خشونتی، زاده اشغالگری
رُنه بِرتیه . مترجم: حسین تقیزاده
آنچه در حال حاضر مجددا در غزه میگذرد، تراژدی است که ایالاتمتحده و اروپا تا حد زیادی در قبال آن مسوولند؛ اولا بهواسطه حمایت بیقیدوشرطشان از سیاستهای اسراییل و ثانیا به دلیل اعمال اصل «یک بام و دو هوا» که در تهیه و تنظیم خبر در پیش میگیرند. وقتی رییسجمهور (فرانسه) «همبستگی کشور فرانسه را در مقابل شلیک موشکها به سمت غزه» بیان میکند یا وقتی خاطرنشان میکند که «کشور فرانسه این تعرضات را قاطعانه محکوم میکند» و سپس اعلام میدارد که «حق اسراییل است که با اتخاذ هر نوع تصمیمی از جان و مال مردمش در مقابل تهدیدات محافظت کرده و مانع افزایش خشونتهای منطقهای شود»، چرا کوچکترین اشارهای به کشتهشدگان غیرنظامی در نوار غزه نمیکند؟
رییسجمهور فرانسه کوچکترین صحبتی راجع به جهنم بهوجودآمده برای خانوادههای فلسطینیان، کودکان، زنان و غیرنظامیان آن طرفِ آنچه که بهآن «دیوار امنیت» میگویند، نمیکند. شاید تصور میکند که تمام ملت فلسطین، بهعلاوه زنان و کودکان، همگی «تروریست» محسوب میشوند. سکوت بزرگ خبری در مورد صدها کشته و زخمیشدگان فلسطینی، خانهها، مدارس و تعاونیهای کشاورزی که بر اثر تخلیه 400 تُن بمب و موشک طی سهروز اول عملیات نظامی اسراییل در نوار غزه، به تلی از خاک و خاکستر تبدیل شدهاند.
آنچه در غزه رخ میدهد بیانگر خطری همیشگی است برای تمامی ملتها، احتمال خطری عظیم برای منطقه و بیعدالتی آشکار که از سال 1948 تا به حال ادامه داشته. با این وجود، در فرانسه، تحلیلهای بسیاری که توسط رجال سیاسی یا رسانهها انجام میشود، اغلب حاوی مقدار معتنابهی دروغ، تبلیغات، بیانصافی و اطلاعات غلط است.
مساله، تقابل میان گروههای مسلح و ارتشی تا بُنِ دندان مجهز به هواپیماهای بیسرنشین، نیروهای هوایی و دریایی نیست که منطقهای را که یکی از متراکمترین مناطق جمعیتی در جهان است را بمباران میکند. بلکه مساله در انگیزههایی است که مسوولان این دو گروه مسلح و ارتش فوق مجهز را، باوجود عدم تعادلی عظیم میان نسبت نیروها، وادار به مواجهه رودررو میکند. بهطور آگاهانه یا بالعکس، در حال حاضر نوعی همدستی میان دو طرف دعوا وجود دارد که به دلایل مختلف، از حفظ وضعیت کنونی منتفع میشوند: طرف اسراییلی از سیاست توسعه اراضیاش، احداث مجتمعهای مسکونی در مناطق فلسطینیان و حفظ دولتش در جنگی بیپایان؛ و طرف حماس از تسلط سیاسی و نفی هرگونه اتحاد با مقامات غیرنظامی فلسطین.
با این وجود امری مسلم است، خشونتی مستمر که تماما حاصل اشغالگری است. وضع موجود به دلیل محاصره و توقف مذاکراتِ ظاهرا بینتیجه وخیمتر میشود، بهعلاوه حاصلی جز ایجاد مشکلات و تحقیر بیشتر، ایجاد رعب و وحشت در دل ملت فلسطینی که به معنای واقعی کلمه در سرزمینی همچون زندانی سرباز، حبس شدهاند، نداشته است. آرنا مِر- خامیس1، در مصاحبهای که در تاریخ 16جولای 1991 با رادیو لیبِرتِر انجام میدهد، میگوید: «هیچ وحشتی به پای وحشت در اشغالبودن نمیرسد و هیچ اشغالیگری به پای اشغالگری اسراییل.»
