|

دوران آرامش

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

حتی در اوقات فراغت و تفریح نیز لنین باید یک رهبر می‌بود و بر بازی احاطه می‌داشت: «شروع می‌کرد به وزن موسیقی‌دادن. چشمانش می‌درخشید. با عصبانیت پاهایش را بر زمین می‌کوبید و صدایش را تا آخرین حد بلند می‌کرد. به ریتم موسیقی توجهی نداشت. صدای متوسط او هم بر صدای بقیه غلبه داشت.» آن دوران، دوران آرامش و خوشبختی یک زوج تنها بود. لنین که گویی برای سال‌ها خودش را کنترل کرده بود، ترجیح می‌داد انرژی‌اش را در یک کار انقلابی صرف کند. نادیا زنانگی‌اش را به‌سختی می‌گذراند. آن بیماری که بدنش را داشت کباب می‌کرد، موجب می‌شد تا نتواند برای لنین فرزندآوری داشته باشد. در اینجا یک واقعیت دیگر هم وجود دارد که از این تاریک‌تر بود. واقعیتی که از لابه‌لای نامه‌ای که برای خانم اولیانوف مادر لنین نوشته معلوم می‌شود: «او خیلی نگران امنیت ماست. برای همین از یکی از تبعیدی‌ها که در همین روستا زندگی می‌کند خواست پیش ما بخوابد. همچنین به من تیراندازی با هفت‌تیر را یاد داده است.» خاطرات آشفته نادیا از مانوس‌شدن با محیط سیبری داماد را فریب می‌داد زیرا زندگی در تبعید سخت بود و اثری عمیق بر هردو آنها می‌گذاشت. اگر تابستان در آن «ایتالیای کوچک» بودند تنها باید فصل زمستان را برای رسیدن به بهار در شرایط سختی سپری می‌کردند. باید در خانه می‌ماندند و در برابر یخبندان مقاومت می‌کردند. اما اینجا گویی همیشه زمستان بود. از آن گذشته؛ سنگینی غربت هم بر آن افزوده می‌شد. لنین خود را با خواندن آثار فلاسفه آلمان مثل کانت و هگل سرگرم می‌کرد و در همان حال به صورت پنهان هرازچندگاهی زمان‌هایی را به مشورت‌های حقوقی به‌خصوص در روزهای یکشنبه اختصاص می‌داد. سه‌سال تبعید برای لنین به این شکل گذشت. سال‌هایی که برای نادیا سال‌های توام با خوشبختی بود. سیبری بر زندگی آنها تاثیری قاطع گذاشت. اما درعین حال به آنها یک رابطه عمیق مبتنی بر زندگی و مرگ را بخشید. پس از آن، لنین، دیگر حتی برای یک روز قادر به ترک او نبود. زنی که سرزمین‌های یخ‌زده را به‌خاطر لنین پشت‌سر گذاشت، برای او به زنی ابدی تبدیل شد.
ادامه دارد
حتی در اوقات فراغت و تفریح نیز لنین باید یک رهبر می‌بود و بر بازی احاطه می‌داشت: «شروع می‌کرد به وزن موسیقی‌دادن. چشمانش می‌درخشید. با عصبانیت پاهایش را بر زمین می‌کوبید و صدایش را تا آخرین حد بلند می‌کرد. به ریتم موسیقی توجهی نداشت. صدای متوسط او هم بر صدای بقیه غلبه داشت.» آن دوران، دوران آرامش و خوشبختی یک زوج تنها بود. لنین که گویی برای سال‌ها خودش را کنترل کرده بود، ترجیح می‌داد انرژی‌اش را در یک کار انقلابی صرف کند. نادیا زنانگی‌اش را به‌سختی می‌گذراند. آن بیماری که بدنش را داشت کباب می‌کرد، موجب می‌شد تا نتواند برای لنین فرزندآوری داشته باشد. در اینجا یک واقعیت دیگر هم وجود دارد که از این تاریک‌تر بود. واقعیتی که از لابه‌لای نامه‌ای که برای خانم اولیانوف مادر لنین نوشته معلوم می‌شود: «او خیلی نگران امنیت ماست. برای همین از یکی از تبعیدی‌ها که در همین روستا زندگی می‌کند خواست پیش ما بخوابد. همچنین به من تیراندازی با هفت‌تیر را یاد داده است.» خاطرات آشفته نادیا از مانوس‌شدن با محیط سیبری داماد را فریب می‌داد زیرا زندگی در تبعید سخت بود و اثری عمیق بر هردو آنها می‌گذاشت. اگر تابستان در آن «ایتالیای کوچک» بودند تنها باید فصل زمستان را برای رسیدن به بهار در شرایط سختی سپری می‌کردند. باید در خانه می‌ماندند و در برابر یخبندان مقاومت می‌کردند. اما اینجا گویی همیشه زمستان بود. از آن گذشته؛ سنگینی غربت هم بر آن افزوده می‌شد. لنین خود را با خواندن آثار فلاسفه آلمان مثل کانت و هگل سرگرم می‌کرد و در همان حال به صورت پنهان هرازچندگاهی زمان‌هایی را به مشورت‌های حقوقی به‌خصوص در روزهای یکشنبه اختصاص می‌داد. سه‌سال تبعید برای لنین به این شکل گذشت. سال‌هایی که برای نادیا سال‌های توام با خوشبختی بود. سیبری بر زندگی آنها تاثیری قاطع گذاشت. اما درعین حال به آنها یک رابطه عمیق مبتنی بر زندگی و مرگ را بخشید. پس از آن، لنین، دیگر حتی برای یک روز قادر به ترک او نبود. زنی که سرزمین‌های یخ‌زده را به‌خاطر لنین پشت‌سر گذاشت، برای او به زنی ابدی تبدیل شد.
ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.