مقاومت توقفناپذیر
ترجمه: سودابه رخش
همزمان با عملیات تیغه حفاظتی اسراییل، رسانهها از مطالبی در مورد زنان و کودکانی که هدف سربازان اسراییلی قرار میگیرند، اشباع شدهاند. ویرانی، گسترده و اجتنابناپذیر است، صدای ضجهوزاری فلسطینیها همهجا شنیده میشود و هیچ جای ایمنی نیز باقی نمانده است. با اینحال عزم و ارادهها قوی است و مردم غزه تسلیمناپذیرند. در این میان جنبش مقاومت اغلب بهعمد تحریف میشود. در بحبوحه جنگ اطلاعاتی پس از حمله اخیر اسراییل به غزه، بسیاری از حقایق و مفاد اساسی از قلم افتادهاند. به لحاظ تاریخی، از سال 1948-1947 و در واقع از زمان پاکسازی قومی فلسطین بهدست شبهنظامیان صهیونیستی و بعد از آن ارتش اسراییل، غزه، بیوقفه مرکز مقاومت مردمی بوده است. در آن زمان با وجود هراس از جنگ و تحقیر شکست، مردم غزه مقاومت کردند. نه فتحی وجود داشت، نه حماسی و نه محاصرهای- در مقایسه با تعریف کنونی آن- و غزه روی هیچ جناح سیاسی یا ایدئولوژیای تشکیل نشده بود. در عوض غزه از گروههای کوچکی که بهعنوان «فداییان- مبارزان راه آزادی» شناخته میشدند، تاسیس شد. آنها آوارگان محرومی بودند که هنوز از پیچیدگی سیاسی اطراف خود بیخبر بودند، اغلب فداییان،
آوارگان جوان فلسطینی بودند که برای بازگشت به خانههایشان میجنگیدند. اما عملیات آنها روزبهروز جسورانهتر میشد. آنها مخفیانه با سلاحهای بدوی و بمبهای دستساز به شهرهایشان- که در نهایت بخشی از اسراییل شد- برمیگشتند، سربازهای اسراییلی را میکشتند، سلاحهایشان را سرقت میکردند و شب دوم با سلاحهای جدید بازمیگشتند. برخی مخفیانه به روستاهایشان در فلسطین بازمیگشتند تا غذا و پتو و پولهایی که در میانه جنگ جامانده بود را بردارند. برخی هرگز بازنگشتند اما هزاران آواره دیگر با تابوتی نمادین برای این شهیدان تشییع جنازه گرفتند. صدها نفر هرگز بازنگشتند و اجساد اندکی از آنها پیدا شد. بعد از هر حمله فداییان، ارتش اسراییل به آوارگان غزه حمله میکرد اما همین موضوع موجب پشتیبانی و استقبال بیشتر از جنبش کماندوهای درحال رشد میشد. در سال 1956 و همزمان با حمله اسراییل به غزه و بخش زیادی از صحرای سینا، توانایی مبارزان آواره جوان در بالاترین سطح خود بود. مصریها با جسارت زیادی با ارتش اسراییل میجنگیدند اما پادگان فلسطینی مستقر در خان یونس- که در جنگ اخیر اسراییل نیز یکی از هدفهای اصلی است- حاضر به تسلیم نبود. وقتی جنگ
تمام شد، اسراییل به خانیونس رفت و دست به کشتاری زد که در حافظه جمعی فلسطینیان بهعنوان یکی از وحشتناکترین کشتارهای تاریخ غزه حک شد، قتلعام 124مرد و پسر در اردوگاه پناهندگان رفح که بهعنوان کشتار مدرسه الامیریه معروف شد. دکتر احمد یوسف در مقاله اخیر خود آن روز را اینچنین شرح داده است: «سربازان با زور باتومهایشان قربانیان را در مدرسه جمع کردند. کسانی که از ضربوشتم جان سالم بهدر بردند با رگبار گلوله و آوار ساختمان روی سرشان مواجه شدند. لکههای خون تا سالها روی دیوارهای مدرسه ماند تا جنایت اسراییل را به ما کودکان یادآوری کند.»
