روایت ناطق از قهر احمدینژاد
به آقای احمدینژاد گفتم: یا سطح معلومات شما خیلی بالاست و ما نمیفهمیم شما چه میگویید یا اینکه حرفهای «بالا ابری» میزنید
گروه سیاسی: علیاکبر ناطقنوری در گفتوگوی تفصیلی با «خبرآنلاین» به بیان خاطرات خود از اوایل انقلاب، خرداد 76 و ماجراهای انتخابات 84 و نیز روابطش با هاشمی پرداخت. او در این گفتوگو با انتقاد از افراد و گروههایی که در فقدان تشکیلات وارد میدان میشوند و دست به تخریب میزنند، گفت: «خیلی از مواقع این افراد به بهانه احساس تکلیف شرعی هم دست به چنین رفتارهایی زدهاند که هم فضای جامعه را خراب و هم بعضا دین و اعتقادات مردم را تخریب نمودهاند و هم در نهایت لطمات فراوان به رشد و توسعه جامعه وارد کردهاند.» رییس دفتر بازرسی مقاممعظمرهبری ادامه داد: «جریانات سیاسی گوناگون میدان جولان پیدا کردند و غالبا هم چارچوب مدون و معینی نه از نظر تئوری و نه از لحاظ ساختاری نداشتند مثلا یکروز بهنام طرفداری از مستضعفان پا به عرصه گذاشتند و یکروز عناوین چپ و راست را برای خود انتخاب میکردند و جالب اینکه بعضا موضع سیاسی خودشان را در طول زمان با حریف تبادل میکردند.» او افزود: «اگر یادتان باشد مرحوم امام در آستانه انتخابات مجلس سوم فرمودند: «مردم به اسلام آمریکایی رای ندهند.» آقایان چپ آن روزگار؛ این حرف را مصادره بهمطلوب کردند
و گفتند مراد امام از اسلام آمریکایی همینها هستند (اشاره به دوستان ما) یادم هست همان ایام هرجا برای سخنرانی دعوت میشدیم، یک عدهای حضور پیدا میکردند و نمیگذاشتند سخنرانی برگزار شود.» او ادامه داد: «فردای آن روز برای کاری مرخصی گرفتم که به مازندران بروم. در راه رادیو را گوش میکردم. شنیدم که یکی از نمایندگان همان جریان که هملباس خودمان هم بود، در نطق قبل از دستور، از دانشجویانی که اجازه ندادند من سخنرانی بکنم، تشکر کرد. وقتی برگشتم مجلس او را دیدم و پس از حال و احوال به او گفتم: «برادر عزیز! تو فکر نمیکنی که این حرمتشکنیها حد یقف نخواهد داشت و وقتی از آن دانشجویان تشکر میکنی، با این کارت موجب میشوی این خلیفهکشی باب بشود و یک روزی علیه خود شماها این اقدام شکل بگیرد؟!
همانطور که پیشبینی میشد؛ طولی نکشید مجلس سوم تمام شد و مجلس چهارم شروع به کار کرد و درست ماجرا برعکس شد و در مسیر دانشگاه، یک عده از آقایان همان جناح آمدند سخنرانی کنند و دانشجویان نگذاشتند.» او درباره ماجراهای سال 76 و انتخابات آن سال هم گفت: «من آدم ناشناختهای نبودم. سوابق وزارت کشور من در مقابله با افراطیگریها و تندرویها در ذهن افراد جامعه بود.
بهطور مثال من در خیابان ولیعصر با کسانی که به بهانههای ظاهرا موجه، اقدامات تندوتیز میکردند با مردم و مثلا جوانهایی که فرضا موی بلندی داشتند یا لباس از دید بعضی نامناسب پوشیده بودند پونز به پیشانیشان میچسباندند [برخورد میکردم]. من معترضان را که غالبا هم از بچههای نهادهای انقلاب بودند دستگیر میکردم و اجازه نمیدادم به نام مبارزه با بدحجابی، حقوق مردم و امنیت جامعه مخدوش شود. بعد شما ببینید علیه یکچنین فردی با این نوع اندیشه و سوابق، چنان جو مسموم و جنگ روانی درست کردند که در سال 76 برخی گفتند این دنبال روش طالبان است و اگر بیاید پیادهروها را دیوار میکشد، در دانشگاهها تفکیک جنسیتی به وجود خواهد آورد و از این قماش حرفها! خب این نوع رفتارها محصول همان بیاخلاقی و بیضابطگی در رقابت بود و متاسفانه نتیجه آن را هم دیدیم که چه شد.»
