روایتی از مداوای بيماران در حاشیه تهران
راه دشوار جلب اعتماد
آزاده تاجعلي
حاشیه جنوبی تهران شهرکهایی هست که ساختمانهای تازه پاگرفته و فروشگاههای کوچک دارد و هنوز پرچینهای زمینهای کشاورزی تُنُک، دورتادور آنها را حصار میکشد. زمینهایی که «ندا» هر روز صبح از پنجره ماشینش به آنها نگاهی میاندازد و به زنانی فکر میکند که تا هنگام غروب از کارهایشان باید دست بکشند و برای مداوا در مطب او بنشینند؛ زنانی که هرکدام برای زندگی در نزدیک تهران، با خانوادهای در گوشهای از یک استان دور خداحافظی کردهاند.
«ندا» پزشک عمومی و دستیار جراح در مرکز بهداشت «نسیم شهر» (حومه رباط کریم) است. او از چهارسال پیش، خودش را از زندگی آسوده و بیدغدغهاش در شمال تهران جدا کرد و به جمع زنانی پیوست که لباس سفید پزشکیشان را برای درمانهای پردردسرتر میپوشند. خودش میگوید: پدرم سهامدار یک بیمارستان خصوصی است، اما من نخواستم همه وقتم را آنجا بگذرانم و دوست داشتم ابتدای کار طبابتم به زنان محروم و کم سواد کمک کنم. اینجا در مرکز بهداشت، دو بخش زیرنظر من اداره میشود: بخش زنان باردار و قسمت بهداشت خانواده. هردو اینها از صبح که پایم را به ساختمان میگذارم پرشده است از مادران جوان، نوزادان مریض و زوجهای روستایی که از اطراف نسیم شهر برای آموزش میآیند، چون باورهای سنتی مردم اینجا هنوز قبول نمیکند که زنان جوان به مطب پزشکان مرد بروند و اینکه یک خانم دکتر همسران و حتی مادرانشان را معاینه کند، خیالشان راحت است.
ندا به بیماریها و مشکلات شایع زنان نسیم شهر اشاره میکند و ادامه میدهد: شهرکهای اقماری، محل زندگی بسیاری از خانوادههای آسیبپذیر هستند و به همین علت همیشه خودم را برای همصحبتی با آنان که در سن بالا باردار میشوند و این را نعمت میدانند آماده ميكنم. از طرفی، من همیشه آماده مداوای زنانی هستم که شوهران زندانی، معتاد، فراری و بیکار دارند. بسیاری هم به دلیل مشکلات معیشتی و رفتارهای نابهنجار شوهرانشان از افسردگی رنج میبرند؛ البته هیچ زنی نیست که به همسایهها و فامیل خود بگوید افسردگی دارد و ما باید هنگام شرح حال گرفتن، آنقدر اعتماد آنان را به دست بیاوریم که مشکلات روحی خود را هم بگویند. خود من همیشه این سوال را از زنان میپرسم که آیا شاد هستی و ناراحتیای نداری؟ خب، جوابم بیشتر وقتها «نه» است. آن وقت است که شروع میکنم به مشاوره روانپزشکی و صحبت با شوهران بیمارانم و البته همکاری بیشتر مردها چیزی در حد صفر است. فکر میکنم مجموعه این مشکلات به هر حال از وضع اقتصادی نامناسب منتج میشود. مثلا چندروز پیش زنی 20 ساله همراه نوزادش آمد و گفت بچهام اصلا بزرگ نمیشود. معاینهاش کردم. نوزاد شیر میخورد و ظاهرا
مشکلی نداشت اما وقتی مادرش به من اعتماد کرد، متوجه شدم که این زن سهماه نتوانسته گوشت قرمز بخورد و به همین علت شیرش مثل آب شده است. وقتی شوهرش را صدا زدم و صحبت کردم، گفت: ما از سیستان برای کار آمدیم ولی من بیکار ماندم. به زنم گفته بودم که او نیاید اما خودش خواست و حالا هم باید تحمل کند.
ندا میگوید: شاید اگر در بیمارستان پدرم میماندم، هیچوقت دنیای کوچک و پر از سختی زنان روستاها و شهرهای کوچک همین نزدیک تهران را هم درک نمیکردم، اما اکنون باور دارم که وجود من، اینجا، کمکی است به همجنسهایم، وقتی که مردانشان هم آنان را درک نمیکنند.
