ترس از اعدام
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
در انزوای آن جنگلهای صنوبر بود که خوی یک رهبر انقلابی را پیدا کرد. ولادیمیر برای خود «مردی» شد و نام «لنین» را بر خودش گذاشت. این اسم را از تبعیدگاهش و آن انزوایی که داشت گرفته بود. آری، اما بدون این هم نبود که زنی راهنماییاش کند. طبعا تبعیدگاه پایان سرانجام خوبی نبود اما او از یکچیز بزرگتر نجات یافته بود. چون در ابتدای کار میترسید اعدام شود. الکساندر، برادرش در ماه می سال 1887 حلقآویز شده بود. ماریا الکساندروونا دیگر تحمل ازدستدادن یک پسر دیگر را نداشت. اما چگونه پسرش وولادیا را از این تبعید نجات دهد؟ تصمیم گرفت همراهش برود. هنوز چمدانهایش را برای رفتن نبسته بود که لنین موفق شد او را از این تصمیم بازدارد. به او وعده داد بهزودی با یکی از دلدادگانش ازدواج خواهد کرد. مادر همانجا تا صبح بیدار ماند. چشمانداز هیچ ازدواجی در کار نبود. بنابراین به یک توافق نیم بند دیگر رسیدند مبنی براینکه مادر و خواهر تا نصفه راه همراهش بیایند و بعد از آن او به تنهایی برود.
ازدواجی به سبک سیبری
ماه می سال 1897 بود که لنین از شوشنسکو رفت تا از رودخانهای که در فاصله یکروز تا آنجا بود ماهی بگیرد. در سیبری تفریح دیگری وجود نداشت. در راه بازگشت، نوری را دید که از پنجره اتاقش بیرون میزد. کشاورزی که همراهش بود به او نهیب زد: ممکن است یکی دیگر از تبعیدیها وارد اتاق شده باشد تا چیزی را بدزدد. تردیدی وجود نداشت که خانه به غارت رفته بود. با خشم دوید. خودش را آماده کرد تا به روی دزد بپرد. اما ناگهان چیز عجیبی دید و عقب جست. زن جوانی در آستانه در ایستاده بود. داشت با لبخندی ملیح از او استقبال میکرد. او همان نادجدا کروبسکایا ملقب به نادیا بود. کسی که چند سال پیش میخواست نقش نامزد لنین را بازی کند اما این پیوند جور نشد تا اینکه نادیا در نهایت به ازدواج فردی بهنام ابولیناریا یاکوبووا در آمد. با وجود سالها فراق، از عشق نادیا نسبت به لنین کاسته نشده بود. لنین در خلال فعالیتهای مخفی و شبانهای که در جهت بحث و بررسی آینده ملت روسیه داشتند تاثیر روحی عمیقی بر او گذاشته بود. قانعکردن مادر و خواهر اولیانوف کار سادهای نبود. بعد از گفتوگوهای تند، نادیا توانست مقبولیت آن دو را بگیرد. تصمیم گرفت با تقدیر در افتاده و لنین را در برابر یک امر واقع قرار دهد. بنابراین به راه افتاد و همراه مادرش به سیبری رسید. خسته و کوفته اما مطمئن از خویش، بعد از طی کردن مسافتی به اندازه هشتهزارکیلومتر با قطار و بعد از آن نیز سهروز سفر با یک سورتمه کوچک. 30ماهی را که بدون دیدن او زندگی کرده بود برایش طولانیترین ماههای زندگی به شمار میرفت. حال در برابر خانهای محقر؛ دیدار آن دو باشکوه بود. با دقت به لنین نگاه کرد. به نظرش «چهره تازهای پیدا کرده بود». لنین نیز به او چشم دوخت. با اعصابی آرام و خونسرد. سپس دریافت که بر این زن به خاطر او چه گذشته است. فهمید که برای نخستینبار دارد به چشمان همسر آیندهاش نگاه میکند. مادر پیرنادیا که عشق چشمانش را کور نکرده بود به رودررویی این دو موجود پایان داد و بدون اینکه جلو خودش را بگیرد، گفت: «عزیزم، چقدر چاق شدی؟».