او ادامه داد: «در ماجرای تبریک به آقای خاتمی بالاخره ایشان رای اکثریت را آورده بود و مردم احساس میکردند ایشان برای این کار اصلح است. خب! بنده رای نیاوردم؛ بسیار خب؛ منافع ملی که هنوز هست! به همین جهت تکلیف من یکروز این بود که کاندیدا بشوم و رقابت کنم، یکروز هم تکلیفم این بود که در مجلس دولت را کمک کنم. این روش را، من روش درست میدانم و قایلم که اگر همه همینطور عمل میکردند و تنگنظرانه عمل نمیکردند، امروز وضع بهتری داشتیم.»
او درباره انتخابات سال 84 هم گفت: «در قصه ریاستجمهوری 84 ماجرا اینگونه بود که از اصولگراها پنج، شش کاندیدا وجود داشت و کاری که ما باید میکردیم این بود که بنشینیم با اینها صحبت کنیم که یا آنها را قانع کنیم که کنار بروند یا اینکه با مکانیسمی پیش بیاییم تا یکی از آنها در عرصه باقی بماند. یک جلسه هم به صورت اختصاصی با آقایان داشتیم. آقای احمدینژاد هم جزو همین کاندیداها بود. ایشان میگفت: من طرح برای اداره کشور دارم و بقیه نامزدها ندارند. شما هم اجازه نمیدهید من طرحم را بدهم.»
او ادامه داد: «جلسه زمانش با احمدینژاد هماهنگ شد و ایشان به همین دفتر بنده آمد و مرحوم آقای عسگراولادی، باهنر، بنده و برخی دیگر از دوستان بودند. ایشان در آن جلسه دوساعت طرحش را توضیح داد. بنا هم بود قبل از اینکه من صحبت کنم، مرحوم آقای عسگراولادی رو کردند به بنده و حرفی زدند که شاید شما هم تا الان نشنیده باشید. آقای عسگراولادی گفت: «این برادر ما احساس میکند که اسلام را فقط او میشناسد، این برادر ما احساس میکند انقلاب را فقط او درک کرده است. این برادر ما احساس میکند امام را فقط او میشناسد.» بنده هم خطاب به آقای احمدینژاد گفتم: «آقای احمدینژاد! من حرفهای شما را خیلی دقیق گوش دادم. حقیقتا هرچه دقت کردم، هیچ نفهمیدم.» یا سطح معلومات شما خیلی بالاست و ما نمیفهمیم شما چه میگویید یا اینکه حرفهای «بالا ابری» میزنید. بههرحال بعد از آن جلسه ما با ایشان، آقای احمدینژاد قهر کرد و رفت. فردایش هم نامه نوشت که من دیگر با جمع شما نیستم. خب این از ایشان؛ آقایان دیگر هم هرکدام به دلیلی از صرافت کار تشکیلاتی افتادند و جدا شدند و از طرف دیگر مسایل دیگری هم رخ داد و به هر تقدیر تمام بافتهها تافته شد.»
او همچنین درباره روابط خود با هاشمیرفسنجانی هم گفت: «بنده فارغ از رفاقت بیش از نیم قرنی که با ایشان دارم همواره ایشان را بهخاطر دلبستگیاش به مبانی اصولی انقلاب؛ تعهدشان به رهبری نظام، آنهم در سختترین شرایط و پایبندیشان به مصالح ملی، واقعا تحسین کردهام. روابط ما هم اگرچه خبر خوبی برای افراد بددل نیست؛ روابط گرم و صمیمانهای است.»
او همچنین درباره بخشی از خاطرات خود که برخی رسانهها آن را به اختلاف ناطق و هاشمی تفسیر کردهاند هم گفت: «به نظر میرسد که تندروهای سیاسی از هر دو جریان، ظاهرا به یک نقطه مشترک رسیدهاند و آنهم ایجاد شکاف در بین نیروهای قدیمی انقلاب! از یک طرف برای ایجاد حساسیت میگویند که اینها (آقای هاشمی، بنده و آقای خاتمی) نشستهاند برنامهریزی برای مجلس آینده کردهاند و چهوچه! که حرف بیربط و خلاف واقعیت است. از طرف دیگر عدهای از همان قماش و با نیت ناپاک با همان هدف، دست به خبرسازی هدفمند میزنند و مثلا با تحریف متن کتاب خاطرات بنده سعی کردهاند یک موضوعی را وارونه القا کنند تا فرصتی برای تفرقه بین امثال ما به وجود آورند.»
