تنهایی در اعماق
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
نمیتوانی تصور کنی؟... خودش را در حمام فرنگی شست، اما وقتی آمد همه چیز سرد شده بود. تمام شده بود! تمام رغبتی که داشتم از بین رفته بود.»
با این حال، به نظر میرسد موسولینی از اینکه روابطش با راشل از هم پاشیده و از بیتوجهی راشل ناراحت بود. میخواست فقط از او متنفر باشد. بنابراین رفت تا شکایتش را به کلارا کند: «حتی زمانی که او را به ازدواج خودم درآوردم به من اهمیتی نمیداد. در سال هفت یا هشتبار با هم بودیم. به اعتقاد من او نیز چیزی از من حس نمیکرد. تقریبا اینطوری بود. تمام میل جنسیاش فرومرده بود. حداقل در رابطه با من. یکبار یک زوج را نشانم داد که داشت در مجله «ووگ» میدید. زن روی تختی نشسته بود و مرد در برابر او زانو زده بود... . الخ. داشت همینطور مجله را نگاه میکرد؛ کاری که روح آدمی از آن نفرت پیدا میکند. البته همسر من خوب بلد نبود بخواند.»
یک لحظه گویی به خودش آمده باشد. به سرعت نوشت: «درست است که من رفتار خوبی با او نداشتم. من خارج از عرف ازدواج، سه فرزند از او به دنیا آوردم. یا برای خود معشوقههایی داشتم. اما شرایط من فرق میکرد. در واقع، مردی مثل من فرصتهای زیادی به او داده میشود... . چطور من میتوانستم روش درستی را در پیش بگیرم؟ هر مردی به زنش خیانت میکند. بدون داشتن توجیه درستی. اما من دستکم توجیهی داشتم.»
سال 1937 به نسبت کلارا و بنیتو زمان عشق ورزیدن تا ماه آگوست بود. کلارا در آن زمان با دقت فوقالعادهای داشت یادداشتهای روزانهاش را مینوشت. در این یادداشتها همه کارهای او ذکر شده است: «داشتیم برای خوردن شام حاضر میشدیم. پیوسته مرا میبوسید و با من شوخی میکرد. بعد ایستاد و فریاد زد: «من کلارا را دوست دارم.» بعد با صدایی بلندتر تکرار کرد: «من کلارا را دوست دارم. عشق من میشنوی؟ دوستت دارم... . به من نگو که مثل بورژواها میخواهی فقط در هفته یکبار عشقبازی داشته باشی. امیدوارم دنبال تغییر این رویه نباشی.» سپس کمی با هم صحبت کردیم. قبل از اینکه آنجا را ترک کند کمی گشتیم و بعد ساعت چهاروربع رفت. طبق معمول من کمکش کردم تا لباسهایش را بپوشد.» موسولینی هر دو ساعت یکبار با او تلفنی حرف میزد تا زمانی که میخوابید.
یک بار به او گفت: «تو آخرین صفحه قلب من هستی. با استادی خودت زندگی عاشقانه مرا به پایان میرسانی.» کلارا موفق شده بود بنیتو را به بعضی کارها وادارد، مثل خوردن چای که قبلا از آن تنفر داشت. یا گذاشتن گل روی میز که از آن خیلی بدش میآمد. این تغییرات در نظر اطرافیان خیلی ساده میآمد اما در عین حال نشانهای از یک پیشرفت ملموس بود که میتوانست دستاورد کلارا یا همان کسی باشد که بنیتو او را «بهار زیبایم» صدا میزد. گاه گفتوگوی بین دو عاشق با فیلمهای «راجر وادیم» غنیتر میشد. از او میپرسید: «تو مرا دوست داری؟ میگویند بدن من در ایتالیا از همه بهتر است.» میپرسید: «چه کسی این حرف را زده؟» جواب میداد: «یک بار مردی که کنار ساحل بود به من گفت: موسولینی، سینهات کاملترین سینه در این ساحل است». من به او جواب دادم: «نه. در کل ایتالیا.» اما ساقهای کج و کولهام هیکلم را خراب کرده است. مارگاریتای خنگ میگفت پاهایم زشت است.» از بین همه آن زنان گذرا، یک زن ممتاز وجود داشت که او را دلگرمی میداد و نجاتدهندهاش به شمار میآمد. کلارا، تنها کسی بود که شواهدی را برای ما از عشق موسولینی روایت کرده است: «به من نگاه میکرد و سرش را روی شانهام میگذاشت. سپس چشمانش را میبست.»