حاشیه جنوبی تهران شهرکهایی هست که ساختمانهای تازه پاگرفته و فروشگاههای کوچک دارد و هنوز پرچینهای زمینهای کشاورزی تُنُک، دورتادور آنها را حصار میکشد. زمینهایی که «ندا» هر روز صبح از پنجره ماشینش به آنها نگاهی میاندازد و به زنانی فکر میکند که تا هنگام غروب از کارهایشان باید دست بکشند و برای مداوا در مطب او بنشینند؛ زنانی که هرکدام برای زندگی در نزدیک تهران، با خانوادهای در گوشهای از یک استان دور خداحافظی کردهاند.
«ندا» پزشک عمومی و دستیار جراح در مرکز بهداشت «نسیم شهر» (حومه رباط کریم) است. او از چهارسال پیش، خودش را از زندگی آسوده و بیدغدغهاش در شمال تهران جدا کرد و به جمع زنانی پیوست که لباس سفید پزشکیشان را برای درمانهای پردردسرتر میپوشند. خودش میگوید: پدرم سهامدار یک بیمارستان خصوصی است، اما من نخواستم همه وقتم را آنجا بگذرانم و دوست داشتم ابتدای کار طبابتم به زنان محروم و کم سواد کمک کنم. اینجا در مرکز بهداشت، دو بخش زیرنظر من اداره میشود: بخش زنان باردار و قسمت بهداشت خانواده. هردو اینها از صبح که پایم را به ساختمان میگذارم پرشده است از مادران جوان، نوزادان مریض و زوجهای روستایی که از اطراف نسیم شهر برای آموزش میآیند، چون باورهای سنتی مردم اینجا هنوز قبول نمیکند که زنان جوان به مطب پزشکان مرد بروند و اینکه یک خانم دکتر همسران و حتی مادرانشان را معاینه کند، خیالشان راحت است.
ندا به بیماریها و مشکلات شایع زنان نسیم شهر اشاره میکند و ادامه میدهد: شهرکهای اقماری، محل زندگی بسیاری از خانوادههای آسیبپذیر هستند و به همین علت همیشه خودم را برای همصحبتی با آنان که در سن بالا باردار میشوند و این را نعمت میدانند آماده ميكنم. از طرفی، من همیشه آماده مداوای زنانی هستم که شوهران زندانی، معتاد، فراری و بیکار دارند. بسیاری هم به دلیل مشکلات معیشتی و رفتارهای نابهنجار شوهرانشان از افسردگی رنج میبرند؛ البته هیچ زنی نیست که به همسایهها و فامیل خود بگوید افسردگی دارد و ما باید هنگام شرح حال گرفتن، آنقدر اعتماد آنان را به دست بیاوریم که مشکلات روحی خود را هم بگویند. خود من همیشه این سوال را از زنان میپرسم که آیا شاد هستی و ناراحتیای نداری؟ خب، جوابم بیشتر وقتها «نه» است. آن وقت است که شروع میکنم به مشاوره روانپزشکی و صحبت با شوهران بیمارانم و البته همکاری بیشتر مردها چیزی در حد صفر است. فکر میکنم مجموعه این مشکلات به هر حال از وضع اقتصادی نامناسب منتج میشود. مثلا چندروز پیش زنی 20 ساله همراه نوزادش آمد و گفت بچهام اصلا بزرگ نمیشود. معاینهاش کردم. نوزاد شیر میخورد و ظاهرا
مشکلی نداشت اما وقتی مادرش به من اعتماد کرد، متوجه شدم که این زن سهماه نتوانسته گوشت قرمز بخورد و به همین علت شیرش مثل آب شده است. وقتی شوهرش را صدا زدم و صحبت کردم، گفت: ما از سیستان برای کار آمدیم ولی من بیکار ماندم. به زنم گفته بودم که او نیاید اما خودش خواست و حالا هم باید تحمل کند.
ندا میگوید: شاید اگر در بیمارستان پدرم میماندم، هیچوقت دنیای کوچک و پر از سختی زنان روستاها و شهرهای کوچک همین نزدیک تهران را هم درک نمیکردم، اما اکنون باور دارم که وجود من، اینجا، کمکی است به همجنسهایم، وقتی که مردانشان هم آنان را درک نمیکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.