همانطور که پیشبینی میشد؛ طولی نکشید مجلس سوم تمام شد و مجلس چهارم شروع به کار کرد و درست ماجرا برعکس شد و در مسیر دانشگاه، یک عده از آقایان همان جناح آمدند سخنرانی کنند و دانشجویان نگذاشتند.» او درباره ماجراهای سال 76 و انتخابات آن سال هم گفت: «من آدم ناشناختهای نبودم. سوابق وزارت کشور من در مقابله با افراطیگریها و تندرویها در ذهن افراد جامعه بود.
بهطور مثال من در خیابان ولیعصر با کسانی که به بهانههای ظاهرا موجه، اقدامات تندوتیز میکردند با مردم و مثلا جوانهایی که فرضا موی بلندی داشتند یا لباس از دید بعضی نامناسب پوشیده بودند پونز به پیشانیشان میچسباندند [برخورد میکردم]. من معترضان را که غالبا هم از بچههای نهادهای انقلاب بودند دستگیر میکردم و اجازه نمیدادم به نام مبارزه با بدحجابی، حقوق مردم و امنیت جامعه مخدوش شود. بعد شما ببینید علیه یکچنین فردی با این نوع اندیشه و سوابق، چنان جو مسموم و جنگ روانی درست کردند که در سال 76 برخی گفتند این دنبال روش طالبان است و اگر بیاید پیادهروها را دیوار میکشد، در دانشگاهها تفکیک جنسیتی به وجود خواهد آورد و از این قماش حرفها! خب این نوع رفتارها محصول همان بیاخلاقی و بیضابطگی در رقابت بود و متاسفانه نتیجه آن را هم دیدیم که چه شد.»
او ادامه داد: «در ماجرای تبریک به آقای خاتمی بالاخره ایشان رای اکثریت را آورده بود و مردم احساس میکردند ایشان برای این کار اصلح است. خب! بنده رای نیاوردم؛ بسیار خب؛ منافع ملی که هنوز هست! به همین جهت تکلیف من یکروز این بود که کاندیدا بشوم و رقابت کنم، یکروز هم تکلیفم این بود که در مجلس دولت را کمک کنم. این روش را، من روش درست میدانم و قایلم که اگر همه همینطور عمل میکردند و تنگنظرانه عمل نمیکردند، امروز وضع بهتری داشتیم.»
او درباره انتخابات سال 84 هم گفت: «در قصه ریاستجمهوری 84 ماجرا اینگونه بود که از اصولگراها پنج، شش کاندیدا وجود داشت و کاری که ما باید میکردیم این بود که بنشینیم با اینها صحبت کنیم که یا آنها را قانع کنیم که کنار بروند یا اینکه با مکانیسمی پیش بیاییم تا یکی از آنها در عرصه باقی بماند. یک جلسه هم به صورت اختصاصی با آقایان داشتیم. آقای احمدینژاد هم جزو همین کاندیداها بود. ایشان میگفت: من طرح برای اداره کشور دارم و بقیه نامزدها ندارند. شما هم اجازه نمیدهید من طرحم را بدهم.»
او ادامه داد: «جلسه زمانش با احمدینژاد هماهنگ شد و ایشان به همین دفتر بنده آمد و مرحوم آقای عسگراولادی، باهنر، بنده و برخی دیگر از دوستان بودند. ایشان در آن جلسه دوساعت طرحش را توضیح داد. بنا هم بود قبل از اینکه من صحبت کنم، مرحوم آقای عسگراولادی رو کردند به بنده و حرفی زدند که شاید شما هم تا الان نشنیده باشید. آقای عسگراولادی گفت: «این برادر ما احساس میکند که اسلام را فقط او میشناسد، این برادر ما احساس میکند انقلاب را فقط او درک کرده است. این برادر ما احساس میکند امام را فقط او میشناسد.» بنده هم خطاب به آقای احمدینژاد گفتم: «آقای احمدینژاد! من حرفهای شما را خیلی دقیق گوش دادم. حقیقتا هرچه دقت کردم، هیچ نفهمیدم.» یا سطح معلومات شما خیلی بالاست و ما نمیفهمیم شما چه میگویید یا اینکه حرفهای «بالا ابری» میزنید. بههرحال بعد از آن جلسه ما با ایشان، آقای احمدینژاد قهر کرد و رفت. فردایش هم نامه نوشت که من دیگر با جمع شما نیستم. خب این از ایشان؛ آقایان دیگر هم هرکدام به دلیلی از صرافت کار تشکیلاتی افتادند و جدا شدند و از طرف دیگر مسایل دیگری هم رخ داد و به هر تقدیر تمام بافتهها تافته شد.»