دلدادگی، آری. اما وفا؟ خیر. به او میگفت:
«روزی خواهد آمد که مرا بیشتر دوست خواهی داشت. من به تو اعتماد دارم. همچنین به عشق تو. تا آنجا که به تو خیانت خواهم کرد.
- نه. تو به من خیانت نمیکنی. به من بگو که چنین کاری نخواهی کرد؟
- درست است. نیازی به آن نیست. تو، هرگز به من خیانت نمیکنی. اینطور نیست؟ نمیدانم چند زن واقعا مرا دوست داشته است. امروز وقتی به گذشته نگاه میکنم، میفهمم هیچیک از آنها مرا واقعا دوست نداشتند.»
کلارا زنی بود که میدانست چگونه خودخواهی موسولینی را مهار کند تا نیازش را به عشق درک نماید. او چیزی را از بنیتو میدانست که او آن را از همه جهان پنهان میکرد؛ یعنی تنهایی. «مردی بود که در یک انزوای کامل به سر میبرد. بدون هیچ دوستی، از چاپلوسان دوروبرش عذاب میکشید. تلاش کردم به اعماقش نگاه کنم. به دنبال چیزی بودم که زندگی همواره او را از آن محروم کرده بود... . دیدم در او فقط نومیدی است و یک تلخی زشت. گویی بین دیوارهای قطوری زندگی میکرد.» در حالی که محبوبیت و نفوذ موسولینی به اوج خودش میرسید، کلارا احساس میکرد با غولی دارد مانوس میشود. ژانویه سال 1937، سالگرد راهپیمایی رم بود. کلارا بنیتو را در حالتی دید که حضور مردم در برابر کاخ به او شور و هیجان خاصی داده بود.
ادامه دارد...
با این حال، به نظر میرسد موسولینی از اینکه روابطش با راشل از هم پاشیده و از بیتوجهی راشل ناراحت بود. میخواست فقط از او متنفر باشد. بنابراین رفت تا شکایتش را به کلارا کند: «حتی زمانی که او را به ازدواج خودم درآوردم به من اهمیتی نمیداد. در سال هفت یا هشتبار با هم بودیم. به اعتقاد من او نیز چیزی از من حس نمیکرد. تقریبا اینطوری بود. تمام میل جنسیاش فرومرده بود. حداقل در رابطه با من. یکبار یک زوج را نشانم داد که داشت در مجله «ووگ» میدید. زن روی تختی نشسته بود و مرد در برابر او زانو زده بود... . الخ. داشت همینطور مجله را نگاه میکرد؛ کاری که روح آدمی از آن نفرت پیدا میکند. البته همسر من خوب بلد نبود بخواند.»
یک لحظه گویی به خودش آمده باشد. به سرعت نوشت: «درست است که من رفتار خوبی با او نداشتم. من خارج از عرف ازدواج، سه فرزند از او به دنیا آوردم. یا برای خود معشوقههایی داشتم. اما شرایط من فرق میکرد. در واقع، مردی مثل من فرصتهای زیادی به او داده میشود... . چطور من میتوانستم روش درستی را در پیش بگیرم؟ هر مردی به زنش خیانت میکند. بدون داشتن توجیه درستی. اما من دستکم توجیهی داشتم.»