امروزه غزه به میدان آزمایش سلاحهای جدید تولیدی صنعت نظامی روبهرشد اسراییل مبدل شده است. بعد از هر دخالت نظامی، فروش سلاحهای اسراییلی از میلیاردهادلار تجاوز میکند. در بازارهای جهانی تسلیحات، سلاحهایی که برچسب «combat proven» (که آزمایش آتش را با موفقیت پشتسر گذاشتهاند) داشته باشند، بسیار بهتر و بیشتر بهفروش میرسند.
مادامی که اسراییلیها خواستار اشغال هرچهبیشتر اراضی فلسطینی باشند، مذاکراتشان با فلسطینیان سرانجامی نخواهد داشت. مقامات اسراییلی هرگز بهدنبال صلح نیستند. حفظ حکومت در نبردی بیپایان، برای آنان شرطی لازم برای پیشبردن سیاست الحاق اراضی است و برای اسراییل، صلحی واقعی با فلسطینیان فاجعه است، چرا که دو تاثیر کاملا نامطلوب بههمراه خواهد داشت: در مرحله نخست، پایانی برای سیاست الحاق اراضی فلسطینی خواهد بود و در مرحله دوم منجر به آشکارشدن تضادهای عظیم اجتماعی جامعه اسراییلی خواهد شد که دیگر تحت فشارِ تهدید جنگ نخواهد بود.
اگر بنیادگرایان مذهبی فلسطینی یکی از علل شکست مذاکرات صلح محسوب شوند، علت اصلی این شکست نیز در اراده متعصبانه مقامات اسراییلی نهفته است که خواستار الحاق هرچه بیشتر اراضی فلسطینی و حفظ فلسطینیان در فضایی تا حد امکان محدود و اندک هستند. پس اصل ماجرا، اشغال اراضی فلسطین توسط اسراییل و سیاست آنان برای الحاق دایم اراضی فلسطینی است. در نتیجه پایان اشغالگری، پیششرط اتمام این خشونت مستمر خواهد بود.
***
1- بانوی فعال سیاسی اسراییلی (1994-1929) که به خاطر دفاع همیشگیاش از کودکان فلسطینی مشهور بود. او در سال 1994 جایزه آلترناتیف نوبل را به دست آورد.
آنچه در حال حاضر مجددا در غزه میگذرد، تراژدی است که ایالاتمتحده و اروپا تا حد زیادی در قبال آن مسوولند؛ اولا بهواسطه حمایت بیقیدوشرطشان از سیاستهای اسراییل و ثانیا به دلیل اعمال اصل «یک بام و دو هوا» که در تهیه و تنظیم خبر در پیش میگیرند. وقتی رییسجمهور (فرانسه) «همبستگی کشور فرانسه را در مقابل شلیک موشکها به سمت غزه» بیان میکند یا وقتی خاطرنشان میکند که «کشور فرانسه این تعرضات را قاطعانه محکوم میکند» و سپس اعلام میدارد که «حق اسراییل است که با اتخاذ هر نوع تصمیمی از جان و مال مردمش در مقابل تهدیدات محافظت کرده و مانع افزایش خشونتهای منطقهای شود»، چرا کوچکترین اشارهای به کشتهشدگان غیرنظامی در نوار غزه نمیکند؟
رییسجمهور فرانسه کوچکترین صحبتی راجع به جهنم بهوجودآمده برای خانوادههای فلسطینیان، کودکان، زنان و غیرنظامیان آن طرفِ آنچه که بهآن «دیوار امنیت» میگویند، نمیکند. شاید تصور میکند که تمام ملت فلسطین، بهعلاوه زنان و کودکان، همگی «تروریست» محسوب میشوند. سکوت بزرگ خبری در مورد صدها کشته و زخمیشدگان فلسطینی، خانهها، مدارس و تعاونیهای کشاورزی که بر اثر تخلیه 400 تُن بمب و موشک طی سهروز اول عملیات نظامی اسراییل در نوار غزه، به تلی از خاک و خاکستر تبدیل شدهاند.
آنچه در غزه رخ میدهد بیانگر خطری همیشگی است برای تمامی ملتها، احتمال خطری عظیم برای منطقه و بیعدالتی آشکار که از سال 1948 تا به حال ادامه داشته. با این وجود، در فرانسه، تحلیلهای بسیاری که توسط رجال سیاسی یا رسانهها انجام میشود، اغلب حاوی مقدار معتنابهی دروغ، تبلیغات، بیانصافی و اطلاعات غلط است.