او همچنین درباره روابط خود با هاشمیرفسنجانی هم گفت: «بنده فارغ از رفاقت بیش از نیم قرنی که با ایشان دارم همواره ایشان را بهخاطر دلبستگیاش به مبانی اصولی انقلاب؛ تعهدشان به رهبری نظام، آنهم در سختترین شرایط و پایبندیشان به مصالح ملی، واقعا تحسین کردهام. روابط ما هم اگرچه خبر خوبی برای افراد بددل نیست؛ روابط گرم و صمیمانهای است.»
او همچنین درباره بخشی از خاطرات خود که برخی رسانهها آن را به اختلاف ناطق و هاشمی تفسیر کردهاند هم گفت: «به نظر میرسد که تندروهای سیاسی از هر دو جریان، ظاهرا به یک نقطه مشترک رسیدهاند و آنهم ایجاد شکاف در بین نیروهای قدیمی انقلاب! از یک طرف برای ایجاد حساسیت میگویند که اینها (آقای هاشمی، بنده و آقای خاتمی) نشستهاند برنامهریزی برای مجلس آینده کردهاند و چهوچه! که حرف بیربط و خلاف واقعیت است. از طرف دیگر عدهای از همان قماش و با نیت ناپاک با همان هدف، دست به خبرسازی هدفمند میزنند و مثلا با تحریف متن کتاب خاطرات بنده سعی کردهاند یک موضوعی را وارونه القا کنند تا فرصتی برای تفرقه بین امثال ما به وجود آورند.»
گروه سیاسی: علیاکبر ناطقنوری در گفتوگوی تفصیلی با «خبرآنلاین» به بیان خاطرات خود از اوایل انقلاب، خرداد 76 و ماجراهای انتخابات 84 و نیز روابطش با هاشمی پرداخت. او در این گفتوگو با انتقاد از افراد و گروههایی که در فقدان تشکیلات وارد میدان میشوند و دست به تخریب میزنند، گفت: «خیلی از مواقع این افراد به بهانه احساس تکلیف شرعی هم دست به چنین رفتارهایی زدهاند که هم فضای جامعه را خراب و هم بعضا دین و اعتقادات مردم را تخریب نمودهاند و هم در نهایت لطمات فراوان به رشد و توسعه جامعه وارد کردهاند.» رییس دفتر بازرسی مقاممعظمرهبری ادامه داد: «جریانات سیاسی گوناگون میدان جولان پیدا کردند و غالبا هم چارچوب مدون و معینی نه از نظر تئوری و نه از لحاظ ساختاری نداشتند مثلا یکروز بهنام طرفداری از مستضعفان پا به عرصه گذاشتند و یکروز عناوین چپ و راست را برای خود انتخاب میکردند و جالب اینکه بعضا موضع سیاسی خودشان را در طول زمان با حریف تبادل میکردند.» او افزود: «اگر یادتان باشد مرحوم امام در آستانه انتخابات مجلس سوم فرمودند: «مردم به اسلام آمریکایی رای ندهند.» آقایان چپ آن روزگار؛ این حرف را مصادره بهمطلوب کردند
و گفتند مراد امام از اسلام آمریکایی همینها هستند (اشاره به دوستان ما) یادم هست همان ایام هرجا برای سخنرانی دعوت میشدیم، یک عدهای حضور پیدا میکردند و نمیگذاشتند سخنرانی برگزار شود.» او ادامه داد: «فردای آن روز برای کاری مرخصی گرفتم که به مازندران بروم. در راه رادیو را گوش میکردم. شنیدم که یکی از نمایندگان همان جریان که هملباس خودمان هم بود، در نطق قبل از دستور، از دانشجویانی که اجازه ندادند من سخنرانی بکنم، تشکر کرد. وقتی برگشتم مجلس او را دیدم و پس از حال و احوال به او گفتم: «برادر عزیز! تو فکر نمیکنی که این حرمتشکنیها حد یقف نخواهد داشت و وقتی از آن دانشجویان تشکر میکنی، با این کارت موجب میشوی این خلیفهکشی باب بشود و یک روزی علیه خود شماها این اقدام شکل بگیرد؟!
