آغاز زندگی مشترک
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
بعد آن زن کولی سنگریزهای در کف دستش گذاشت و گفت: «این را نگهدار. اما به من یک کیسه آرد بده.» راشل داشت پر درمیآورد. بدون هیچ فکری کیسه آرد را به او داد. اما بهای این پیشگویی برای صاحبان مزرعه خوشایند نبود و او را سخت تنبیه کردند. هنوز چندروز از این حادثه نگذشته بود که وقتی داشت از کلیسا خارج میشد یکی از اهالی او را صدا زد. بنیتو بود. همان معلم جوان. ریشی کوتاه و سبیلی نازک داشت. لباس سیاه و ژندهای پوشیده بود بههمراه کراوات و کلاه مشکیرنگی که آن را در سرش فرو کرده بود. میگوید: «قبل از هرچیز چشمهایش مرا جلب میکرد. همینطور میدرخشید.» با حالتی که برای نامزد آیندهاش خیلی جالب نبود گفت: «صبحبخیر شالیتا. خیلی بزرگ شدی. برای خود خانمی شدهای.»
این دیدار جدید و پرتکلف شروع رابطه آنها بود. دو جوان با هم معاشرت داشتند. به این ترتیب بود که بنیتو در یکی از روزهای بهار سال 1908 پیشنهاد داد تا راشل در میخانه پدرش مشغول کار شود. او نیز خلاصه جواب داده بود: «در اینباره فکر میکنم.» روز بعد بهسوی میخانه الیساندرو دوید و مشغول به کار شد.
بنیتو پیش از رفتنش به «ترانت» در ماه مارس سال 1909 در میخانه خانوادگیاش مشروب ریخت و ویولن نواخت. با آن دختر جوان عهدی غریب کرد: «من فردا میروم، اما وقتی برگشتم، تو همسرم خواهی شد. منتظرم باش.» دختر فکر کرد شوخی میکند. جواب داد: «اگر برنگشتی؟» به صورتی جدی ادامه داد: «خواهی دید که برمیگردم.» اما هنوز نه برنامهای وجود داشت نه یک تصوری و نه یک پیشنهادی. بلکه تصمیمی بود که هردو گرفته بودند. برای بنیتو تقریبا مساله قطعی شده بود. اما میشد از دختربچهای در 16سالگی بخواهد که منتظرش بماند؟ به او گفتم: «هرچه میخواهی بگو. الان داری میروی و بعد معلوم نیست چه میشود.» راشل هنوز سرش را روی متکا نگذاشته بود که تمام این فکرهای مربوط به ازدواج از کلهاش پرید.
رسید تا روزی که دستش را گرفت. یعنی یکسال بعد. در دستش یک هفتتیر بود. وقتی اوضاع آرامتر شد دریافت که باید با چه حیوانی هرروز زندگی کند. نامزدش پیوسته در نشستهای سری شرکت میکرد؛ جلساتی که در آن نظامیان علیه همدیگر شمشیر میکشیدند. نگران این بود که روزی تکهتکهاش کنند. میگوید: «یک شب به همین باور رسیدم. تا دم صبح منتظرش بودم. داشتم گریه میکردم. سرم را میان دستهایم گرفته بودم. مطمئن شدم که او یا باید زندان رفته باشد یا سردخانه.» ناگهان جاروجنجالی توی راهپله شنید. با ترسولرز در را باز کرد. دو مرد غریبه را دید که به بنیتو کمک میکنند. رنگش پریده و چشمهایش ورم کرده بود. به راشل گفت: «نگران نباش خانم. چیزی نیست. آن شب را مفصل حرف زد. بدون اینکه بداند، مقادیر زیادی قهوه و شراب خورد.»
با گذشت چند لحظه، به راشل یک حس شادمانی توام با وحشت دست داد. کمی بعد دیوانهای برافروخته را جلویش دید که «هرچیزی را دم دستش بود میشکست و مانند یک دیوانه فریاد میکشید.» چیز دیگری باقی نمانده بود. بعد از آن از حالت مستی بیرون آمد، موسولینی خود باورش نمیشد که چه ویرانی وحشتناکی را به وجود آورده است.
