پیشه خطرناک
بهاره رهنما/بازيگر، نويسنده
یک حرف، حرکت بر لبه تیغ: در کلاس «پرورش حس» یکی از بچهها میپرسد: «استفاده از خاطرات شخصی برای رسیدن به حسی مثل غم، اشک یا اندوه که مورد نیاز یک نقش است، چقدر باید صورت بگیرد؟ آیا تکیه بیش از حد بر عواطف و احساساتی که روزگاری تا بناستخوانمان را سوزانده و به زور از آن حال روحی بد خود را بیرون کشیدهایم خطرناک نیست؟ » نگاهش میکنم. به زور 23 یا 24 سال دارد. قبل از اینکه جوابش را بدهم فکر میکنم به اینکه حالا هنوز چقدر جوان است برای درک اتفاقات هولناک و گزندهای که یادآوریشان واقعا میتواند خطرناک باشد اما مهار قضاوت ذهنم را میکشم و فکر میکنم روزگاریاست که هیچ بعید نیست یک جوان 23، 24 ساله چنین ناملایمتهایی را چشیده باشد. به او میگویم اصولا گمان میکنم بازیگری شغل بسیار پرخطری است. اگر این قدر عاقل است که فکر بهم نزدن تعادل روحیاش است چرا سراغ شغل دیگری نمیرود؟ (با توجه به اینکه میدانم همزمان با این کلاسها دانشجوی مهندسی عمران هم هست). بعد در کلاس راجع به تکنیکهای مختلفی که فاصله بازیگر را با عواطف نقش در حد معقولی نگه میدارد حرف میزنم اما در پایان رجعتش میدهم به خواندن بابی از یکی از کتابهای
گنجینه ادب فارسی به نام «قابوسنامه» که در قرن چهارم هجری نگاشته شده است. از آنجا که هنر بازیگری را به شدت شبیه عاشقیکردن میدانم دوست دارم که دانشجوی جوانم با خواندن آن باب از کتاب مورد نظر اگر قصدش پرواز است، نه بال و پر زدن دور شعله شمعی که به هرحال خواهدش سوزاند، پرواز کند و از عالم هنر فاصله بگیرد.
این روزها فکر میکنم اگر کسی آنقدر عاقل باشد که زندگیاش را برای کاری غیر از هنر صرف کند شاید اندازه ما عاشقی و شیدایی نکرده باشد اما قطعا به لحاظ سلامت جسمی و روحی آدم موفقتری است و چه بسا به لحاظ اعتبار اجتماعی و حتی این روزها اقتصادی!
یک نگاه، هنر عاشقی: ایتالو کالوینو کتابی دارد به نام «چرا باید کلاسیکها را خواند؟ » که گمانم چند وقت پیش در ستونم در «شرق» معرفیاش کرده بودم. اینکه همه ما را تشویق میکنند تا مجموعه کتابهای کلاسیک خودمان را پیدا کنیم و به صورت بالینی و در دسترس به آنها رجوع کنیم، اتفاق بسیار تاثیرگذاری در زندگی من و خیلیها که این توصیه را رعایت کردهاند بوده است. یکی از کتابهای کلاسیک شخصی من همین «قابوسنامه» نوشته «کیکاووس بن قابوس بن وشمگیر» است که وزیر ادیب و سخنور دربار در قرن چهارم هجری آن را در باب نصایحی برای فرزندش نگاشته است و هنوز هم از پس صدها سال به روز و خواندنی و جذاب مینماید. میتوانید بدون تردید از باب مربوط به «عشقورزیدن» خواندنش را شروع کنید که باب مورد علاقه من در این کتاب است.
یک حرف، حرکت بر لبه تیغ: در کلاس «پرورش حس» یکی از بچهها میپرسد: «استفاده از خاطرات شخصی برای رسیدن به حسی مثل غم، اشک یا اندوه که مورد نیاز یک نقش است، چقدر باید صورت بگیرد؟ آیا تکیه بیش از حد بر عواطف و احساساتی که روزگاری تا بناستخوانمان را سوزانده و به زور از آن حال روحی بد خود را بیرون کشیدهایم خطرناک نیست؟ » نگاهش میکنم. به زور 23 یا 24 سال دارد. قبل از اینکه جوابش را بدهم فکر میکنم به اینکه حالا هنوز چقدر جوان است برای درک اتفاقات هولناک و گزندهای که یادآوریشان واقعا میتواند خطرناک باشد اما مهار قضاوت ذهنم را میکشم و فکر میکنم روزگاریاست که هیچ بعید نیست یک جوان 23، 24 ساله چنین ناملایمتهایی را چشیده باشد. به او میگویم اصولا گمان میکنم بازیگری شغل بسیار پرخطری است. اگر این قدر عاقل است که فکر بهم نزدن تعادل روحیاش است چرا سراغ شغل دیگری نمیرود؟ (با توجه به اینکه میدانم همزمان با این کلاسها دانشجوی مهندسی عمران هم هست). بعد در کلاس راجع به تکنیکهای مختلفی که فاصله بازیگر را با عواطف نقش در حد معقولی نگه میدارد حرف میزنم اما در پایان رجعتش میدهم به خواندن بابی از یکی از کتابهای
گنجینه ادب فارسی به نام «قابوسنامه» که در قرن چهارم هجری نگاشته شده است. از آنجا که هنر بازیگری را به شدت شبیه عاشقیکردن میدانم دوست دارم که دانشجوی جوانم با خواندن آن باب از کتاب مورد نظر اگر قصدش پرواز است، نه بال و پر زدن دور شعله شمعی که به هرحال خواهدش سوزاند، پرواز کند و از عالم هنر فاصله بگیرد.
این روزها فکر میکنم اگر کسی آنقدر عاقل باشد که زندگیاش را برای کاری غیر از هنر صرف کند شاید اندازه ما عاشقی و شیدایی نکرده باشد اما قطعا به لحاظ سلامت جسمی و روحی آدم موفقتری است و چه بسا به لحاظ اعتبار اجتماعی و حتی این روزها اقتصادی!
یک نگاه، هنر عاشقی: ایتالو کالوینو کتابی دارد به نام «چرا باید کلاسیکها را خواند؟ » که گمانم چند وقت پیش در ستونم در «شرق» معرفیاش کرده بودم. اینکه همه ما را تشویق میکنند تا مجموعه کتابهای کلاسیک خودمان را پیدا کنیم و به صورت بالینی و در دسترس به آنها رجوع کنیم، اتفاق بسیار تاثیرگذاری در زندگی من و خیلیها که این توصیه را رعایت کردهاند بوده است. یکی از کتابهای کلاسیک شخصی من همین «قابوسنامه» نوشته «کیکاووس بن قابوس بن وشمگیر» است که وزیر ادیب و سخنور دربار در قرن چهارم هجری آن را در باب نصایحی برای فرزندش نگاشته است و هنوز هم از پس صدها سال به روز و خواندنی و جذاب مینماید. میتوانید بدون تردید از باب مربوط به «عشقورزیدن» خواندنش را شروع کنید که باب مورد علاقه من در این کتاب است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.