همانطور که پیشبینی میشد؛ طولی نکشید مجلس سوم تمام شد و مجلس چهارم شروع به کار کرد و درست ماجرا برعکس شد و در مسیر دانشگاه، یک عده از آقایان همان جناح آمدند سخنرانی کنند و دانشجویان نگذاشتند.» او درباره ماجراهای سال 76 و انتخابات آن سال هم گفت: «من آدم ناشناختهای نبودم. سوابق وزارت کشور من در مقابله با افراطیگریها و تندرویها در ذهن افراد جامعه بود.
بهطور مثال من در خیابان ولیعصر با کسانی که به بهانههای ظاهرا موجه، اقدامات تندوتیز میکردند با مردم و مثلا جوانهایی که فرضا موی بلندی داشتند یا لباس از دید بعضی نامناسب پوشیده بودند پونز به پیشانیشان میچسباندند [برخورد میکردم]. من معترضان را که غالبا هم از بچههای نهادهای انقلاب بودند دستگیر میکردم و اجازه نمیدادم به نام مبارزه با بدحجابی، حقوق مردم و امنیت جامعه مخدوش شود. بعد شما ببینید علیه یکچنین فردی با این نوع اندیشه و سوابق، چنان جو مسموم و جنگ روانی درست کردند که در سال 76 برخی گفتند این دنبال روش طالبان است و اگر بیاید پیادهروها را دیوار میکشد، در دانشگاهها تفکیک جنسیتی به وجود خواهد آورد و از این قماش حرفها! خب این نوع رفتارها محصول همان بیاخلاقی و بیضابطگی در رقابت بود و متاسفانه نتیجه آن را هم دیدیم که چه شد.»
او ادامه داد: «در ماجرای تبریک به آقای خاتمی بالاخره ایشان رای اکثریت را آورده بود و مردم احساس میکردند ایشان برای این کار اصلح است. خب! بنده رای نیاوردم؛ بسیار خب؛ منافع ملی که هنوز هست! به همین جهت تکلیف من یکروز این بود که کاندیدا بشوم و رقابت کنم، یکروز هم تکلیفم این بود که در مجلس دولت را کمک کنم. این روش را، من روش درست میدانم و قایلم که اگر همه همینطور عمل میکردند و تنگنظرانه عمل نمیکردند، امروز وضع بهتری داشتیم.»
او درباره انتخابات سال 84 هم گفت: «در قصه ریاستجمهوری 84 ماجرا اینگونه بود که از اصولگراها پنج، شش کاندیدا وجود داشت و کاری که ما باید میکردیم این بود که بنشینیم با اینها صحبت کنیم که یا آنها را قانع کنیم که کنار بروند یا اینکه با مکانیسمی پیش بیاییم تا یکی از آنها در عرصه باقی بماند. یک جلسه هم به صورت اختصاصی با آقایان داشتیم. آقای احمدینژاد هم جزو همین کاندیداها بود. ایشان میگفت: من طرح برای اداره کشور دارم و بقیه نامزدها ندارند. شما هم اجازه نمیدهید من طرحم را بدهم.»