یوسف، کودکی که در رفح مورد خشونت قرار گرفته بود، بعدها مشاور ارشد اسماعیل هنیه، اولین نخستوزیر دولت حماس در غزه شد. عنوان مقاله او که در اصل به زبان عربی نوشته شده است این است: «مقاومت تسلیم نمیشود... ما یا پیروز میشویم یا میمیریم.»اما آیا هیچ شگفتیای در این مورد وجود دارد که چگونه گذشته با حال و آینده فلسطین پیوند خورده است؟ جای هیچ تعجبی نیست که گردان عزالدین قسام، بزرگترین عامل مقاومت حال حاضر فلسطین، توسط گروه کوچکی از بچهمدرسهایها در مرکز غزه شکل گرفت. آنها پناهندگان فقیری بودند که در حین بزرگشدن شاهد خشونتهای اشغال بودند. (نام این گروه از اسم واعظ عربی گرفته شده است که علیه استعمار انگلیس و سپس رژیمصهیونیستی مبارزه کرد و در نهایت در سال 1935 توسط نیروهای انگلیسی در «جنین» کشته شد.) اولین مردان جوانی که این گروه را پایه نهادند مدت کوتاهی پس از آغاز به کار کشته شدند اما آنچه آنها آغاز کردند تبدیل به جنبش عظیمی متشکل از هزاران مرد و زن مبارز شد که همین الان در حال مبارزه با نیروهای اسراییلی در شمال غزه هستند. مقاومت در غزه، با وجود هر جبر تاریخیای هرگز متوقف نمیشود. دولتهای متوالی اسراییل چندین دهه قبل از عملیات سرب گداخته در سال 9-2008، هر اقدامی را تجربه کردند. پس از جنگ 1967، وظیفه آرامسازی نوارغزه به آریل شارون واگذار شد و او بهدرستی لقب بولدوزر را گرفت. شارون فهمیده بود برای آرامسازی کوچهها و محلههای شلوغ غزه به خودروهای زرهی سنگین نیاز است. بنابراین او با بولدوزر هزاران خانه را تخریب کرد تا راه را برای تانکها و بولدوزرهای بیشتری برای ازمیانبرداشتن خانهها هموار کند. برآورد میانگین تعداد خانههای تخریبشده تنها در سال 1970، دوهزار خانه است. بیش از 16هزار فلسطینی بیخانمان شدند و هزاران آواره نیز مجبور شدند از یک اردوگاه به اردوگاه دیگری نقلمکان کنند. کمپ ساحلی پناهندگان در نزدیکی غزه بیشترین آسیب را دید و بسیاری از پناهندگان این کمپ مجبور شدند برای نجات جان خود به مساجد و مدارس و چادرهای سازمانملل پناه ببرند. حرکت خونین شارون همچنین به اعدام 140مبارز مقاومت و اخراج صدهانفر از آنها به اردن و لبنان منتج شد. مابقی نیز بهسادگی در صحرای سینا رها شدند تا بپوسند. این همان «زیرساختهای تروریستی»ای است که بنیامین نتانیاهو، دنبالهرو شارون با استفاده از تاکتیکهای مشابه مجازات جمعی، زبانی و رسانهای یکسان به دنبال ازبینبردن آن است. در غزه، گذشته و حال درهمتنیده است. اسراییل برای یک هدف متحد شده است: نابودکردن هرکس که جرات مقاومت دارد. از آنسو تهدیدی مشترک، فلسطینیهای غزه را متحد کرده است: به نظر میرسد با وجود احتمالات غیرممکن، مقاوت آنها رو به تشدید است. تنها با نگاهی گذرا به تاریخ این جنگ طولانی میتوان با اعتقادی راسخ گفت که اسراییل نمیتواند غزه را از پا درآورد. این یک واقعیت گریزناپذیر تاریخی است.
