|

افول روابط عاشقانه

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

سپتامبر (پاییز) سال 1938، شروع دو سال سرگردانی پیوسته بود. پیش از این کلارا به مسایل سیاسی اهمیتی نمی‌داد. اما الان او با تحول بزرگی در معشوقه‌اش مواجه می‌شد: یک کودتای ناگهانی درباره موضعی که نسبت به یهودیان داشت. موسولینی خیلی تحت‌تاثیر هیتلر بود و قوانینی را علیه آنها تصویب کرد.
«از جمله این زن سرافاتی... دیگر ناتوان شده بودم. به خاطر بوی آنها (یهودیان) بود که چیزی دستگیرم نمی‌شد. یعنی بوی مشمئزکننده‌ای که از آنها پراکنده می‌شد... آنها از ما سوءاستفاده می‌کنند. از ما نفرت دارند. نه میهنی دارند و نه خدایی. امروز لهستانی هستند فردا ترک یا فرانسوی. هرجا بروی آنها را می‌بینی. به تو فشار می‌آورند. این نژاد نفرین‌شده‌ای است... . من اذیتشان نمی‌کنم. اما باید زندگی جداگانه‌ای داشته باشند. مثل خارجی‌ها.»
کمتر از یک‌ماه از این ماجرا گذشت که لحن او کاملا عوض شد. یواشکی به کلارا گفته بود: «آه. از این قوم یهود! همه‌شان را نابود می‌کنم... مثل خوک می‌مانند... همه‌شان را نابود می‌کنم. همه‌شان را.» ولی او برای اولین و آخرین‌بار در زندگی‌اش با دوچه مخالفت کرد: «با این کار اشتباه بزرگی می‌کنی. به تو وصله ننگ می‌چسبانند.» اما این کینه مفرط نسبت به یهودیان مساله‌ای جداناشدنی بود. طی یک‌ماه شخصیت موسولینی کاملا تیره شده بود.
این شیر نیمه‌پیر دیگر در عنفوان جوانی‌اش نبود. تلاش می‌کرد گذر زمان را بیهوده با وردخواندن‌هایش سپری کند: «تو دختر جوانی هستی و روزی مرا ترک خواهی کرد... . از من سنی گذشته است. اما تو هنوز در ابتدای جوانی‌ات هستی. به خودت می‌گویی: جوانی‌ام را به او بخشیدم. تو با مردی جوان دوست خواهی شد. کسی که موهای پرپشتی دارد و بنیه‌ای قوی. به او خواهی گفت: متاسفم دوست من. چنان‌که می‌دانی من باید به آن پیرمرد سری بزنم. در همین حد کافی است. دیگر چیزی از او نمانده فقط قلبی که تپ‌تپ می‌کند. خسته است. می‌دانم. امروز این تو هستی که من دوستش دارم. اما بعد‌ها این تویی که با بیزاری به دیدن من می‌آیی.»
شباهنگام، وجدان بنیتو به لرزه درمی‌آمد. در خواب کابوس‌هایی می‌دید. به‌خصوص کابوس اینکه روزی کشته خواهد شد: «یکی به طرف من شلیک کرد. دو بار. بوم‌بوم. یک‌بار توی سرم و یک‌بار توی کمرم. در خودرو دراز کشیدم. واقعا گلوله‌ها را احساس می‌کردم. به نظر تو معنای این چیست؟»
برای این مردی که زندگی را دوست داشت و غرق در لذت‌هایش بود، بی‌خوابی‌ها شروع شد؛ مساله‌ای که بر اعصابش به‌شدت اثر می‌گذاشت. تقریبا هر روز گیر می‌داد: «چرا ملچ‌ملوچ می‌کنی. هه؟ من با کسی غیر از تو نیستم. درست است. اگر خواستی این کار را بکن. ولی من نمی‌خواهم.» گاه نیز عصبانی می‌شد و صندلی را می‌زد یا با مشت بر روزنامه‌ها می‌کوبید. کلارا نومیدانه به این فروپاشی از درون می‌نگریست: «بی‌فایده تلاش می‌کردم آرامش کنم و از وحشتش بکاهم. اما او مانند یک پریشان‌حال خشمگین می‌شد و قدرت کنترل بر خودش را از دست می‌داد. مرا به وحشت می‌انداخت. من می‌گریستم». بعد ساعت 9شب به خانه‌اش برمی‌گشت. بنیتو از طریق تلفن با او صحبت می‌کرد و دوباره جروبحث‌شان درمی‌گرفت: «چه می‌خواهی؟ کارها به این صورت ادامه پیدا نمی‌کند. این عشق نیست. این یک زهرمار است. من داغونم. به تو هشدار می‌دهم.» یک‌بار دیگر که مثل این دفعه منفجر شده بود، گفت: «بعد از این هرگز وارد کاخ نشو. آری. اعتراف می‌کنم تو هیچ‌توجهی به حرف‌های من نمی‌کنی. بعد از ساعت هشت‌شب اعصاب من به هم می‌ریزد. فرومی‌پاشد. در آن موقع تو فقط باید لبخند بزنی... تو باید آرام‌تر باشی. مهربان‌تر. بیشتر از من پذیرایی کنی. با این روش من نمی‌توانم برای زندگی قوی باشم.»
