مثل یک حیوان درنده
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
در رابطه با این رهبر جریان فاشیسم، شرایط طوری بود که دوست داشت همهجا کسی همراهش باشد. به کلارا میگفت: «من همیشه به تو فکر میکنم. مثلا، وقتی شب بلند میشوم و به دستشویی میروم. گاهی از شدت خستگی روی زمین مینشینم. به خودم میگویم: اگر تو هم اینجا بودی... چقدر جالب میشد؟»
به نسبت کلارا اما نشانه واقعی برای عشق و وفاداری بود. موسولینی از همان آغاز درباره چابکیاش داد سخن میداد: «نمیدانی چقدر تحمل داشتم؟ ابتدا زمانی که در رم بودم، پیوسته زنان به هتل میآمدند. هر روز چهار تا». در تاریخ 12 ماه می سال 1938 کلارا به کاخ رسید. یک کمربند زنانه رنگی را دید. در اینباره چیزی نگفت. فریادی نزد، سوالی نپرسید، بلکه تنها به این اکتفا کرد که به چشمانش زل زد. بنیتو تلاش کرد خودش را تبرئه کند. با نوعی خودپسندی دروغ گفت: «اصلا نمیدانم این چیست. شاید کسی به عمد آن را اینجا گذاشته باشد.» در برابر این نظر سمج که هیچ تزلزلی در آن نبود از کلارا خواست این نکته را بفهمد که «اگر برای من رنج بسیاری نکشی، نمیتوانم فقط برای تو باشم. هرگز فکر نکرده بودم روزی من همسر یک زن باشم. در گذشته حتی من 14معشوقه داشتم. یکی پس از دیگری با آنها ازدواج میکردم... . این توانایی مرا نشان میدهد. من عاشق هیچکدام از آنها نبودم. من فقط برای لذت بود که با آنها ازدواج میکردم. اگر تو اینقدر طاقت نداری، اگر نمیتوانی خیلی تحمل کنی، اگر عاشق تو نبودم، شاید تو هم باید مثل قبلیها منتظر نوبت میماندی.» عشق نامشروط کلارا توانست تا حدودی رفتار این شیر نیمهپیر را تغییر دهد. او به تمام تمایلات کلارا پاسخ میداد. اینطور به نظر میآمد که خوشبختی و عشق دوچه به صورت انحصاری در مشتهای اوست. اما او نیز نتوانست از شبح بنیتو نجات پیدا کند. یک روز به او گفت: «من ازدواج کردهام. طرف مقابل من خیلی هم شر است.» موسولینی خودخواه و تکرو بود. از او چیزهایی پرسید بدون اینکه جز اشک به چیز دیگری دست یابد. عشق او قبل از هر چیز خشن بود. باید کلارا با او کنار میآمد و تسلیمش میشد: «من تو را تا حد جنون دوست دارم... دوست دارم تو را نابود کنم. زجرت بدهم. با تو وحشیانه رفتار کنم. چرا عشق من به تو اینقدر خشن جلوه میکند؟ احساس میکنم نیاز دارم تو را له کنم. تکهپارهات کنم. با انگیزهای کاملا خشن. من یک حیوان درنده هستم.»
ادامه دارد...
