|

آرژانتین- آلمان؛ یادی از ستاره‌های واقعی

آرژانتین - آلمان. اگر قرار باشد تنها با یک‌عکس درباره تکراری‌ترین فینال تاریخ جام‌جهانی صحبت کرد باید عکسی را انتخاب کرد که دیه‌گو مارادونا و لوتار ماتئوس در آن حضور داشته باشند. فینال‌ جام‌های جهانی 1986 و 1990 تقابل این دو فرمانده بود. اولی جام 1986 را بالای سر برد و دومی جام چهار سال بعد را. مارادونا ستاره هر دو تیم آرژانتین 86 و آرژانتین90 بود. اما داستان ماتئوس کمی متفاوت بود با اینکه لوتار در 1986 هم یکی از ستون‌های ژرمن‌ها محسوب می‌شد اما بازوبند کاپیتانی بر دستان رومنیگه بسته شده بود، ضمن اینکه برای ماتئوس ماموریت محوکردن مارادونا از جریان بازی درنظر گرفته شده بود. اما در 1990 داستان کمی فرق کرد. این‌بار لوتار در اوج بود، کاپیتان و ژنرال تیم «قیصر». به هر حال شاید این عدالت فوتبال بوده که هر دو بازیکن جام‌قهرمانی را بالای سر بردند و به قسمتی از تاریخ جام‌جهانی تبدیل شدند. یقینا مارادونا بازیکن بزرگ‌تری نسبت به ماتئوس بود، اما بدون تردید لوتار هم یکی از کامل‌ترین بازیکنان تاریخ است. جالب اینکه هر دو بازیکن از نظر آماری هم بخشی از تاریخ جام‌جهانی را اشغال کرده‌اند. ماتئوس در پنج جام‌جهانی بازی کرده و مارادونا در چهار جام. لوتار با 25بازی، رکوددار بازی در جام‌جهانی است و دیه‌گو با 16 کاپیتانی، رکوددار کاپیتانی در جام‌های جهانی. هر دو از معدود بازیکنانی‌اند که سابقه حضور در دو فینال را دارند. قطعا بین ستاره‌های آن دوره و بازیکنانی که در این سال‌ها به آنها عنوان ستاره اطلاق می‌شود فاصله زیادی وجود دارد. اکثر بازیکنانی که هم‌اکنون به‌عنوان ستاره مطرح می‌شوند تنها کاریکاتوری از ستاره‌های سابق‌اند. در دهه 80 و 90 پخش رقابت‌های باشگاهی مثل این سال‌ها اینقدر فراگیر نبود. جام‌جهانی مهم‌ترین ویترینی بود که بازیکنان برای تبدیل‌شدن به ستاره در اختیار داشتند و درخشیدن در این ویترین پربیننده هنر ستاره‌های بزرگ بود، ستاره‌هایی مثل مارادونا و ماتئوس. کاپیتان‌های آرژانتین و آلمان از جمله ستاره‌هایی بودند که ستون اصلی تیمشان محسوب می‌شدند. قطعا آرژانتین بدون مارادونا توان قهرمانی در 1986 را نداشت و ماتئوس هم ستون اصلی آلمان 90 بود. بعد از مارادونای 86 و ماتئوس 90 هیچ بازیکنی نتوانست در ادوار بعدی جام‌جهانی به این شکل محور تیمش باشد. شاید زیدان 2006 کمی شباهت به این دو فرمانده داشت که البته موفق نشد با قهرمانی کار خود را تکمیل کند. در آن دوران بر خلاف الان که رسانه‌ها و خیلی از مردم فوتبال را در مسی-رونالدو خلاص کرده‌اند در فوتبال دنیا چندین و چند ستاره وجود داشت که البته مارادونا و ماتئوس چهره‌های شاخص دنیای فوتبال در جام‌های جهانی 86 و 90 بودند. رود گولیت و مارکو فان باسن نمونه‌ای از این فوق ستاره‌ها بودند که هلند را به قهرمانی اروپا در سال 1998 رساندند، اما در جام‌جهانی ناکام ماندند. حتی درخشش در تیم‌های بزرگ اروپایی هم سخت‌تر بود. آن دوره باشگاه‌ها برای جذب بازیکن خارجی محدودیت داشتند و تنها بازیکنان درجه یک موفق می‌شدند جایی برای خود در تیم‌های بزرگ دست و پا کنند. تیم‌های ایتالیایی، رئال و بارسا پاتوق اصلی فوق ستاره‌ها بود. ماتئوس سال‌ها با پیراهن اینتر می‌درخشید و مارادونا هم در ناپولی آقایی می‌کرد. درواقع تقابل این دو ستاره تنها به دو فینال جام‌های جهانی محدود نمی‌شد، این دو در سری آ هم بارها برابر هم قرار گرفتند آنجا هم عدالت رعایت شد و هر دو قهرمانی در ایتالیا را در ویترین افتخاراتشان دارند. به هر حال تفاوت اصلی ستاره‌های آن زمان با ستاره‌های کنونی این است که آن موقع بازیکنان با کیفیت بازی‌شان تبدیل به ستاره می‌شدند نه با مدل مو و خالکوبی‌هایشان. در عصر کنونی امثال بالوتلی بدون اینکه سایه‌ای از ستاره‌های دهه 80 و 90 باشند تنها به لطف ادا و اطوارهایشان به‌عنوان ستاره معرفی می‌شوند. قطعا آنهایی که بازی مارادونا و ماتئوس را به یاد دارند می‌دانند که چه تفاوتی بین آن فوق ستاره‌ها و ستاره‌های کاغذی امروز وجود دارد.