یوسف، کودکی که در رفح مورد خشونت قرار گرفته بود، بعدها مشاور ارشد اسماعیل هنیه، اولین نخستوزیر دولت حماس در غزه شد. عنوان مقاله او که در اصل به زبان عربی نوشته شده است این است: «مقاومت تسلیم نمیشود... ما یا پیروز میشویم یا میمیریم.»اما آیا هیچ شگفتیای در این مورد وجود دارد که چگونه گذشته با حال و آینده فلسطین پیوند خورده است؟ جای هیچ تعجبی نیست که گردان عزالدین قسام، بزرگترین عامل مقاومت حال حاضر فلسطین، توسط گروه کوچکی از بچهمدرسهایها در مرکز غزه شکل گرفت. آنها پناهندگان فقیری بودند که در حین بزرگشدن شاهد خشونتهای اشغال بودند. (نام این گروه از اسم واعظ عربی گرفته شده است که علیه استعمار انگلیس و سپس رژیمصهیونیستی مبارزه کرد و در نهایت در سال 1935 توسط نیروهای انگلیسی در «جنین» کشته شد.) اولین مردان جوانی که این گروه را پایه نهادند مدت کوتاهی پس از آغاز به کار کشته شدند اما آنچه آنها آغاز کردند تبدیل به جنبش عظیمی متشکل از هزاران مرد و زن مبارز شد که همین الان در حال مبارزه با نیروهای اسراییلی در شمال غزه هستند. مقاومت در غزه، با وجود هر جبر تاریخیای هرگز متوقف نمیشود. دولتهای متوالی اسراییل چندین دهه قبل از عملیات سرب گداخته در سال 9-2008، هر اقدامی را تجربه کردند. پس از جنگ 1967، وظیفه آرامسازی نوارغزه به آریل شارون واگذار شد و او بهدرستی لقب بولدوزر را گرفت. شارون فهمیده بود برای آرامسازی کوچهها و محلههای شلوغ غزه به خودروهای زرهی سنگین نیاز است. بنابراین او با بولدوزر هزاران خانه را تخریب کرد تا راه را برای تانکها و بولدوزرهای بیشتری برای ازمیانبرداشتن خانهها هموار کند. برآورد میانگین تعداد خانههای تخریبشده تنها در سال 1970، دوهزار خانه است. بیش از 16هزار فلسطینی بیخانمان شدند و هزاران آواره نیز مجبور شدند از یک اردوگاه به اردوگاه دیگری نقلمکان کنند. کمپ ساحلی پناهندگان در نزدیکی غزه بیشترین آسیب را دید و بسیاری از پناهندگان این کمپ مجبور شدند برای نجات جان خود به مساجد و مدارس و چادرهای سازمانملل پناه ببرند. حرکت خونین شارون همچنین به اعدام 140مبارز مقاومت و اخراج صدهانفر از آنها به اردن و لبنان منتج شد. مابقی نیز بهسادگی در صحرای سینا رها شدند تا بپوسند. این همان «زیرساختهای تروریستی»ای است که بنیامین نتانیاهو، دنبالهرو شارون با استفاده از تاکتیکهای مشابه مجازات جمعی، زبانی و رسانهای یکسان به دنبال ازبینبردن آن است. در غزه، گذشته و حال درهمتنیده است. اسراییل برای یک هدف متحد شده است: نابودکردن هرکس که جرات مقاومت دارد. از آنسو تهدیدی مشترک، فلسطینیهای غزه را متحد کرده است: به نظر میرسد با وجود احتمالات غیرممکن، مقاوت آنها رو به تشدید است. تنها با نگاهی گذرا به تاریخ این جنگ طولانی میتوان با اعتقادی راسخ گفت که اسراییل نمیتواند غزه را از پا درآورد. این یک واقعیت گریزناپذیر تاریخی است.