سال 1937 به نسبت کلارا و بنیتو زمان عشق ورزیدن تا ماه آگوست بود. کلارا در آن زمان با دقت فوقالعادهای داشت یادداشتهای روزانهاش را مینوشت. در این یادداشتها همه کارهای او ذکر شده است: «داشتیم برای خوردن شام حاضر میشدیم. پیوسته مرا میبوسید و با من شوخی میکرد. بعد ایستاد و فریاد زد: «من کلارا را دوست دارم.» بعد با صدایی بلندتر تکرار کرد: «من کلارا را دوست دارم. عشق من میشنوی؟ دوستت دارم... . به من نگو که مثل بورژواها میخواهی فقط در هفته یکبار عشقبازی داشته باشی. امیدوارم دنبال تغییر این رویه نباشی.» سپس کمی با هم صحبت کردیم. قبل از اینکه آنجا را ترک کند کمی گشتیم و بعد ساعت چهاروربع رفت. طبق معمول من کمکش کردم تا لباسهایش را بپوشد.» موسولینی هر دو ساعت یکبار با او تلفنی حرف میزد تا زمانی که میخوابید.
یک بار به او گفت: «تو آخرین صفحه قلب من هستی. با استادی خودت زندگی عاشقانه مرا به پایان میرسانی.» کلارا موفق شده بود بنیتو را به بعضی کارها وادارد، مثل خوردن چای که قبلا از آن تنفر داشت. یا گذاشتن گل روی میز که از آن خیلی بدش میآمد. این تغییرات در نظر اطرافیان خیلی ساده میآمد اما در عین حال نشانهای از یک پیشرفت ملموس بود که میتوانست دستاورد کلارا یا همان کسی باشد که بنیتو او را «بهار زیبایم» صدا میزد. گاه گفتوگوی بین دو عاشق با فیلمهای «راجر وادیم» غنیتر میشد. از او میپرسید: «تو مرا دوست داری؟ میگویند بدن من در ایتالیا از همه بهتر است.» میپرسید: «چه کسی این حرف را زده؟» جواب میداد: «یک بار مردی که کنار ساحل بود به من گفت: موسولینی، سینهات کاملترین سینه در این ساحل است». من به او جواب دادم: «نه. در کل ایتالیا.» اما ساقهای کج و کولهام هیکلم را خراب کرده است. مارگاریتای خنگ میگفت پاهایم زشت است.» از بین همه آن زنان گذرا، یک زن ممتاز وجود داشت که او را دلگرمی میداد و نجاتدهندهاش به شمار میآمد. کلارا، تنها کسی بود که شواهدی را برای ما از عشق موسولینی روایت کرده است: «به من نگاه میکرد و سرش را روی شانهام میگذاشت. سپس چشمانش را میبست.»
دلدادگی، آری. اما وفا؟ خیر. به او میگفت:
«روزی خواهد آمد که مرا بیشتر دوست خواهی داشت. من به تو اعتماد دارم. همچنین به عشق تو. تا آنجا که به تو خیانت خواهم کرد.
- نه. تو به من خیانت نمیکنی. به من بگو که چنین کاری نخواهی کرد؟
- درست است. نیازی به آن نیست. تو، هرگز به من خیانت نمیکنی. اینطور نیست؟ نمیدانم چند زن واقعا مرا دوست داشته است. امروز وقتی به گذشته نگاه میکنم، میفهمم هیچیک از آنها مرا واقعا دوست نداشتند.»
کلارا زنی بود که میدانست چگونه خودخواهی موسولینی را مهار کند تا نیازش را به عشق درک نماید. او چیزی را از بنیتو میدانست که او آن را از همه جهان پنهان میکرد؛ یعنی تنهایی. «مردی بود که در یک انزوای کامل به سر میبرد. بدون هیچ دوستی، از چاپلوسان دوروبرش عذاب میکشید. تلاش کردم به اعماقش نگاه کنم. به دنبال چیزی بودم که زندگی همواره او را از آن محروم کرده بود... . دیدم در او فقط نومیدی است و یک تلخی زشت. گویی بین دیوارهای قطوری زندگی میکرد.» در حالی که محبوبیت و نفوذ موسولینی به اوج خودش میرسید، کلارا احساس میکرد با غولی دارد مانوس میشود. ژانویه سال 1937، سالگرد راهپیمایی رم بود. کلارا بنیتو را در حالتی دید که حضور مردم در برابر کاخ به او شور و هیجان خاصی داده بود.