آرژانتین - آلمان. اگر قرار باشد تنها با یک‌عکس درباره تکراری‌ترین فینال تاریخ جام‌جهانی صحبت کرد باید عکسی را انتخاب کرد که دیه‌گو مارادونا و لوتار ماتئوس در آن حضور داشته باشند. فینال‌ جام‌های جهانی 1986 و 1990 تقابل این دو فرمانده بود. اولی جام 1986 را بالای سر برد و دومی جام چهار سال بعد را. مارادونا ستاره هر دو تیم آرژانتین 86 و آرژانتین90 بود. اما داستان ماتئوس کمی متفاوت بود با اینکه لوتار در 1986 هم یکی از ستون‌های ژرمن‌ها محسوب می‌شد اما بازوبند کاپیتانی بر دستان رومنیگه بسته شده بود، ضمن اینکه برای ماتئوس ماموریت محوکردن مارادونا از جریان بازی درنظر گرفته شده بود. اما در 1990 داستان کمی فرق کرد. این‌بار لوتار در اوج بود، کاپیتان و ژنرال تیم «قیصر». به هر حال شاید این عدالت فوتبال بوده که هر دو بازیکن جام‌قهرمانی را بالای سر بردند و به قسمتی از تاریخ جام‌جهانی تبدیل شدند. یقینا مارادونا بازیکن بزرگ‌تری نسبت به ماتئوس بود، اما بدون تردید لوتار هم یکی از کامل‌ترین بازیکنان تاریخ است. جالب اینکه هر دو بازیکن از نظر آماری هم بخشی از تاریخ جام‌جهانی را اشغال کرده‌اند. ماتئوس در پنج جام‌جهانی بازی کرده و مارادونا در چهار جام. لوتار با 25بازی، رکوددار بازی در جام‌جهانی است و دیه‌گو با 16 کاپیتانی، رکوددار کاپیتانی در جام‌های جهانی. هر دو از معدود بازیکنانی‌اند که سابقه حضور در دو فینال را دارند. قطعا بین ستاره‌های آن دوره و بازیکنانی که در این سال‌ها به آنها عنوان ستاره اطلاق می‌شود فاصله زیادی وجود دارد. اکثر بازیکنانی که هم‌اکنون به‌عنوان ستاره مطرح می‌شوند تنها کاریکاتوری از ستاره‌های سابق‌اند. در دهه 80 و 90 پخش رقابت‌های باشگاهی مثل این سال‌ها اینقدر فراگیر نبود. جام‌جهانی مهم‌ترین ویترینی بود که بازیکنان برای تبدیل‌شدن به ستاره در اختیار داشتند و درخشیدن در این ویترین پربیننده هنر ستاره‌های بزرگ بود، ستاره‌هایی مثل مارادونا و ماتئوس. کاپیتان‌های آرژانتین و آلمان از جمله ستاره‌هایی بودند که ستون اصلی تیمشان محسوب می‌شدند. قطعا آرژانتین بدون مارادونا توان قهرمانی در 1986 را نداشت و ماتئوس هم ستون اصلی آلمان 90 بود. بعد از مارادونای 86 و ماتئوس 90 هیچ بازیکنی نتوانست در ادوار بعدی جام‌جهانی به این شکل محور تیمش باشد. شاید زیدان 2006 کمی شباهت به این دو فرمانده داشت که البته موفق نشد با قهرمانی کار خود را تکمیل کند. در آن دوران بر خلاف الان که رسانه‌ها و خیلی از مردم فوتبال را در مسی-رونالدو خلاص کرده‌اند در فوتبال دنیا چندین و چند ستاره وجود داشت که البته مارادونا و ماتئوس چهره‌های شاخص دنیای فوتبال در جام‌های جهانی 86 و 90 بودند. رود گولیت و مارکو فان باسن نمونه‌ای از این فوق ستاره‌ها بودند که هلند را به قهرمانی اروپا در سال 1998 رساندند، اما در جام‌جهانی ناکام ماندند. حتی درخشش در تیم‌های بزرگ اروپایی هم سخت‌تر بود. آن دوره باشگاه‌ها برای جذب بازیکن خارجی محدودیت داشتند و تنها بازیکنان درجه یک موفق می‌شدند جایی برای خود در تیم‌های بزرگ دست و پا کنند. تیم‌های ایتالیایی، رئال و بارسا پاتوق اصلی فوق ستاره‌ها بود. ماتئوس سال‌ها با پیراهن اینتر می‌درخشید و مارادونا هم در ناپولی آقایی می‌کرد. درواقع تقابل این دو ستاره تنها به دو فینال جام‌های جهانی محدود نمی‌شد، این دو در سری آ هم بارها برابر هم قرار گرفتند آنجا هم عدالت رعایت شد و هر دو قهرمانی در ایتالیا را در ویترین افتخاراتشان دارند. به هر حال تفاوت اصلی ستاره‌های آن زمان با ستاره‌های کنونی این است که آن موقع بازیکنان با کیفیت بازی‌شان تبدیل به ستاره می‌شدند نه با مدل مو و خالکوبی‌هایشان. در عصر کنونی امثال بالوتلی بدون اینکه سایه‌ای از ستاره‌های دهه 80 و 90 باشند تنها به لطف ادا و اطوارهایشان به‌عنوان ستاره معرفی می‌شوند. قطعا آنهایی که بازی مارادونا و ماتئوس را به یاد دارند می‌دانند که چه تفاوتی بین آن فوق ستاره‌ها و ستاره‌های کاغذی امروز وجود دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.