منبع:Counter punch
همزمان با عملیات تیغه حفاظتی اسراییل، رسانهها از مطالبی در مورد زنان و کودکانی که هدف سربازان اسراییلی قرار میگیرند، اشباع شدهاند. ویرانی، گسترده و اجتنابناپذیر است، صدای ضجهوزاری فلسطینیها همهجا شنیده میشود و هیچ جای ایمنی نیز باقی نمانده است. با اینحال عزم و ارادهها قوی است و مردم غزه تسلیمناپذیرند. در این میان جنبش مقاومت اغلب بهعمد تحریف میشود. در بحبوحه جنگ اطلاعاتی پس از حمله اخیر اسراییل به غزه، بسیاری از حقایق و مفاد اساسی از قلم افتادهاند. به لحاظ تاریخی، از سال 1948-1947 و در واقع از زمان پاکسازی قومی فلسطین بهدست شبهنظامیان صهیونیستی و بعد از آن ارتش اسراییل، غزه، بیوقفه مرکز مقاومت مردمی بوده است. در آن زمان با وجود هراس از جنگ و تحقیر شکست، مردم غزه مقاومت کردند. نه فتحی وجود داشت، نه حماسی و نه محاصرهای- در مقایسه با تعریف کنونی آن- و غزه روی هیچ جناح سیاسی یا ایدئولوژیای تشکیل نشده بود. در عوض غزه از گروههای کوچکی که بهعنوان «فداییان- مبارزان راه آزادی» شناخته میشدند، تاسیس شد. آنها آوارگان محرومی بودند که هنوز از پیچیدگی سیاسی اطراف خود بیخبر بودند، اغلب فداییان،
آوارگان جوان فلسطینی بودند که برای بازگشت به خانههایشان میجنگیدند. اما عملیات آنها روزبهروز جسورانهتر میشد. آنها مخفیانه با سلاحهای بدوی و بمبهای دستساز به شهرهایشان- که در نهایت بخشی از اسراییل شد- برمیگشتند، سربازهای اسراییلی را میکشتند، سلاحهایشان را سرقت میکردند و شب دوم با سلاحهای جدید بازمیگشتند. برخی مخفیانه به روستاهایشان در فلسطین بازمیگشتند تا غذا و پتو و پولهایی که در میانه جنگ جامانده بود را بردارند. برخی هرگز بازنگشتند اما هزاران آواره دیگر با تابوتی نمادین برای این شهیدان تشییع جنازه گرفتند. صدها نفر هرگز بازنگشتند و اجساد اندکی از آنها پیدا شد. بعد از هر حمله فداییان، ارتش اسراییل به آوارگان غزه حمله میکرد اما همین موضوع موجب پشتیبانی و استقبال بیشتر از جنبش کماندوهای درحال رشد میشد. در سال 1956 و همزمان با حمله اسراییل به غزه و بخش زیادی از صحرای سینا، توانایی مبارزان آواره جوان در بالاترین سطح خود بود. مصریها با جسارت زیادی با ارتش اسراییل میجنگیدند اما پادگان فلسطینی مستقر در خان یونس- که در جنگ اخیر اسراییل نیز یکی از هدفهای اصلی است- حاضر به تسلیم نبود. وقتی جنگ
تمام شد، اسراییل به خانیونس رفت و دست به کشتاری زد که در حافظه جمعی فلسطینیان بهعنوان یکی از وحشتناکترین کشتارهای تاریخ غزه حک شد، قتلعام 124مرد و پسر در اردوگاه پناهندگان رفح که بهعنوان کشتار مدرسه الامیریه معروف شد. دکتر احمد یوسف در مقاله اخیر خود آن روز را اینچنین شرح داده است: «سربازان با زور باتومهایشان قربانیان را در مدرسه جمع کردند. کسانی که از ضربوشتم جان سالم بهدر بردند با رگبار گلوله و آوار ساختمان روی سرشان مواجه شدند. لکههای خون تا سالها روی دیوارهای مدرسه ماند تا جنایت اسراییل را به ما کودکان یادآوری کند.»
