آمدن زن سوم
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
این بار بنیتو مرا دور زده بود. ولی من باز هم خوشحال شدم: چون آنا ماریا اسم مادرم بود.»
اما این برخورد لطیف نباید ما را فریب بدهد. موسولینی به او هیچ توجهی نمیکرد و راشل از این مساله غافل نبود. او میگوید: «تحمل ماجراهای عاشقانه همسرم، برای من مشکل بود. سه تای آنها مرا آزردند؛ ایدا دالرز، مارگاریتا سرافاتی و کلارا پتاچی.» ما تا اینجا سرنوشت دو نفر اول را فهمیدیم. بنیتو به قدرت رسید و همچنان راشل گیدی همسرش بود. از طرف دیگر با مارگاریتا سرافاتی هم ارتباط داشت؛ همان ونیزی روشنفکر و زیبا اما زمانی طول نکشید که با آمدن زن سوم، این توازن لرزان بههم خورد.
دختر دریا
آوریل سال 1932بود که بنیتو اتومبیل آلفارومیوی خود را با آن سرپوش قابل جمع به سمت دریا میراند. وقتی به شهر اوستیا رسید، یک اتومبیل لانچیای امپایری دید که شماره دولت واتیکان را داشت. این اتومبیل خانواده پتاچی بود. درآن، کلارا پتاچی به همراه نامزدش ریکاردو فدریکی و خواهر کوچکترش مریم و نیز مادرش نشسته بودند. موسولینی خود را پشت عینکهای آفتابی بزرگ پنهان کرده بود و لباسی اسپورت به تن داشت. با اینهمه آن دختر 20ساله او را شناخت. فریاد زد: «دوچه، دوچه!!!» و بعد با اشتیاق به همراه تکان دادن کلاهش به او سلام داد. همچنین به راننده دستور داد خودرو دوچه را تعقیب کند. بین آنها نوعی مسابقه به وجود آمد. در نهایت، موسولینی نزدیک میدان اوستیا توقف کرد. کنجکاو شد که این دخترک هیجانزده را ببیند. کلارا در حالی که پاهایش میلرزید از خودرو پیاده شد: «مرا ببخشید دوچه. من کلارا پتاچی هستم و این هم نامزدم... .» صورتش سرخ شده بود. بنیتو دستش را دراز کرد تا در حالتی ساکت با او دست بدهد. دختر جوان همه چیز داشت. هیکلی متناسب، صورتی درخشان و چشمهای اندوهناک، با یک دامن سفید نازک و کلاهفرنگی پهن. درست شبیه فرشتهها بود.
در حالی که وانمود میکرد برایش بیاهمیت است و درعین حالی که به چشمان دخترک زل زده بود، گفت: «کلارا پتاچی... هه؟» دخترک با صدایی مطمئن و بلندتر گفت: «دوچه، من چند وقت پیش برای شما شعرهایی فرستادم». «شعر... هه؟ یادم است. روح عمیقی داشت توام با احساس زیادی.» اما داشت دروغ میگفت. سپس عذرخواست. مقابلش راهی طولانی بود و کسانی انتظارش را میکشیدند. «دوچه، همه ما از دیدنت خوشحال شدیم.» کلارا برگشت تا برود. دامنش به شاخهایگیر کرد. بنیتو کمکش کرد تا نجات پیدا کند. فورا او را جذب کرد. دخترک در 20سالگی بود و او در 49سالگی. اما گویی با نگاهش به او حس جوانی میداد. به نظر یک دختر معمولی نبود. شب، دور میز در خانه پتاچی، کلارا هیچ چیزدیگری برای گفتن پیدا نمیکرد: «چه مردی! چه چشمهایی داشت! بهندرت این جور شانسی در زندگی دست میدهد...» سالها بود که عکس بنیتو را زیر متکایش داشت. روز بعد درحالی که داشت تابلویی از دریا میکشید تا آن را تقدیم دوچه کند، کارمندان بخش نگهداری قصر ونیز سهم خودشان را از کاری که کردند، گرفتند. آنها چیزی شبیه به یک شعر پیچیده در یک مشت نامه را پیدا کرده و به موسولینی دادند. دوچه یکی از آنها را خواند و دربارهاش گفت: «آه، این دیوانه کیست؟» یک روز بعدازظهر بود که تلفنی با منزل پتاچی تماس گرفت و گفت:
«دوشیزه هستند؟
مریم خواهر کلارا که 9 سال داشت جواب داد: «کدام دوشیزه؟»
اما این برخورد لطیف نباید ما را فریب بدهد. موسولینی به او هیچ توجهی نمیکرد و راشل از این مساله غافل نبود. او میگوید: «تحمل ماجراهای عاشقانه همسرم، برای من مشکل بود. سه تای آنها مرا آزردند؛ ایدا دالرز، مارگاریتا سرافاتی و کلارا پتاچی.» ما تا اینجا سرنوشت دو نفر اول را فهمیدیم. بنیتو به قدرت رسید و همچنان راشل گیدی همسرش بود. از طرف دیگر با مارگاریتا سرافاتی هم ارتباط داشت؛ همان ونیزی روشنفکر و زیبا اما زمانی طول نکشید که با آمدن زن سوم، این توازن لرزان بههم خورد.
