|

هوا برمان ندارد

حسین سناپور

دو، سه‌سال پیش، زمانی که لیونل مسی جام بهترین بازیکن جهان را برای چهارمین مرتبه ‌گرفته بود، در حالی‌که جام توی دستش بود و از صحنه خارج می‌شد، در جواب خبرنگاری که پرسیده بود درباره این جام چه فکر می‌کند یا چه احساسی دارد، جوابی به این مضمون داد که به‌ آن فکر نمی‌کند و فقط به خود فوتبال فکر می‌کند، چون هنوز سال‌های زیادی در پیش دارد. برای من این جوابی غریب بود از آدمی که چندسالی بود در اوج شهرت بود و در همان لحظه هم شاید بیشتر از همیشه. او نه به جایزه و تبعات آن، که فقط به کارش فکر می‌کرد. راستش حالت صورت و رفتارش هم می‌گفت که جوابی کاملا صادقانه دارد می‌دهد، چون اصلا خیال ماندن جلو دوربین را نداشت و سریع دور شد و هیچ کار خودنمایانه‌ای هم نمی‌کرد و نکرد.
از آن‌موقع فکر کرده‌ام که چندنفر از همه‌ماها که به شهرتی کم یا زیاد رسیده‌ایم، اینطور فکر و رفتار کرده‌ایم، که کارمان فقط پیش چشممان باشد و نه تمام استفاده‌هایی که از آن شهرت می‌شود برد؟ نمی‌دانم واقعا چندنفر اینطور بوده‌اند، اما می‌دانم چنین رفتاری حرفه‌ای کمتر ازمان سر می‌زند. به محض رسیدن به کمترین موفقیت و شهرتی به‌جای ادامه کار، به استفاده و سوءاستفاده از آن شهرت فکر می‌کنیم و وقتمان را دیگر بیشتر برای همان می‌گذاریم و آن‌وقت اگر مجالی ماند، به کار هم فکر می‌کنیم. این می‌شود حتما که اغلبمان هم در همان کارهای اول و دوم می‌مانیم و موفقیت و شهرتمان تداوم پیدا نمی‌کند. اما موفقیت‌های مسی را ببینید که چندسال است دوام دارد، آن‌هم در سطحی که هر آن می‌تواند به پایین سقوط یا نزول کند؛ اتفاقی که برای خیلی از فوتبالیست‌های دیگر به‌ساد‌گی افتاده است.
اگر نه در ورزش و هنر، در خود زندگی هم زمانی می‌رسد که خیلی‌هامان مورد توجه قرار می‌گیریم، به‌خاطر زیبایی ظاهری، توانایی‌های فکری و فیزیکی و غیره‌مان و بعد آنقدر محو و مجذوب این توجه‌ اطرافیان می‌شویم که یادمان می‌رود باید خودمان را، کارمان را، یا حتی رفتارمان را حفظ کنیم. فراموش می‌کنیم که کمترین صدمه این توجه‌ها این است که ما را از همان نقطه اوج دور کنند. همان‌ها که عاشق فوتبالمان هستند، تمام سعی‌شان را ناخودآگاه می‌کنند که دیگر خوب، یا اصلا، بازی نکنیم. آنها که زیبایی‌مان را می‌خواهند، ‌تمام کارهایشان در جهت نابودی زیبایی‌مان است و آن‌ها که دوستدار کارهای هنری‌مان هستند، تمام وقتمان را برای گفت‌وگو و جلسه و مانند اینها می‌خواهند. یادمان می‌رود که کافی است کمی از آن اوج دور شویم تا فراموش شویم و ببینیم یک‌باره و به همان سرعتی که توجه‌ها به سمتمان جلب شده بود، حالا دارد ازمان دور می‌شود.
راستش این است که هیچ‌کس از توجه‌دیدن بدش نمی‌آید و اغلب ماها هم که آدم‌های توجه‌ندیده و به‌اصطلاح ندید‌بدیدی هستیم و عاشق دیده‌شدن، معمولی‌ترین (و نه طبیعی‌ترین) کاری که ممکن است بکنیم، همین جواب مثبت‌دادن به این توجه‌هاست. خب، نتیجه‌اش هم معلوم است. اما چه‌جور می‌شود پاسخی معقول و درست به این توجه‌ها داد و خود را هم حفظ کرد؟ به این سوال باید هرکس جواب شخصی خودش را بدهد.