یوسف، کودکی که در رفح مورد خشونت قرار گرفته بود، بعدها مشاور ارشد اسماعیل هنیه، اولین نخستوزیر دولت حماس در غزه شد. عنوان مقاله او که در اصل به زبان عربی نوشته شده است این است: «مقاومت تسلیم نمیشود... ما یا پیروز میشویم یا میمیریم.»اما آیا هیچ شگفتیای در این مورد وجود دارد که چگونه گذشته با حال و آینده فلسطین پیوند خورده است؟ جای هیچ تعجبی نیست که گردان عزالدین قسام، بزرگترین عامل مقاومت حال حاضر فلسطین، توسط گروه کوچکی از بچهمدرسهایها در مرکز غزه شکل گرفت. آنها پناهندگان فقیری بودند که در حین بزرگشدن شاهد خشونتهای اشغال بودند. (نام این گروه از اسم واعظ عربی گرفته شده است که علیه استعمار انگلیس و سپس رژیمصهیونیستی مبارزه کرد و در نهایت در سال 1935 توسط نیروهای انگلیسی در «جنین» کشته شد.) اولین مردان جوانی که این گروه را پایه نهادند مدت کوتاهی پس از آغاز به کار کشته شدند اما آنچه آنها آغاز کردند تبدیل به جنبش عظیمی متشکل از هزاران مرد و زن مبارز شد که همین الان در حال مبارزه با نیروهای اسراییلی در شمال غزه هستند. مقاومت در غزه، با وجود هر جبر تاریخیای هرگز متوقف نمیشود. دولتهای متوالی اسراییل چندین دهه قبل از عملیات سرب گداخته در سال 9-2008، هر اقدامی را تجربه کردند. پس از جنگ 1967، وظیفه آرامسازی نوارغزه به آریل شارون واگذار شد و او بهدرستی لقب بولدوزر را گرفت. شارون فهمیده بود برای آرامسازی کوچهها و محلههای شلوغ غزه به خودروهای زرهی سنگین نیاز است. بنابراین او با بولدوزر هزاران خانه را تخریب کرد تا راه را برای تانکها و بولدوزرهای بیشتری برای ازمیانبرداشتن خانهها هموار کند. برآورد میانگین تعداد خانههای تخریبشده تنها در سال 1970، دوهزار خانه است. بیش از 16هزار فلسطینی بیخانمان شدند و هزاران آواره نیز مجبور شدند از یک اردوگاه به اردوگاه دیگری نقلمکان کنند. کمپ ساحلی پناهندگان در نزدیکی غزه بیشترین آسیب را دید و بسیاری از پناهندگان این کمپ مجبور شدند برای نجات جان خود به مساجد و مدارس و چادرهای سازمانملل پناه ببرند. حرکت خونین شارون همچنین به اعدام 140مبارز مقاومت و اخراج صدهانفر از آنها به اردن و لبنان منتج شد. مابقی نیز بهسادگی در صحرای سینا رها شدند تا بپوسند. این همان «زیرساختهای تروریستی»ای است که بنیامین نتانیاهو، دنبالهرو شارون با استفاده از تاکتیکهای مشابه مجازات جمعی، زبانی و رسانهای یکسان به دنبال ازبینبردن آن است. در غزه، گذشته و حال درهمتنیده است. اسراییل برای یک هدف متحد شده است: نابودکردن هرکس که جرات مقاومت دارد. از آنسو تهدیدی مشترک، فلسطینیهای غزه را متحد کرده است: به نظر میرسد با وجود احتمالات غیرممکن، مقاوت آنها رو به تشدید است. تنها با نگاهی گذرا به تاریخ این جنگ طولانی میتوان با اعتقادی راسخ گفت که اسراییل نمیتواند غزه را از پا درآورد. این یک واقعیت گریزناپذیر تاریخی است.