ادامه دارد...
نمیتوانی تصور کنی؟... خودش را در حمام فرنگی شست، اما وقتی آمد همه چیز سرد شده بود. تمام شده بود! تمام رغبتی که داشتم از بین رفته بود.»
با این حال، به نظر میرسد موسولینی از اینکه روابطش با راشل از هم پاشیده و از بیتوجهی راشل ناراحت بود. میخواست فقط از او متنفر باشد. بنابراین رفت تا شکایتش را به کلارا کند: «حتی زمانی که او را به ازدواج خودم درآوردم به من اهمیتی نمیداد. در سال هفت یا هشتبار با هم بودیم. به اعتقاد من او نیز چیزی از من حس نمیکرد. تقریبا اینطوری بود. تمام میل جنسیاش فرومرده بود. حداقل در رابطه با من. یکبار یک زوج را نشانم داد که داشت در مجله «ووگ» میدید. زن روی تختی نشسته بود و مرد در برابر او زانو زده بود... . الخ. داشت همینطور مجله را نگاه میکرد؛ کاری که روح آدمی از آن نفرت پیدا میکند. البته همسر من خوب بلد نبود بخواند.»
یک لحظه گویی به خودش آمده باشد. به سرعت نوشت: «درست است که من رفتار خوبی با او نداشتم. من خارج از عرف ازدواج، سه فرزند از او به دنیا آوردم. یا برای خود معشوقههایی داشتم. اما شرایط من فرق میکرد. در واقع، مردی مثل من فرصتهای زیادی به او داده میشود... . چطور من میتوانستم روش درستی را در پیش بگیرم؟ هر مردی به زنش خیانت میکند. بدون داشتن توجیه درستی. اما من دستکم توجیهی داشتم.»
سال 1937 به نسبت کلارا و بنیتو زمان عشق ورزیدن تا ماه آگوست بود. کلارا در آن زمان با دقت فوقالعادهای داشت یادداشتهای روزانهاش را مینوشت. در این یادداشتها همه کارهای او ذکر شده است: «داشتیم برای خوردن شام حاضر میشدیم. پیوسته مرا میبوسید و با من شوخی میکرد. بعد ایستاد و فریاد زد: «من کلارا را دوست دارم.» بعد با صدایی بلندتر تکرار کرد: «من کلارا را دوست دارم. عشق من میشنوی؟ دوستت دارم... . به من نگو که مثل بورژواها میخواهی فقط در هفته یکبار عشقبازی داشته باشی. امیدوارم دنبال تغییر این رویه نباشی.» سپس کمی با هم صحبت کردیم. قبل از اینکه آنجا را ترک کند کمی گشتیم و بعد ساعت چهاروربع رفت. طبق معمول من کمکش کردم تا لباسهایش را بپوشد.» موسولینی هر دو ساعت یکبار با او تلفنی حرف میزد تا زمانی که میخوابید.
یک بار به او گفت: «تو آخرین صفحه قلب من هستی. با استادی خودت زندگی عاشقانه مرا به پایان میرسانی.» کلارا موفق شده بود بنیتو را به بعضی کارها وادارد، مثل خوردن چای که قبلا از آن تنفر داشت. یا گذاشتن گل روی میز که از آن خیلی بدش میآمد. این تغییرات در نظر اطرافیان خیلی ساده میآمد اما در عین حال نشانهای از یک پیشرفت ملموس بود که میتوانست دستاورد کلارا یا همان کسی باشد که بنیتو او را «بهار زیبایم» صدا میزد. گاه گفتوگوی بین دو عاشق با فیلمهای «راجر وادیم» غنیتر میشد. از او میپرسید: «تو مرا دوست داری؟ میگویند بدن من در ایتالیا از همه بهتر است.» میپرسید: «چه کسی این حرف را زده؟» جواب میداد: «یک بار مردی که کنار ساحل بود به من گفت: موسولینی، سینهات کاملترین سینه در این ساحل است». من به او جواب دادم: «نه. در کل ایتالیا.» اما ساقهای کج و کولهام هیکلم را خراب کرده است. مارگاریتای خنگ میگفت پاهایم زشت است.» از بین همه آن زنان گذرا، یک زن ممتاز وجود داشت که او را دلگرمی میداد و نجاتدهندهاش به شمار میآمد. کلارا، تنها کسی بود که شواهدی را برای ما از عشق موسولینی روایت کرده است: «به من نگاه میکرد و سرش را روی شانهام میگذاشت. سپس چشمانش را میبست.»