توافق شد که با صاحبخانه دراینباره صحبت شود. اجازه داد نادیا بماند. آن دو زن به صورت موقت در اتاق کناری لنین میخوابیدند. هنوز نادیا به اندازه کافی استراحت نکرده بود که باید برای مراسم عروسی به سرعت حاضر میشد. مقامات دولتی به زن تنها به این شرط اجازه رفت و آمد میدادند که بلافاصله ازدواج کند. لنین از این عمل شجاعانه شگفتزده شد و بدون هیچ شکایتی وضعیت جدید خود را بهعنوان یک مرد متاهل پذیرفت.
ازدواجی به سبک سیبری
ماه می سال 1897 بود که لنین از شوشنسکو رفت تا از رودخانهای که در فاصله یکروز تا آنجا بود ماهی بگیرد. در سیبری تفریح دیگری وجود نداشت. در راه بازگشت، نوری را دید که از پنجره اتاقش بیرون میزد. کشاورزی که همراهش بود به او نهیب زد: ممکن است یکی دیگر از تبعیدیها وارد اتاق شده باشد تا چیزی را بدزدد. تردیدی وجود نداشت که خانه به غارت رفته بود. با خشم دوید. خودش را آماده کرد تا به روی دزد بپرد. اما ناگهان چیز عجیبی دید و عقب جست. زن جوانی در آستانه در ایستاده بود. داشت با لبخندی ملیح از او استقبال میکرد. او همان نادجدا کروبسکایا ملقب به نادیا بود. کسی که چند سال پیش میخواست نقش نامزد لنین را بازی کند اما این پیوند جور نشد تا اینکه نادیا در نهایت به ازدواج فردی بهنام ابولیناریا یاکوبووا در آمد. با وجود سالها فراق، از عشق نادیا نسبت به لنین کاسته نشده بود. لنین در خلال فعالیتهای مخفی و شبانهای که در جهت بحث و بررسی آینده ملت روسیه داشتند تاثیر روحی عمیقی بر او گذاشته بود. قانعکردن مادر و خواهر اولیانوف کار سادهای نبود. بعد از گفتوگوهای تند، نادیا توانست مقبولیت آن دو را بگیرد. تصمیم گرفت با تقدیر در افتاده و لنین را در برابر یک امر واقع قرار دهد. بنابراین به راه افتاد و همراه مادرش به سیبری رسید. خسته و کوفته اما مطمئن از خویش، بعد از طی کردن مسافتی به اندازه هشتهزارکیلومتر با قطار و بعد از آن نیز سهروز سفر با یک سورتمه کوچک. 30ماهی را که بدون دیدن او زندگی کرده بود برایش طولانیترین ماههای زندگی به شمار میرفت. حال در برابر خانهای محقر؛ دیدار آن دو باشکوه بود. با دقت به لنین نگاه کرد. به نظرش «چهره تازهای پیدا کرده بود». لنین نیز به او چشم دوخت. با اعصابی آرام و خونسرد. سپس دریافت که بر این زن به خاطر او چه گذشته است. فهمید که برای نخستینبار دارد به چشمان همسر آیندهاش نگاه میکند. مادر پیرنادیا که عشق چشمانش را کور نکرده بود به رودررویی این دو موجود پایان داد و بدون اینکه جلو خودش را بگیرد، گفت: «عزیزم، چقدر چاق شدی؟».
توافق شد که با صاحبخانه دراینباره صحبت شود. اجازه داد نادیا بماند. آن دو زن به صورت موقت در اتاق کناری لنین میخوابیدند. هنوز نادیا به اندازه کافی استراحت نکرده بود که باید برای مراسم عروسی به سرعت حاضر میشد. مقامات دولتی به زن تنها به این شرط اجازه رفت و آمد میدادند که بلافاصله ازدواج کند. لنین از این عمل شجاعانه شگفتزده شد و بدون هیچ شکایتی وضعیت جدید خود را بهعنوان یک مرد متاهل پذیرفت.