دو، سه‌سال پیش، زمانی که لیونل مسی جام بهترین بازیکن جهان را برای چهارمین مرتبه ‌گرفته بود، در حالی‌که جام توی دستش بود و از صحنه خارج می‌شد، در جواب خبرنگاری که پرسیده بود درباره این جام چه فکر می‌کند یا چه احساسی دارد، جوابی به این مضمون داد که به‌ آن فکر نمی‌کند و فقط به خود فوتبال فکر می‌کند، چون هنوز سال‌های زیادی در پیش دارد. برای من این جوابی غریب بود از آدمی که چندسالی بود در اوج شهرت بود و در همان لحظه هم شاید بیشتر از همیشه. او نه به جایزه و تبعات آن، که فقط به کارش فکر می‌کرد. راستش حالت صورت و رفتارش هم می‌گفت که جوابی کاملا صادقانه دارد می‌دهد، چون اصلا خیال ماندن جلو دوربین را نداشت و سریع دور شد و هیچ کار خودنمایانه‌ای هم نمی‌کرد و نکرد.
از آن‌موقع فکر کرده‌ام که چندنفر از همه‌ماها که به شهرتی کم یا زیاد رسیده‌ایم، اینطور فکر و رفتار کرده‌ایم، که کارمان فقط پیش چشممان باشد و نه تمام استفاده‌هایی که از آن شهرت می‌شود برد؟ نمی‌دانم واقعا چندنفر اینطور بوده‌اند، اما می‌دانم چنین رفتاری حرفه‌ای کمتر ازمان سر می‌زند. به محض رسیدن به کمترین موفقیت و شهرتی به‌جای ادامه کار، به استفاده و سوءاستفاده از آن شهرت فکر می‌کنیم و وقتمان را دیگر بیشتر برای همان می‌گذاریم و آن‌وقت اگر مجالی ماند، به کار هم فکر می‌کنیم. این می‌شود حتما که اغلبمان هم در همان کارهای اول و دوم می‌مانیم و موفقیت و شهرتمان تداوم پیدا نمی‌کند. اما موفقیت‌های مسی را ببینید که چندسال است دوام دارد، آن‌هم در سطحی که هر آن می‌تواند به پایین سقوط یا نزول کند؛ اتفاقی که برای خیلی از فوتبالیست‌های دیگر به‌ساد‌گی افتاده است.
اگر نه در ورزش و هنر، در خود زندگی هم زمانی می‌رسد که خیلی‌هامان مورد توجه قرار می‌گیریم، به‌خاطر زیبایی ظاهری، توانایی‌های فکری و فیزیکی و غیره‌مان و بعد آنقدر محو و مجذوب این توجه‌ اطرافیان می‌شویم که یادمان می‌رود باید خودمان را، کارمان را، یا حتی رفتارمان را حفظ کنیم. فراموش می‌کنیم که کمترین صدمه این توجه‌ها این است که ما را از همان نقطه اوج دور کنند. همان‌ها که عاشق فوتبالمان هستند، تمام سعی‌شان را ناخودآگاه می‌کنند که دیگر خوب، یا اصلا، بازی نکنیم. آنها که زیبایی‌مان را می‌خواهند، ‌تمام کارهایشان در جهت نابودی زیبایی‌مان است و آن‌ها که دوستدار کارهای هنری‌مان هستند، تمام وقتمان را برای گفت‌وگو و جلسه و مانند اینها می‌خواهند. یادمان می‌رود که کافی است کمی از آن اوج دور شویم تا فراموش شویم و ببینیم یک‌باره و به همان سرعتی که توجه‌ها به سمتمان جلب شده بود، حالا دارد ازمان دور می‌شود.
راستش این است که هیچ‌کس از توجه‌دیدن بدش نمی‌آید و اغلب ماها هم که آدم‌های توجه‌ندیده و به‌اصطلاح ندید‌بدیدی هستیم و عاشق دیده‌شدن، معمولی‌ترین (و نه طبیعی‌ترین) کاری که ممکن است بکنیم، همین جواب مثبت‌دادن به این توجه‌هاست. خب، نتیجه‌اش هم معلوم است. اما چه‌جور می‌شود پاسخی معقول و درست به این توجه‌ها داد و خود را هم حفظ کرد؟ به این سوال باید هرکس جواب شخصی خودش را بدهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.