ابتدای سال 1938 بود. بنیتو از نظر عصبی به‌شدت فروریخته بود. به کلارا گفت: «احساس غم عمیقی می‌کنم که دارد مرا فرسوده می‌کند. انگاری مرده‌ام.» هیچ چیزی را نمی‌پذیرفت. گویی درون حفره‌ای بود. کلارا تنها کسی بود که می‌توانست احساساتش را تحریک کند. او تنها کسی بود که این واخوردگی پنهان را احساس می‌کرد. او هم به لحاظ سنی داشت بزرگ می‌شد. شاید هم پیش‌تر از این موقع بزرگ شده بود. موسولینی به او گفته بود: خوشحالم که می‌بینم موهای تو هم دارد سفید می‌شود. این چیزی است که مرا به عشق تو بیشتر تشویق می‌کند.»
وقتی با هم بودند، بعدازظهر یکی از روزها، موسیقی «لابوهام» را گذاشت. چشمانش پر اشک شد و کمی فاصله گرفت. کلارا به او نزدیک شد. تظاهر کرد که دارد روزنامه می‌خواند. احساساتش برافروخته شده بود. سرش را که بلند کرد دید اشک روی گونه‌هایش سرازیر شده است. می‌گوید: «او را به سینه‌ام چسباندم و هر دو باهم گریستیم.»
سپتامبر (پاییز) سال 1938، شروع دو سال سرگردانی پیوسته بود. پیش از این کلارا به مسایل سیاسی اهمیتی نمی‌داد. اما الان او با تحول بزرگی در معشوقه‌اش مواجه می‌شد: یک کودتای ناگهانی درباره موضعی که نسبت به یهودیان داشت. موسولینی خیلی تحت‌تاثیر هیتلر بود و قوانینی را علیه آنها تصویب کرد.
«از جمله این زن سرافاتی... دیگر ناتوان شده بودم. به خاطر بوی آنها (یهودیان) بود که چیزی دستگیرم نمی‌شد. یعنی بوی مشمئزکننده‌ای که از آنها پراکنده می‌شد... آنها از ما سوءاستفاده می‌کنند. از ما نفرت دارند. نه میهنی دارند و نه خدایی. امروز لهستانی هستند فردا ترک یا فرانسوی. هرجا بروی آنها را می‌بینی. به تو فشار می‌آورند. این نژاد نفرین‌شده‌ای است... . من اذیتشان نمی‌کنم. اما باید زندگی جداگانه‌ای داشته باشند. مثل خارجی‌ها.»
کمتر از یک‌ماه از این ماجرا گذشت که لحن او کاملا عوض شد. یواشکی به کلارا گفته بود: «آه. از این قوم یهود! همه‌شان را نابود می‌کنم... مثل خوک می‌مانند... همه‌شان را نابود می‌کنم. همه‌شان را.» ولی او برای اولین و آخرین‌بار در زندگی‌اش با دوچه مخالفت کرد: «با این کار اشتباه بزرگی می‌کنی. به تو وصله ننگ می‌چسبانند.» اما این کینه مفرط نسبت به یهودیان مساله‌ای جداناشدنی بود. طی یک‌ماه شخصیت موسولینی کاملا تیره شده بود.