یوسف، کودکی که در رفح مورد خشونت قرار گرفته بود، بعدها مشاور ارشد اسماعیل هنیه، اولین نخستوزیر دولت حماس در غزه شد. عنوان مقاله او که در اصل به زبان عربی نوشته شده است این است: «مقاومت تسلیم نمیشود... ما یا پیروز میشویم یا میمیریم.»اما آیا هیچ شگفتیای در این مورد وجود دارد که چگونه گذشته با حال و آینده فلسطین پیوند خورده است؟ جای هیچ تعجبی نیست که گردان عزالدین قسام، بزرگترین عامل مقاومت حال حاضر فلسطین، توسط گروه کوچکی از بچهمدرسهایها در مرکز غزه شکل گرفت. آنها پناهندگان فقیری بودند که در حین بزرگشدن شاهد خشونتهای اشغال بودند. (نام این گروه از اسم واعظ عربی گرفته شده است که علیه استعمار انگلیس و سپس رژیمصهیونیستی مبارزه کرد و در نهایت در سال 1935 توسط نیروهای انگلیسی در «جنین» کشته شد.) اولین مردان جوانی که این گروه را پایه نهادند مدت کوتاهی پس از آغاز به کار کشته شدند اما آنچه آنها آغاز کردند تبدیل به جنبش عظیمی متشکل از هزاران مرد و زن مبارز شد که همین الان در حال مبارزه با نیروهای اسراییلی در شمال غزه هستند. مقاومت در غزه، با وجود هر جبر تاریخیای هرگز متوقف نمیشود. دولتهای متوالی اسراییل چندین دهه قبل از عملیات سرب گداخته در سال 9-2008، هر اقدامی را تجربه کردند. پس از جنگ 1967، وظیفه آرامسازی نوارغزه به آریل شارون واگذار شد و او بهدرستی لقب بولدوزر را گرفت. شارون فهمیده بود برای آرامسازی کوچهها و محلههای شلوغ غزه به خودروهای زرهی سنگین نیاز است. بنابراین او با بولدوزر هزاران خانه را تخریب کرد تا راه را برای تانکها و بولدوزرهای بیشتری برای ازمیانبرداشتن خانهها هموار کند. برآورد میانگین تعداد خانههای تخریبشده تنها در سال 1970، دوهزار خانه است. بیش از 16هزار فلسطینی بیخانمان شدند و هزاران آواره نیز مجبور شدند از یک اردوگاه به اردوگاه دیگری نقلمکان کنند. کمپ ساحلی پناهندگان در نزدیکی غزه بیشترین آسیب را دید و بسیاری از پناهندگان این کمپ مجبور شدند برای نجات جان خود به مساجد و مدارس و چادرهای سازمانملل پناه ببرند. حرکت خونین شارون همچنین به اعدام 140مبارز مقاومت و اخراج صدهانفر از آنها به اردن و لبنان منتج شد. مابقی نیز بهسادگی در صحرای سینا رها شدند تا بپوسند. این همان «زیرساختهای تروریستی»ای است که بنیامین نتانیاهو، دنبالهرو شارون با استفاده از تاکتیکهای مشابه مجازات جمعی، زبانی و رسانهای یکسان به دنبال ازبینبردن آن است. در غزه، گذشته و حال درهمتنیده است. اسراییل برای یک هدف متحد شده است: نابودکردن هرکس که جرات مقاومت دارد. از آنسو تهدیدی مشترک، فلسطینیهای غزه را متحد کرده است: به نظر میرسد با وجود احتمالات غیرممکن، مقاوت آنها رو به تشدید است. تنها با نگاهی گذرا به تاریخ این جنگ طولانی میتوان با اعتقادی راسخ گفت که اسراییل نمیتواند غزه را از پا درآورد. این یک واقعیت گریزناپذیر تاریخی است.
منبع:Counter punch
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.