دختر دریا
آوریل سال 1932بود که بنیتو اتومبیل آلفارومیوی خود را با آن سرپوش قابل جمع به سمت دریا میراند. وقتی به شهر اوستیا رسید، یک اتومبیل لانچیای امپایری دید که شماره دولت واتیکان را داشت. این اتومبیل خانواده پتاچی بود. درآن، کلارا پتاچی به همراه نامزدش ریکاردو فدریکی و خواهر کوچکترش مریم و نیز مادرش نشسته بودند. موسولینی خود را پشت عینکهای آفتابی بزرگ پنهان کرده بود و لباسی اسپورت به تن داشت. با اینهمه آن دختر 20ساله او را شناخت. فریاد زد: «دوچه، دوچه!!!» و بعد با اشتیاق به همراه تکان دادن کلاهش به او سلام داد. همچنین به راننده دستور داد خودرو دوچه را تعقیب کند. بین آنها نوعی مسابقه به وجود آمد. در نهایت، موسولینی نزدیک میدان اوستیا توقف کرد. کنجکاو شد که این دخترک هیجانزده را ببیند. کلارا در حالی که پاهایش میلرزید از خودرو پیاده شد: «مرا ببخشید دوچه. من کلارا پتاچی هستم و این هم نامزدم... .» صورتش سرخ شده بود. بنیتو دستش را دراز کرد تا در حالتی ساکت با او دست بدهد. دختر جوان همه چیز داشت. هیکلی متناسب، صورتی درخشان و چشمهای اندوهناک، با یک دامن سفید نازک و کلاهفرنگی پهن. درست شبیه فرشتهها بود.
در حالی که وانمود میکرد برایش بیاهمیت است و درعین حالی که به چشمان دخترک زل زده بود، گفت: «کلارا پتاچی... هه؟» دخترک با صدایی مطمئن و بلندتر گفت: «دوچه، من چند وقت پیش برای شما شعرهایی فرستادم». «شعر... هه؟ یادم است. روح عمیقی داشت توام با احساس زیادی.» اما داشت دروغ میگفت. سپس عذرخواست. مقابلش راهی طولانی بود و کسانی انتظارش را میکشیدند. «دوچه، همه ما از دیدنت خوشحال شدیم.» کلارا برگشت تا برود. دامنش به شاخهایگیر کرد. بنیتو کمکش کرد تا نجات پیدا کند. فورا او را جذب کرد. دخترک در 20سالگی بود و او در 49سالگی. اما گویی با نگاهش به او حس جوانی میداد. به نظر یک دختر معمولی نبود. شب، دور میز در خانه پتاچی، کلارا هیچ چیزدیگری برای گفتن پیدا نمیکرد: «چه مردی! چه چشمهایی داشت! بهندرت این جور شانسی در زندگی دست میدهد...» سالها بود که عکس بنیتو را زیر متکایش داشت. روز بعد درحالی که داشت تابلویی از دریا میکشید تا آن را تقدیم دوچه کند، کارمندان بخش نگهداری قصر ونیز سهم خودشان را از کاری که کردند، گرفتند. آنها چیزی شبیه به یک شعر پیچیده در یک مشت نامه را پیدا کرده و به موسولینی دادند. دوچه یکی از آنها را خواند و دربارهاش گفت: «آه، این دیوانه کیست؟» یک روز بعدازظهر بود که تلفنی با منزل پتاچی تماس گرفت و گفت:
«دوشیزه هستند؟
مریم خواهر کلارا که 9 سال داشت جواب داد: «کدام دوشیزه؟»
ادامه دارد...