او ادامه داد: «جلسه زمانش با احمدینژاد هماهنگ شد و ایشان به همین دفتر بنده آمد و مرحوم آقای عسگراولادی، باهنر، بنده و برخی دیگر از دوستان بودند. ایشان در آن جلسه دوساعت طرحش را توضیح داد. بنا هم بود قبل از اینکه من صحبت کنم، مرحوم آقای عسگراولادی رو کردند به بنده و حرفی زدند که شاید شما هم تا الان نشنیده باشید. آقای عسگراولادی گفت: «این برادر ما احساس میکند که اسلام را فقط او میشناسد، این برادر ما احساس میکند انقلاب را فقط او درک کرده است. این برادر ما احساس میکند امام را فقط او میشناسد.» بنده هم خطاب به آقای احمدینژاد گفتم: «آقای احمدینژاد! من حرفهای شما را خیلی دقیق گوش دادم. حقیقتا هرچه دقت کردم، هیچ نفهمیدم.» یا سطح معلومات شما خیلی بالاست و ما نمیفهمیم شما چه میگویید یا اینکه حرفهای «بالا ابری» میزنید. بههرحال بعد از آن جلسه ما با ایشان، آقای احمدینژاد قهر کرد و رفت. فردایش هم نامه نوشت که من دیگر با جمع شما نیستم. خب این از ایشان؛ آقایان دیگر هم هرکدام به دلیلی از صرافت کار تشکیلاتی افتادند و جدا شدند و از طرف دیگر مسایل دیگری هم رخ داد و به هر تقدیر تمام بافتهها تافته شد.»
او همچنین درباره روابط خود با هاشمیرفسنجانی هم گفت: «بنده فارغ از رفاقت بیش از نیم قرنی که با ایشان دارم همواره ایشان را بهخاطر دلبستگیاش به مبانی اصولی انقلاب؛ تعهدشان به رهبری نظام، آنهم در سختترین شرایط و پایبندیشان به مصالح ملی، واقعا تحسین کردهام. روابط ما هم اگرچه خبر خوبی برای افراد بددل نیست؛ روابط گرم و صمیمانهای است.»
او همچنین درباره بخشی از خاطرات خود که برخی رسانهها آن را به اختلاف ناطق و هاشمی تفسیر کردهاند هم گفت: «به نظر میرسد که تندروهای سیاسی از هر دو جریان، ظاهرا به یک نقطه مشترک رسیدهاند و آنهم ایجاد شکاف در بین نیروهای قدیمی انقلاب! از یک طرف برای ایجاد حساسیت میگویند که اینها (آقای هاشمی، بنده و آقای خاتمی) نشستهاند برنامهریزی برای مجلس آینده کردهاند و چهوچه! که حرف بیربط و خلاف واقعیت است. از طرف دیگر عدهای از همان قماش و با نیت ناپاک با همان هدف، دست به خبرسازی هدفمند میزنند و مثلا با تحریف متن کتاب خاطرات بنده سعی کردهاند یک موضوعی را وارونه القا کنند تا فرصتی برای تفرقه بین امثال ما به وجود آورند.»
همانطور که پیشبینی میشد؛ طولی نکشید مجلس سوم تمام شد و مجلس چهارم شروع به کار کرد و درست ماجرا برعکس شد و در مسیر دانشگاه، یک عده از آقایان همان جناح آمدند سخنرانی کنند و دانشجویان نگذاشتند.» او درباره ماجراهای سال 76 و انتخابات آن سال هم گفت: «من آدم ناشناختهای نبودم. سوابق وزارت کشور من در مقابله با افراطیگریها و تندرویها در ذهن افراد جامعه بود.
بهطور مثال من در خیابان ولیعصر با کسانی که به بهانههای ظاهرا موجه، اقدامات تندوتیز میکردند با مردم و مثلا جوانهایی که فرضا موی بلندی داشتند یا لباس از دید بعضی نامناسب پوشیده بودند پونز به پیشانیشان میچسباندند [برخورد میکردم]. من معترضان را که غالبا هم از بچههای نهادهای انقلاب بودند دستگیر میکردم و اجازه نمیدادم به نام مبارزه با بدحجابی، حقوق مردم و امنیت جامعه مخدوش شود. بعد شما ببینید علیه یکچنین فردی با این نوع اندیشه و سوابق، چنان جو مسموم و جنگ روانی درست کردند که در سال 76 برخی گفتند این دنبال روش طالبان است و اگر بیاید پیادهروها را دیوار میکشد، در دانشگاهها تفکیک جنسیتی به وجود خواهد آورد و از این قماش حرفها! خب این نوع رفتارها محصول همان بیاخلاقی و بیضابطگی در رقابت بود و متاسفانه نتیجه آن را هم دیدیم که چه شد.»