دلدادگی، آری. اما وفا؟ خیر. به او میگفت:
«روزی خواهد آمد که مرا بیشتر دوست خواهی داشت. من به تو اعتماد دارم. همچنین به عشق تو. تا آنجا که به تو خیانت خواهم کرد.
- نه. تو به من خیانت نمیکنی. به من بگو که چنین کاری نخواهی کرد؟
- درست است. نیازی به آن نیست. تو، هرگز به من خیانت نمیکنی. اینطور نیست؟ نمیدانم چند زن واقعا مرا دوست داشته است. امروز وقتی به گذشته نگاه میکنم، میفهمم هیچیک از آنها مرا واقعا دوست نداشتند.»
کلارا زنی بود که میدانست چگونه خودخواهی موسولینی را مهار کند تا نیازش را به عشق درک نماید. او چیزی را از بنیتو میدانست که او آن را از همه جهان پنهان میکرد؛ یعنی تنهایی. «مردی بود که در یک انزوای کامل به سر میبرد. بدون هیچ دوستی، از چاپلوسان دوروبرش عذاب میکشید. تلاش کردم به اعماقش نگاه کنم. به دنبال چیزی بودم که زندگی همواره او را از آن محروم کرده بود... . دیدم در او فقط نومیدی است و یک تلخی زشت. گویی بین دیوارهای قطوری زندگی میکرد.» در حالی که محبوبیت و نفوذ موسولینی به اوج خودش میرسید، کلارا احساس میکرد با غولی دارد مانوس میشود. ژانویه سال 1937، سالگرد راهپیمایی رم بود. کلارا بنیتو را در حالتی دید که حضور مردم در برابر کاخ به او شور و هیجان خاصی داده بود.
ادامه دارد...
با این حال، به نظر میرسد موسولینی از اینکه روابطش با راشل از هم پاشیده و از بیتوجهی راشل ناراحت بود. میخواست فقط از او متنفر باشد. بنابراین رفت تا شکایتش را به کلارا کند: «حتی زمانی که او را به ازدواج خودم درآوردم به من اهمیتی نمیداد. در سال هفت یا هشتبار با هم بودیم. به اعتقاد من او نیز چیزی از من حس نمیکرد. تقریبا اینطوری بود. تمام میل جنسیاش فرومرده بود. حداقل در رابطه با من. یکبار یک زوج را نشانم داد که داشت در مجله «ووگ» میدید. زن روی تختی نشسته بود و مرد در برابر او زانو زده بود... . الخ. داشت همینطور مجله را نگاه میکرد؛ کاری که روح آدمی از آن نفرت پیدا میکند. البته همسر من خوب بلد نبود بخواند.»
یک لحظه گویی به خودش آمده باشد. به سرعت نوشت: «درست است که من رفتار خوبی با او نداشتم. من خارج از عرف ازدواج، سه فرزند از او به دنیا آوردم. یا برای خود معشوقههایی داشتم. اما شرایط من فرق میکرد. در واقع، مردی مثل من فرصتهای زیادی به او داده میشود... . چطور من میتوانستم روش درستی را در پیش بگیرم؟ هر مردی به زنش خیانت میکند. بدون داشتن توجیه درستی. اما من دستکم توجیهی داشتم.»