ادامه دارد...
در انزوای آن جنگلهای صنوبر بود که خوی یک رهبر انقلابی را پیدا کرد. ولادیمیر برای خود «مردی» شد و نام «لنین» را بر خودش گذاشت. این اسم را از تبعیدگاهش و آن انزوایی که داشت گرفته بود. آری، اما بدون این هم نبود که زنی راهنماییاش کند. طبعا تبعیدگاه پایان سرانجام خوبی نبود اما او از یکچیز بزرگتر نجات یافته بود. چون در ابتدای کار میترسید اعدام شود. الکساندر، برادرش در ماه می سال 1887 حلقآویز شده بود. ماریا الکساندروونا دیگر تحمل ازدستدادن یک پسر دیگر را نداشت. اما چگونه پسرش وولادیا را از این تبعید نجات دهد؟ تصمیم گرفت همراهش برود. هنوز چمدانهایش را برای رفتن نبسته بود که لنین موفق شد او را از این تصمیم بازدارد. به او وعده داد بهزودی با یکی از دلدادگانش ازدواج خواهد کرد. مادر همانجا تا صبح بیدار ماند. چشمانداز هیچ ازدواجی در کار نبود. بنابراین به یک توافق نیم بند دیگر رسیدند مبنی براینکه مادر و خواهر تا نصفه راه همراهش بیایند و بعد از آن او به تنهایی برود.
ازدواجی به سبک سیبری
ماه می سال 1897 بود که لنین از شوشنسکو رفت تا از رودخانهای که در فاصله یکروز تا آنجا بود ماهی بگیرد. در سیبری تفریح دیگری وجود نداشت. در راه بازگشت، نوری را دید که از پنجره اتاقش بیرون میزد. کشاورزی که همراهش بود به او نهیب زد: ممکن است یکی دیگر از تبعیدیها وارد اتاق شده باشد تا چیزی را بدزدد. تردیدی وجود نداشت که خانه به غارت رفته بود. با خشم دوید. خودش را آماده کرد تا به روی دزد بپرد. اما ناگهان چیز عجیبی دید و عقب جست. زن جوانی در آستانه در ایستاده بود. داشت با لبخندی ملیح از او استقبال میکرد. او همان نادجدا کروبسکایا ملقب به نادیا بود. کسی که چند سال پیش میخواست نقش نامزد لنین را بازی کند اما این پیوند جور نشد تا اینکه نادیا در نهایت به ازدواج فردی بهنام ابولیناریا یاکوبووا در آمد. با وجود سالها فراق، از عشق نادیا نسبت به لنین کاسته نشده بود. لنین در خلال فعالیتهای مخفی و شبانهای که در جهت بحث و بررسی آینده ملت روسیه داشتند تاثیر روحی عمیقی بر او گذاشته بود. قانعکردن مادر و خواهر اولیانوف کار سادهای نبود. بعد از گفتوگوهای تند، نادیا توانست مقبولیت آن دو را بگیرد. تصمیم گرفت با تقدیر در افتاده و لنین را در برابر یک امر واقع قرار دهد. بنابراین به راه افتاد و همراه مادرش به سیبری رسید. خسته و کوفته اما مطمئن از خویش، بعد از طی کردن مسافتی به اندازه هشتهزارکیلومتر با قطار و بعد از آن نیز سهروز سفر با یک سورتمه کوچک. 30ماهی را که بدون دیدن او زندگی کرده بود برایش طولانیترین ماههای زندگی به شمار میرفت. حال در برابر خانهای محقر؛ دیدار آن دو باشکوه بود. با دقت به لنین نگاه کرد. به نظرش «چهره تازهای پیدا کرده بود». لنین نیز به او چشم دوخت. با اعصابی آرام و خونسرد. سپس دریافت که بر این زن به خاطر او چه گذشته است. فهمید که برای نخستینبار دارد به چشمان همسر آیندهاش نگاه میکند. مادر پیرنادیا که عشق چشمانش را کور نکرده بود به رودررویی این دو موجود پایان داد و بدون اینکه جلو خودش را بگیرد، گفت: «عزیزم، چقدر چاق شدی؟».