او ادامه داد: «در ماجرای تبریک به آقای خاتمی بالاخره ایشان رای اکثریت را آورده بود و مردم احساس میکردند ایشان برای این کار اصلح است. خب! بنده رای نیاوردم؛ بسیار خب؛ منافع ملی که هنوز هست! به همین جهت تکلیف من یکروز این بود که کاندیدا بشوم و رقابت کنم، یکروز هم تکلیفم این بود که در مجلس دولت را کمک کنم. این روش را، من روش درست میدانم و قایلم که اگر همه همینطور عمل میکردند و تنگنظرانه عمل نمیکردند، امروز وضع بهتری داشتیم.»
او درباره انتخابات سال 84 هم گفت: «در قصه ریاستجمهوری 84 ماجرا اینگونه بود که از اصولگراها پنج، شش کاندیدا وجود داشت و کاری که ما باید میکردیم این بود که بنشینیم با اینها صحبت کنیم که یا آنها را قانع کنیم که کنار بروند یا اینکه با مکانیسمی پیش بیاییم تا یکی از آنها در عرصه باقی بماند. یک جلسه هم به صورت اختصاصی با آقایان داشتیم. آقای احمدینژاد هم جزو همین کاندیداها بود. ایشان میگفت: من طرح برای اداره کشور دارم و بقیه نامزدها ندارند. شما هم اجازه نمیدهید من طرحم را بدهم.»
او ادامه داد: «جلسه زمانش با احمدینژاد هماهنگ شد و ایشان به همین دفتر بنده آمد و مرحوم آقای عسگراولادی، باهنر، بنده و برخی دیگر از دوستان بودند. ایشان در آن جلسه دوساعت طرحش را توضیح داد. بنا هم بود قبل از اینکه من صحبت کنم، مرحوم آقای عسگراولادی رو کردند به بنده و حرفی زدند که شاید شما هم تا الان نشنیده باشید. آقای عسگراولادی گفت: «این برادر ما احساس میکند که اسلام را فقط او میشناسد، این برادر ما احساس میکند انقلاب را فقط او درک کرده است. این برادر ما احساس میکند امام را فقط او میشناسد.» بنده هم خطاب به آقای احمدینژاد گفتم: «آقای احمدینژاد! من حرفهای شما را خیلی دقیق گوش دادم. حقیقتا هرچه دقت کردم، هیچ نفهمیدم.» یا سطح معلومات شما خیلی بالاست و ما نمیفهمیم شما چه میگویید یا اینکه حرفهای «بالا ابری» میزنید. بههرحال بعد از آن جلسه ما با ایشان، آقای احمدینژاد قهر کرد و رفت. فردایش هم نامه نوشت که من دیگر با جمع شما نیستم. خب این از ایشان؛ آقایان دیگر هم هرکدام به دلیلی از صرافت کار تشکیلاتی افتادند و جدا شدند و از طرف دیگر مسایل دیگری هم رخ داد و به هر تقدیر تمام بافتهها تافته شد.»
او همچنین درباره روابط خود با هاشمیرفسنجانی هم گفت: «بنده فارغ از رفاقت بیش از نیم قرنی که با ایشان دارم همواره ایشان را بهخاطر دلبستگیاش به مبانی اصولی انقلاب؛ تعهدشان به رهبری نظام، آنهم در سختترین شرایط و پایبندیشان به مصالح ملی، واقعا تحسین کردهام. روابط ما هم اگرچه خبر خوبی برای افراد بددل نیست؛ روابط گرم و صمیمانهای است.»
او همچنین درباره بخشی از خاطرات خود که برخی رسانهها آن را به اختلاف ناطق و هاشمی تفسیر کردهاند هم گفت: «به نظر میرسد که تندروهای سیاسی از هر دو جریان، ظاهرا به یک نقطه مشترک رسیدهاند و آنهم ایجاد شکاف در بین نیروهای قدیمی انقلاب! از یک طرف برای ایجاد حساسیت میگویند که اینها (آقای هاشمی، بنده و آقای خاتمی) نشستهاند برنامهریزی برای مجلس آینده کردهاند و چهوچه! که حرف بیربط و خلاف واقعیت است. از طرف دیگر عدهای از همان قماش و با نیت ناپاک با همان هدف، دست به خبرسازی هدفمند میزنند و مثلا با تحریف متن کتاب خاطرات بنده سعی کردهاند یک موضوعی را وارونه القا کنند تا فرصتی برای تفرقه بین امثال ما به وجود آورند.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.