به نسبت کلارا اما نشانه واقعی برای عشق و وفاداری بود. موسولینی از همان آغاز درباره چابکیاش داد سخن میداد: «نمیدانی چقدر تحمل داشتم؟ ابتدا زمانی که در رم بودم، پیوسته زنان به هتل میآمدند. هر روز چهار تا». در تاریخ 12 ماه می سال 1938 کلارا به کاخ رسید. یک کمربند زنانه رنگی را دید. در اینباره چیزی نگفت. فریادی نزد، سوالی نپرسید، بلکه تنها به این اکتفا کرد که به چشمانش زل زد. بنیتو تلاش کرد خودش را تبرئه کند. با نوعی خودپسندی دروغ گفت: «اصلا نمیدانم این چیست. شاید کسی به عمد آن را اینجا گذاشته باشد.» در برابر این نظر سمج که هیچ تزلزلی در آن نبود از کلارا خواست این نکته را بفهمد که «اگر برای من رنج بسیاری نکشی، نمیتوانم فقط برای تو باشم. هرگز فکر نکرده بودم روزی من همسر یک زن باشم. در گذشته حتی من 14معشوقه داشتم. یکی پس از دیگری با آنها ازدواج میکردم... . این توانایی مرا نشان میدهد. من عاشق هیچکدام از آنها نبودم. من فقط برای لذت بود که با آنها ازدواج میکردم. اگر تو اینقدر طاقت نداری، اگر نمیتوانی خیلی تحمل کنی، اگر عاشق تو نبودم، شاید تو هم باید مثل قبلیها منتظر نوبت میماندی.» عشق نامشروط کلارا توانست تا حدودی رفتار این شیر نیمهپیر را تغییر دهد. او به تمام تمایلات کلارا پاسخ میداد. اینطور به نظر میآمد که خوشبختی و عشق دوچه به صورت انحصاری در مشتهای اوست. اما او نیز نتوانست از شبح بنیتو نجات پیدا کند. یک روز به او گفت: «من ازدواج کردهام. طرف مقابل من خیلی هم شر است.» موسولینی خودخواه و تکرو بود. از او چیزهایی پرسید بدون اینکه جز اشک به چیز دیگری دست یابد. عشق او قبل از هر چیز خشن بود. باید کلارا با او کنار میآمد و تسلیمش میشد: «من تو را تا حد جنون دوست دارم... دوست دارم تو را نابود کنم. زجرت بدهم. با تو وحشیانه رفتار کنم. چرا عشق من به تو اینقدر خشن جلوه میکند؟ احساس میکنم نیاز دارم تو را له کنم. تکهپارهات کنم. با انگیزهای کاملا خشن. من یک حیوان درنده هستم.»
ادامه دارد...
در رابطه با این رهبر جریان فاشیسم، شرایط طوری بود که دوست داشت همهجا کسی همراهش باشد. به کلارا میگفت: «من همیشه به تو فکر میکنم. مثلا، وقتی شب بلند میشوم و به دستشویی میروم. گاهی از شدت خستگی روی زمین مینشینم. به خودم میگویم: اگر تو هم اینجا بودی... چقدر جالب میشد؟»
به نسبت کلارا اما نشانه واقعی برای عشق و وفاداری بود. موسولینی از همان آغاز درباره چابکیاش داد سخن میداد: «نمیدانی چقدر تحمل داشتم؟ ابتدا زمانی که در رم بودم، پیوسته زنان به هتل میآمدند. هر روز چهار تا». در تاریخ 12 ماه می سال 1938 کلارا به کاخ رسید. یک کمربند زنانه رنگی را دید. در اینباره چیزی نگفت. فریادی نزد، سوالی نپرسید، بلکه تنها به این اکتفا کرد که به چشمانش زل زد. بنیتو تلاش کرد خودش را تبرئه کند. با نوعی خودپسندی دروغ گفت: «اصلا نمیدانم این چیست. شاید کسی به عمد آن را اینجا گذاشته باشد.» در برابر این نظر سمج که هیچ تزلزلی در آن نبود از کلارا خواست این نکته را بفهمد که «اگر برای من رنج بسیاری نکشی، نمیتوانم فقط برای تو باشم. هرگز فکر نکرده بودم روزی من همسر یک زن باشم. در گذشته حتی من 14معشوقه داشتم. یکی پس از دیگری