توافق شد که با صاحبخانه دراینباره صحبت شود. اجازه داد نادیا بماند. آن دو زن به صورت موقت در اتاق کناری لنین میخوابیدند. هنوز نادیا به اندازه کافی استراحت نکرده بود که باید برای مراسم عروسی به سرعت حاضر میشد. مقامات دولتی به زن تنها به این شرط اجازه رفت و آمد میدادند که بلافاصله ازدواج کند. لنین از این عمل شجاعانه شگفتزده شد و بدون هیچ شکایتی وضعیت جدید خود را بهعنوان یک مرد متاهل پذیرفت.
ازدواجی به سبک سیبری
ماه می سال 1897 بود که لنین از شوشنسکو رفت تا از رودخانهای که در فاصله یکروز تا آنجا بود ماهی بگیرد. در سیبری تفریح دیگری وجود نداشت. در راه بازگشت، نوری را دید که از پنجره اتاقش بیرون میزد. کشاورزی که همراهش بود به او نهیب زد: ممکن است یکی دیگر از تبعیدیها وارد اتاق شده باشد تا چیزی را بدزدد. تردیدی وجود نداشت که خانه به غارت رفته بود. با خشم دوید. خودش را آماده کرد تا به روی دزد بپرد. اما ناگهان چیز عجیبی دید و عقب جست. زن جوانی در آستانه در ایستاده بود. داشت با لبخندی ملیح از او استقبال میکرد. او همان نادجدا کروبسکایا ملقب به نادیا بود. کسی که چند سال پیش میخواست نقش نامزد لنین را بازی کند اما این پیوند جور نشد تا اینکه نادیا در نهایت به ازدواج فردی بهنام ابولیناریا یاکوبووا در آمد. با وجود سالها فراق، از عشق نادیا نسبت به لنین کاسته نشده بود. لنین در خلال فعالیتهای مخفی و شبانهای که در جهت بحث و بررسی آینده ملت روسیه داشتند تاثیر روحی عمیقی بر او گذاشته بود. قانعکردن مادر و خواهر اولیانوف کار سادهای نبود. بعد از گفتوگوهای تند، نادیا توانست مقبولیت آن دو را بگیرد. تصمیم گرفت با تقدیر در افتاده و لنین را در برابر یک امر واقع قرار دهد. بنابراین به راه افتاد و همراه مادرش به سیبری رسید. خسته و کوفته اما مطمئن از خویش، بعد از طی کردن مسافتی به اندازه هشتهزارکیلومتر با قطار و بعد از آن نیز سهروز سفر با یک سورتمه کوچک. 30ماهی را که بدون دیدن او زندگی کرده بود برایش طولانیترین ماههای زندگی به شمار میرفت. حال در برابر خانهای محقر؛ دیدار آن دو باشکوه بود. با دقت به لنین نگاه کرد. به نظرش «چهره تازهای پیدا کرده بود». لنین نیز به او چشم دوخت. با اعصابی آرام و خونسرد. سپس دریافت که بر این زن به خاطر او چه گذشته است. فهمید که برای نخستینبار دارد به چشمان همسر آیندهاش نگاه میکند. مادر پیرنادیا که عشق چشمانش را کور نکرده بود به رودررویی این دو موجود پایان داد و بدون اینکه جلو خودش را بگیرد، گفت: «عزیزم، چقدر چاق شدی؟».
توافق شد که با صاحبخانه دراینباره صحبت شود. اجازه داد نادیا بماند. آن دو زن به صورت موقت در اتاق کناری لنین میخوابیدند. هنوز نادیا به اندازه کافی استراحت نکرده بود که باید برای مراسم عروسی به سرعت حاضر میشد. مقامات دولتی به زن تنها به این شرط اجازه رفت و آمد میدادند که بلافاصله ازدواج کند. لنین از این عمل شجاعانه شگفتزده شد و بدون هیچ شکایتی وضعیت جدید خود را بهعنوان یک مرد متاهل پذیرفت.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.