مساله، تقابل میان گروههای مسلح و ارتشی تا بُنِ دندان مجهز به هواپیماهای بیسرنشین، نیروهای هوایی و دریایی نیست که منطقهای را که یکی از متراکمترین مناطق جمعیتی در جهان است را بمباران میکند. بلکه مساله در انگیزههایی است که مسوولان این دو گروه مسلح و ارتش فوق مجهز را، باوجود عدم تعادلی عظیم میان نسبت نیروها، وادار به مواجهه رودررو میکند. بهطور آگاهانه یا بالعکس، در حال حاضر نوعی همدستی میان دو طرف دعوا وجود دارد که به دلایل مختلف، از حفظ وضعیت کنونی منتفع میشوند: طرف اسراییلی از سیاست توسعه اراضیاش، احداث مجتمعهای مسکونی در مناطق فلسطینیان و حفظ دولتش در جنگی بیپایان؛ و طرف حماس از تسلط سیاسی و نفی هرگونه اتحاد با مقامات غیرنظامی فلسطین.
با این وجود امری مسلم است، خشونتی مستمر که تماما حاصل اشغالگری است. وضع موجود به دلیل محاصره و توقف مذاکراتِ ظاهرا بینتیجه وخیمتر میشود، بهعلاوه حاصلی جز ایجاد مشکلات و تحقیر بیشتر، ایجاد رعب و وحشت در دل ملت فلسطینی که به معنای واقعی کلمه در سرزمینی همچون زندانی سرباز، حبس شدهاند، نداشته است. آرنا مِر- خامیس1، در مصاحبهای که در تاریخ 16جولای 1991 با رادیو لیبِرتِر انجام میدهد، میگوید: «هیچ وحشتی به پای وحشت در اشغالبودن نمیرسد و هیچ اشغالیگری به پای اشغالگری اسراییل.»
امروزه غزه به میدان آزمایش سلاحهای جدید تولیدی صنعت نظامی روبهرشد اسراییل مبدل شده است. بعد از هر دخالت نظامی، فروش سلاحهای اسراییلی از میلیاردهادلار تجاوز میکند. در بازارهای جهانی تسلیحات، سلاحهایی که برچسب «combat proven» (که آزمایش آتش را با موفقیت پشتسر گذاشتهاند) داشته باشند، بسیار بهتر و بیشتر بهفروش میرسند.
مادامی که اسراییلیها خواستار اشغال هرچهبیشتر اراضی فلسطینی باشند، مذاکراتشان با فلسطینیان سرانجامی نخواهد داشت. مقامات اسراییلی هرگز بهدنبال صلح نیستند. حفظ حکومت در نبردی بیپایان، برای آنان شرطی لازم برای پیشبردن سیاست الحاق اراضی است و برای اسراییل، صلحی واقعی با فلسطینیان فاجعه است، چرا که دو تاثیر کاملا نامطلوب بههمراه خواهد داشت: در مرحله نخست، پایانی برای سیاست الحاق اراضی فلسطینی خواهد بود و در مرحله دوم منجر به آشکارشدن تضادهای عظیم اجتماعی جامعه اسراییلی خواهد شد که دیگر تحت فشارِ تهدید جنگ نخواهد بود.
اگر بنیادگرایان مذهبی فلسطینی یکی از علل شکست مذاکرات صلح محسوب شوند، علت اصلی این شکست نیز در اراده متعصبانه مقامات اسراییلی نهفته است که خواستار الحاق هرچه بیشتر اراضی فلسطینی و حفظ فلسطینیان در فضایی تا حد امکان محدود و اندک هستند. پس اصل ماجرا، اشغال اراضی فلسطین توسط اسراییل و سیاست آنان برای الحاق دایم اراضی فلسطینی است. در نتیجه پایان اشغالگری، پیششرط اتمام این خشونت مستمر خواهد بود.
***
1- بانوی فعال سیاسی اسراییلی (1994-1929) که به خاطر دفاع همیشگیاش از کودکان فلسطینی مشهور بود. او در سال 1994 جایزه آلترناتیف نوبل را به دست آورد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.