با آنها ازدواج میکردم... . این توانایی مرا نشان میدهد. من عاشق هیچکدام از آنها نبودم. من فقط برای لذت بود که با آنها ازدواج میکردم. اگر تو اینقدر طاقت نداری، اگر نمیتوانی خیلی تحمل کنی، اگر عاشق تو نبودم، شاید تو هم باید مثل قبلیها منتظر نوبت میماندی.» عشق نامشروط کلارا توانست تا حدودی رفتار این شیر نیمهپیر را تغییر دهد. او به تمام تمایلات کلارا پاسخ میداد. اینطور به نظر میآمد که خوشبختی و عشق دوچه به صورت انحصاری در مشتهای اوست. اما او نیز نتوانست از شبح بنیتو نجات پیدا کند. یک روز به او گفت: «من ازدواج کردهام. طرف مقابل من خیلی هم شر است.» موسولینی خودخواه و تکرو بود. از او چیزهایی پرسید بدون اینکه جز اشک به چیز دیگری دست یابد. عشق او قبل از هر چیز خشن بود. باید کلارا با او کنار میآمد و تسلیمش میشد: «من تو را تا حد جنون دوست دارم... دوست دارم تو را نابود کنم. زجرت بدهم. با تو وحشیانه رفتار کنم. چرا عشق من به تو اینقدر خشن جلوه میکند؟ احساس میکنم نیاز دارم تو را له کنم. تکهپارهات کنم. با انگیزهای کاملا خشن. من یک حیوان درنده هستم.»
ادامه دارد...
به نسبت کلارا اما نشانه واقعی برای عشق و وفاداری بود. موسولینی از همان آغاز درباره چابکیاش داد سخن میداد: «نمیدانی چقدر تحمل داشتم؟ ابتدا زمانی که در رم بودم، پیوسته زنان به هتل میآمدند. هر روز چهار تا». در تاریخ 12 ماه می سال 1938 کلارا به کاخ رسید. یک کمربند زنانه رنگی را دید. در اینباره چیزی نگفت. فریادی نزد، سوالی نپرسید، بلکه تنها به این اکتفا کرد که به چشمانش زل زد. بنیتو تلاش کرد خودش را تبرئه کند. با نوعی خودپسندی دروغ گفت: «اصلا نمیدانم این چیست. شاید کسی به عمد آن را اینجا گذاشته باشد.» در برابر این نظر سمج که هیچ تزلزلی در آن نبود از کلارا خواست این نکته را بفهمد که «اگر برای من رنج بسیاری نکشی، نمیتوانم فقط برای تو باشم. هرگز فکر نکرده بودم روزی من همسر یک زن باشم. در گذشته حتی من 14معشوقه داشتم. یکی پس از دیگری با آنها ازدواج میکردم... . این توانایی مرا نشان میدهد. من عاشق هیچکدام از آنها نبودم. من فقط برای لذت بود که با آنها ازدواج میکردم. اگر تو اینقدر طاقت نداری، اگر نمیتوانی خیلی تحمل کنی، اگر عاشق تو نبودم، شاید تو هم باید مثل قبلیها منتظر نوبت میماندی.» عشق نامشروط کلارا توانست تا حدودی رفتار این شیر نیمهپیر را تغییر دهد. او به تمام تمایلات کلارا پاسخ میداد. اینطور به نظر میآمد که خوشبختی و عشق دوچه به صورت انحصاری در مشتهای اوست. اما او نیز نتوانست از شبح بنیتو نجات پیدا کند. یک روز به او گفت: «من ازدواج کردهام. طرف مقابل من خیلی هم شر است.» موسولینی خودخواه و تکرو بود. از او چیزهایی پرسید بدون اینکه جز اشک به چیز دیگری دست یابد. عشق او قبل از هر چیز خشن بود. باید کلارا با او کنار میآمد و تسلیمش میشد: «من تو را تا حد جنون دوست دارم... دوست دارم تو را نابود کنم. زجرت بدهم. با تو وحشیانه رفتار کنم. چرا عشق من به تو اینقدر خشن جلوه میکند؟ احساس میکنم نیاز دارم تو را له کنم. تکهپارهات کنم. با انگیزهای کاملا خشن. من یک حیوان درنده هستم.»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.