میان باشد، کسی حالوحوصله ثبت مرگ کودکان را ندارد. این روزها بیش از هر زمان دیگری یاد سالهای جنگ میافتم، سالهایی که همسن همین کودکان بودیم در طولانیترین نبرد کلاسیک قرن بیستم. شانس آوردیم که زنده ماندیم و همسنهای فلسطینی من، چه بد شانس بودند که کشته شدند؛ شانس زندهبودن و بدشانسی مردن. این جهانی است که سیاستمداران ساختهاند. تازه تعدادی از آن بچههای خوششانسی که زنده ماندهاند پدر و مادرشان را از دست دادهاند ... .
کاری نمیشود کرد، ما هم درخت معجزه نیستیم؛ تنها میتوانیم در برابر کشتن آدمها سکوت نکنیم، این تنها کاری است که میتوانیم و دریغش نمیکنیم. شاید به همین خاطر بود که جمعهشب، ۱۰مرداد 93 در پارک ملت شمع روشن کردیم، گرد هم آمدیم و شمعها جلو چشم ما سوختند؛ مثل زندگی 17هزار کودک خاورمیانهای؛ 17هزار کودکی که در همین یکدهه اخیر از زمین خدا به آسمان رفتهاند، در میان سودای جنگافروزی آنها که نه از زندگی چیزی میدانند و نه از کودکی چیزی به یاد دارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.