این بار بنیتو مرا دور زده بود. ولی من باز هم خوشحال شدم: چون آنا ماریا اسم مادرم بود.»
اما این برخورد لطیف نباید ما را فریب بدهد. موسولینی به او هیچ توجهی نمیکرد و راشل از این مساله غافل نبود. او میگوید: «تحمل ماجراهای عاشقانه همسرم، برای من مشکل بود. سه تای آنها مرا آزردند؛ ایدا دالرز، مارگاریتا سرافاتی و کلارا پتاچی.» ما تا اینجا سرنوشت دو نفر اول را فهمیدیم. بنیتو به قدرت رسید و همچنان راشل گیدی همسرش بود. از طرف دیگر با مارگاریتا سرافاتی هم ارتباط داشت؛ همان ونیزی روشنفکر و زیبا اما زمانی طول نکشید که با آمدن زن سوم، این توازن لرزان بههم خورد.
دختر دریا
آوریل سال 1932بود که بنیتو اتومبیل آلفارومیوی خود را با آن سرپوش قابل جمع به سمت دریا میراند. وقتی به شهر اوستیا رسید، یک اتومبیل لانچیای امپایری دید که شماره دولت واتیکان را داشت. این اتومبیل خانواده پتاچی بود. درآن، کلارا پتاچی به همراه نامزدش ریکاردو فدریکی و خواهر کوچکترش مریم و نیز مادرش نشسته بودند. موسولینی خود را پشت عینکهای آفتابی بزرگ پنهان کرده بود و لباسی اسپورت به تن داشت. با اینهمه آن دختر 20ساله او را شناخت. فریاد زد: «دوچه، دوچه!!!» و بعد با اشتیاق به همراه تکان دادن کلاهش به او سلام داد. همچنین به راننده دستور داد خودرو دوچه را تعقیب کند. بین آنها نوعی مسابقه به وجود آمد. در نهایت، موسولینی نزدیک میدان اوستیا توقف کرد. کنجکاو شد که این دخترک هیجانزده را ببیند. کلارا در حالی که پاهایش میلرزید از خودرو پیاده شد: «مرا ببخشید دوچه. من کلارا پتاچی هستم و این هم نامزدم... .» صورتش سرخ شده بود. بنیتو دستش را دراز کرد تا در حالتی ساکت با او دست بدهد. دختر جوان همه چیز داشت. هیکلی متناسب، صورتی درخشان و چشمهای اندوهناک، با یک دامن سفید نازک و کلاهفرنگی پهن. درست شبیه فرشتهها بود.
در حالی که وانمود میکرد برایش بیاهمیت است و درعین حالی که به چشمان دخترک زل زده بود، گفت: «کلارا پتاچی... هه؟» دخترک با صدایی مطمئن و بلندتر گفت: «دوچه، من چند وقت پیش برای شما شعرهایی فرستادم». «شعر... هه؟ یادم است. روح عمیقی داشت توام با احساس زیادی.» اما داشت دروغ میگفت. سپس عذرخواست. مقابلش راهی طولانی بود و کسانی انتظارش را میکشیدند. «دوچه، همه ما از دیدنت خوشحال شدیم.» کلارا برگشت تا برود. دامنش به شاخهایگیر کرد. بنیتو کمکش کرد تا نجات پیدا کند. فورا او را جذب کرد. دخترک در 20سالگی بود و او در 49سالگی. اما گویی با نگاهش به او حس جوانی میداد. به نظر یک دختر معمولی نبود. شب، دور میز در خانه پتاچی، کلارا هیچ چیزدیگری برای گفتن پیدا نمیکرد: «چه مردی! چه چشمهایی داشت! بهندرت این جور شانسی در زندگی دست میدهد...» سالها بود که عکس بنیتو را زیر متکایش داشت. روز بعد درحالی که داشت تابلویی از دریا میکشید تا آن را تقدیم دوچه کند، کارمندان بخش نگهداری قصر ونیز سهم خودشان را از کاری که کردند، گرفتند. آنها چیزی شبیه به یک شعر پیچیده در یک مشت نامه را پیدا کرده و به موسولینی دادند. دوچه یکی از آنها را خواند و دربارهاش گفت: «آه، این دیوانه کیست؟» یک روز بعدازظهر بود که تلفنی با منزل پتاچی تماس گرفت و گفت:
«دوشیزه هستند؟
مریم خواهر کلارا که 9 سال داشت جواب داد: «کدام دوشیزه؟»
اما این برخورد لطیف نباید ما را فریب بدهد. موسولینی به او هیچ توجهی نمیکرد و راشل از این مساله غافل نبود. او میگوید: «تحمل ماجراهای عاشقانه همسرم، برای من مشکل بود. سه تای آنها مرا آزردند؛ ایدا دالرز، مارگاریتا سرافاتی و کلارا پتاچی.» ما تا اینجا سرنوشت دو نفر اول را فهمیدیم. بنیتو به قدرت رسید و همچنان راشل گیدی همسرش بود. از طرف دیگر با مارگاریتا سرافاتی هم ارتباط داشت؛ همان ونیزی روشنفکر و زیبا اما زمانی طول نکشید که با آمدن زن سوم، این توازن لرزان بههم خورد.