سال 1937 به نسبت کلارا و بنیتو زمان عشق ورزیدن تا ماه آگوست بود. کلارا در آن زمان با دقت فوقالعادهای داشت یادداشتهای روزانهاش را مینوشت. در این یادداشتها همه کارهای او ذکر شده است: «داشتیم برای خوردن شام حاضر میشدیم. پیوسته مرا میبوسید و با من شوخی میکرد. بعد ایستاد و فریاد زد: «من کلارا را دوست دارم.» بعد با صدایی بلندتر تکرار کرد: «من کلارا را دوست دارم. عشق من میشنوی؟ دوستت دارم... . به من نگو که مثل بورژواها میخواهی فقط در هفته یکبار عشقبازی داشته باشی. امیدوارم دنبال تغییر این رویه نباشی.» سپس کمی با هم صحبت کردیم. قبل از اینکه آنجا را ترک کند کمی گشتیم و بعد ساعت چهاروربع رفت. طبق معمول من کمکش کردم تا لباسهایش را بپوشد.» موسولینی هر دو ساعت یکبار با او تلفنی حرف میزد تا زمانی که میخوابید.
یک بار به او گفت: «تو آخرین صفحه قلب من هستی. با استادی خودت زندگی عاشقانه مرا به پایان میرسانی.» کلارا موفق شده بود بنیتو را به بعضی کارها وادارد، مثل خوردن چای که قبلا از آن تنفر داشت. یا گذاشتن گل روی میز که از آن خیلی بدش میآمد. این تغییرات در نظر اطرافیان خیلی ساده میآمد اما در عین حال نشانهای از یک پیشرفت ملموس بود که میتوانست دستاورد کلارا یا همان کسی باشد که بنیتو او را «بهار زیبایم» صدا میزد. گاه گفتوگوی بین دو عاشق با فیلمهای «راجر وادیم» غنیتر میشد. از او میپرسید: «تو مرا دوست داری؟ میگویند بدن من در ایتالیا از همه بهتر است.» میپرسید: «چه کسی این حرف را زده؟» جواب میداد: «یک بار مردی که کنار ساحل بود به من گفت: موسولینی، سینهات کاملترین سینه در این ساحل است». من به او جواب دادم: «نه. در کل ایتالیا.» اما ساقهای کج و کولهام هیکلم را خراب کرده است. مارگاریتای خنگ میگفت پاهایم زشت است.» از بین همه آن زنان گذرا، یک زن ممتاز وجود داشت که او را دلگرمی میداد و نجاتدهندهاش به شمار میآمد. کلارا، تنها کسی بود که شواهدی را برای ما از عشق موسولینی روایت کرده است: «به من نگاه میکرد و سرش را روی شانهام میگذاشت. سپس چشمانش را میبست.»
دلدادگی، آری. اما وفا؟ خیر. به او میگفت:
«روزی خواهد آمد که مرا بیشتر دوست خواهی داشت. من به تو اعتماد دارم. همچنین به عشق تو. تا آنجا که به تو خیانت خواهم کرد.
- نه. تو به من خیانت نمیکنی. به من بگو که چنین کاری نخواهی کرد؟
- درست است. نیازی به آن نیست. تو، هرگز به من خیانت نمیکنی. اینطور نیست؟ نمیدانم چند زن واقعا مرا دوست داشته است. امروز وقتی به گذشته نگاه میکنم، میفهمم هیچیک از آنها مرا واقعا دوست نداشتند.»
کلارا زنی بود که میدانست چگونه خودخواهی موسولینی را مهار کند تا نیازش را به عشق درک نماید. او چیزی را از بنیتو میدانست که او آن را از همه جهان پنهان میکرد؛ یعنی تنهایی. «مردی بود که در یک انزوای کامل به سر میبرد. بدون هیچ دوستی، از چاپلوسان دوروبرش عذاب میکشید. تلاش کردم به اعماقش نگاه کنم. به دنبال چیزی بودم که زندگی همواره او را از آن محروم کرده بود... . دیدم در او فقط نومیدی است و یک تلخی زشت. گویی بین دیوارهای قطوری زندگی میکرد.» در حالی که محبوبیت و نفوذ موسولینی به اوج خودش میرسید، کلارا احساس میکرد با غولی دارد مانوس میشود. ژانویه سال 1937، سالگرد راهپیمایی رم بود. کلارا بنیتو را در حالتی دید که حضور مردم در برابر کاخ به او شور و هیجان خاصی داده بود.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.