این شیر نیمه‌پیر دیگر در عنفوان جوانی‌اش نبود. تلاش می‌کرد گذر زمان را بیهوده با وردخواندن‌هایش سپری کند: «تو دختر جوانی هستی و روزی مرا ترک خواهی کرد... . از من سنی گذشته است. اما تو هنوز در ابتدای جوانی‌ات هستی. به خودت می‌گویی: جوانی‌ام را به او بخشیدم. تو با مردی جوان دوست خواهی شد. کسی که موهای پرپشتی دارد و بنیه‌ای قوی. به او خواهی گفت: متاسفم دوست من. چنان‌که می‌دانی من باید به آن پیرمرد سری بزنم. در همین حد کافی است. دیگر چیزی از او نمانده فقط قلبی که تپ‌تپ می‌کند. خسته است. می‌دانم. امروز این تو هستی که من دوستش دارم. اما بعد‌ها این تویی که با بیزاری به دیدن من می‌آیی.»
شباهنگام، وجدان بنیتو به لرزه درمی‌آمد. در خواب کابوس‌هایی می‌دید. به‌خصوص کابوس اینکه روزی کشته خواهد شد: «یکی به طرف من شلیک کرد. دو بار. بوم‌بوم. یک‌بار توی سرم و یک‌بار توی کمرم. در خودرو دراز کشیدم. واقعا گلوله‌ها را احساس می‌کردم. به نظر تو معنای این چیست؟»
برای این مردی که زندگی را دوست داشت و غرق در لذت‌هایش بود، بی‌خوابی‌ها شروع شد؛ مساله‌ای که بر اعصابش به‌شدت اثر می‌گذاشت. تقریبا هر روز گیر می‌داد: «چرا ملچ‌ملوچ می‌کنی. هه؟ من با کسی غیر از تو نیستم. درست است. اگر خواستی این کار را بکن. ولی من نمی‌خواهم.» گاه نیز عصبانی می‌شد و صندلی را می‌زد یا با مشت بر روزنامه‌ها می‌کوبید. کلارا نومیدانه به این فروپاشی از درون می‌نگریست: «بی‌فایده تلاش می‌کردم آرامش کنم و از وحشتش بکاهم. اما او مانند یک پریشان‌حال خشمگین می‌شد و قدرت کنترل بر خودش را از دست می‌داد. مرا به وحشت می‌انداخت. من می‌گریستم». بعد ساعت 9شب به خانه‌اش برمی‌گشت. بنیتو از طریق تلفن با او صحبت می‌کرد و دوباره جروبحث‌شان درمی‌گرفت: «چه می‌خواهی؟ کارها به این صورت ادامه پیدا نمی‌کند. این عشق نیست. این یک زهرمار است. من داغونم. به تو هشدار می‌دهم.» یک‌بار دیگر که مثل این دفعه منفجر شده بود، گفت: «بعد از این هرگز وارد کاخ نشو. آری. اعتراف می‌کنم تو هیچ‌توجهی به حرف‌های من نمی‌کنی. بعد از ساعت هشت‌شب اعصاب من به هم می‌ریزد. فرومی‌پاشد. در آن موقع تو فقط باید لبخند بزنی... تو باید آرام‌تر باشی. مهربان‌تر. بیشتر از من پذیرایی کنی. با این روش من نمی‌توانم برای زندگی قوی باشم.»
ابتدای سال 1938 بود. بنیتو از نظر عصبی به‌شدت فروریخته بود. به کلارا گفت: «احساس غم عمیقی می‌کنم که دارد مرا فرسوده می‌کند. انگاری مرده‌ام.» هیچ چیزی را نمی‌پذیرفت. گویی درون حفره‌ای بود. کلارا تنها کسی بود که می‌توانست احساساتش را تحریک کند. او تنها کسی بود که این واخوردگی پنهان را احساس می‌کرد. او هم به لحاظ سنی داشت بزرگ می‌شد. شاید هم پیش‌تر از این موقع بزرگ شده بود. موسولینی به او گفته بود: خوشحالم که می‌بینم موهای تو هم دارد سفید می‌شود. این چیزی است که مرا به عشق تو بیشتر تشویق می‌کند.»
وقتی با هم بودند، بعدازظهر یکی از روزها، موسیقی «لابوهام» را گذاشت. چشمانش پر اشک شد و کمی فاصله گرفت. کلارا به او نزدیک شد. تظاهر کرد که دارد روزنامه می‌خواند. احساساتش برافروخته شده بود. سرش را که بلند کرد دید اشک روی گونه‌هایش سرازیر شده است. می‌گوید: «او را به سینه‌ام چسباندم و هر دو باهم گریستیم.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.