دختر دریا
آوریل سال 1932بود که بنیتو اتومبیل آلفارومیوی خود را با آن سرپوش قابل جمع به سمت دریا میراند. وقتی به شهر اوستیا رسید، یک اتومبیل لانچیای امپایری دید که شماره دولت واتیکان را داشت. این اتومبیل خانواده پتاچی بود. درآن، کلارا پتاچی به همراه نامزدش ریکاردو فدریکی و خواهر کوچکترش مریم و نیز مادرش نشسته بودند. موسولینی خود را پشت عینکهای آفتابی بزرگ پنهان کرده بود و لباسی اسپورت به تن داشت. با اینهمه آن دختر 20ساله او را شناخت. فریاد زد: «دوچه، دوچه!!!» و بعد با اشتیاق به همراه تکان دادن کلاهش به او سلام داد. همچنین به راننده دستور داد خودرو دوچه را تعقیب کند. بین آنها نوعی مسابقه به وجود آمد. در نهایت، موسولینی نزدیک میدان اوستیا توقف کرد. کنجکاو شد که این دخترک هیجانزده را ببیند. کلارا در حالی که پاهایش میلرزید از خودرو پیاده شد: «مرا ببخشید دوچه. من کلارا پتاچی هستم و این هم نامزدم... .» صورتش سرخ شده بود. بنیتو دستش را دراز کرد تا در حالتی ساکت با او دست بدهد. دختر جوان همه چیز داشت. هیکلی متناسب، صورتی درخشان و چشمهای اندوهناک، با یک دامن سفید نازک و کلاهفرنگی پهن. درست شبیه فرشتهها بود.
در حالی که وانمود میکرد برایش بیاهمیت است و درعین حالی که به چشمان دخترک زل زده بود، گفت: «کلارا پتاچی... هه؟» دخترک با صدایی مطمئن و بلندتر گفت: «دوچه، من چند وقت پیش برای شما شعرهایی فرستادم». «شعر... هه؟ یادم است. روح عمیقی داشت توام با احساس زیادی.» اما داشت دروغ میگفت. سپس عذرخواست. مقابلش راهی طولانی بود و کسانی انتظارش را میکشیدند. «دوچه، همه ما از دیدنت خوشحال شدیم.» کلارا برگشت تا برود. دامنش به شاخهایگیر کرد. بنیتو کمکش کرد تا نجات پیدا کند. فورا او را جذب کرد. دخترک در 20سالگی بود و او در 49سالگی. اما گویی با نگاهش به او حس جوانی میداد. به نظر یک دختر معمولی نبود. شب، دور میز در خانه پتاچی، کلارا هیچ چیزدیگری برای گفتن پیدا نمیکرد: «چه مردی! چه چشمهایی داشت! بهندرت این جور شانسی در زندگی دست میدهد...» سالها بود که عکس بنیتو را زیر متکایش داشت. روز بعد درحالی که داشت تابلویی از دریا میکشید تا آن را تقدیم دوچه کند، کارمندان بخش نگهداری قصر ونیز سهم خودشان را از کاری که کردند، گرفتند. آنها چیزی شبیه به یک شعر پیچیده در یک مشت نامه را پیدا کرده و به موسولینی دادند. دوچه یکی از آنها را خواند و دربارهاش گفت: «آه، این دیوانه کیست؟» یک روز بعدازظهر بود که تلفنی با منزل پتاچی تماس گرفت و گفت:
«دوشیزه هستند؟
مریم خواهر کلارا که 9 سال داشت جواب داد: «کدام دوشیزه؟»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.