خجالتزده شد. به نامزدش گوش داد که عصبانی بود و داشت سرزنشش میکرد: «خیالت راحت باشد. من هرگز نمیپذیرم همسرم یک مست لاابالی باشد. وقتی بچه بودم، خالهای داشتم که زیاد مشروب میخورد. اینقدر از دستش عذاب کشیدم که دیگر بس است. میدانم که تو خوبیهای زیادی داری. حتی من حاضرم از روابطی که با زنان داری چشمپوشی کنم. اما اگر بعد از امروز ببینم حتی برای یکبار به این حالت باشی، تو را میکشم.» لکن بهجز تهدید بنیتو کار دیگری از دستش برنمیآمد. این کشاورز توانا تلاش کرد تا بتواند خودش را از آن بدبختی نجات دهد. زنی فلج که توانست از معشوقی که رهایش کرده بود چند بچه بیاورد. پس از او با کارگر پاکدامنی ازدواج کرد که اتفاقا در اثر حادثهای او نیز معلول شد. تمام سبد تخممرغهای روزیاش فروریخته بود. او نیز به موادمخدر پناه برد و در نهایت با بینوایی مرد. به استثنای برخی مناسبتهای اجتماعی که لبانش را به جام شرابی تر میکرد، بنیتو از آن زمان بهبعد دیگر بهکلی از خوردن مشروب صرفنظر کرد. آن شب اسطورهای متولد شد که رفتاری باوقار و معتدل داشت. ابتدای زندگی مشترک آنها از حوادث غافلگیرکننده یا شرایط فوقالعاده خالی بود. انسان تصور میکند به قول بنیتو عطش عشق بین آن دو موجود بیچیز و طردشده از سوی خانوادههایشان باید ارتباطی عمیق به وجود آورد. اما واقعیت کاملا با این امر تفاوت داشت. راشل میگوید: «هرگز این عشق نبود که ما را دورهم جمع میکرد. تقریبا یک جاذبه فردی بود. نه هیچ چیز دیگر. من دختر خوشگلی بودم. مساله فقط احساس بود. بین ما هیچ درکی یا پیوندی از قبل وجود نداشت.» بنیتو نیز این رابطه را صرفا مبتنی بر یک میل جنسی میدانست. یک شور و هیجان که باید بهسرعت و با مرور زمان از بین میرفت. بهخصوص اینکه موسولینی در روابط عاشقانه افراط میکرد. راشل از عشق محروم شده بود. موسولینی بهعنوان یک روزنامهنگار شروع کرد به رشدکردن و در کنارش زنی مداراکننده وجود داشت که از همه غیبتهای مکرر و چیرهدستیاش در فریب زنان چشمپوشی میکرد. اما با اینهمه از بقیه معشوقههایش زندگی بیشتری را با او گذراند.
این دیدار جدید و پرتکلف شروع رابطه آنها بود. دو جوان با هم معاشرت داشتند. به این ترتیب بود که بنیتو در یکی از روزهای بهار سال 1908 پیشنهاد داد تا راشل در میخانه پدرش مشغول کار شود. او نیز خلاصه جواب داده بود: «در اینباره فکر میکنم.» روز بعد بهسوی میخانه الیساندرو دوید و مشغول به کار شد.
بنیتو پیش از رفتنش به «ترانت» در ماه مارس سال 1909 در میخانه خانوادگیاش مشروب ریخت و ویولن نواخت. با آن دختر جوان عهدی غریب کرد: «من فردا میروم، اما وقتی برگشتم، تو همسرم خواهی شد. منتظرم باش.» دختر فکر کرد شوخی میکند. جواب داد: «اگر برنگشتی؟» به صورتی جدی ادامه داد: «خواهی دید که برمیگردم.» اما هنوز نه برنامهای وجود داشت نه یک تصوری و نه یک پیشنهادی. بلکه تصمیمی بود که هردو گرفته بودند. برای بنیتو تقریبا مساله قطعی شده بود. اما میشد از دختربچهای در 16سالگی بخواهد که منتظرش بماند؟ به او گفتم: «هرچه میخواهی بگو. الان داری میروی و بعد معلوم نیست چه میشود.» راشل هنوز سرش را روی متکا نگذاشته بود که تمام این فکرهای مربوط به ازدواج از کلهاش پرید.
رسید تا روزی که دستش را گرفت. یعنی یکسال بعد. در دستش یک هفتتیر بود. وقتی اوضاع آرامتر شد دریافت که باید با چه حیوانی هرروز زندگی کند. نامزدش پیوسته در نشستهای سری شرکت میکرد؛ جلساتی که در آن نظامیان علیه همدیگر شمشیر میکشیدند. نگران این بود که روزی تکهتکهاش کنند. میگوید: «یک شب به همین باور رسیدم. تا دم صبح منتظرش بودم. داشتم گریه میکردم. سرم را میان دستهایم گرفته بودم. مطمئن شدم که او یا باید زندان رفته باشد یا سردخانه.» ناگهان جاروجنجالی توی راهپله شنید. با ترسولرز در را باز کرد. دو مرد غریبه را دید که به بنیتو کمک میکنند. رنگش پریده و چشمهایش ورم کرده بود. به راشل گفت: «نگران نباش خانم. چیزی نیست. آن شب را مفصل حرف زد. بدون اینکه بداند، مقادیر زیادی قهوه و شراب خورد.»
با گذشت چند لحظه، به راشل یک حس شادمانی توام با وحشت دست داد. کمی بعد دیوانهای برافروخته را جلویش دید که «هرچیزی را دم دستش بود میشکست و مانند یک دیوانه فریاد میکشید.» چیز دیگری باقی نمانده بود. بعد از آن از حالت مستی بیرون آمد، موسولینی خود باورش نمیشد که چه ویرانی وحشتناکی را به وجود آورده است.
خجالتزده شد. به نامزدش گوش داد که عصبانی بود و داشت سرزنشش میکرد: «خیالت راحت باشد. من هرگز نمیپذیرم همسرم یک مست لاابالی باشد. وقتی بچه بودم، خالهای داشتم که زیاد مشروب میخورد. اینقدر از دستش عذاب کشیدم که دیگر بس است. میدانم که تو خوبیهای زیادی داری. حتی من حاضرم از روابطی که با زنان داری چشمپوشی کنم. اما اگر بعد از امروز ببینم حتی برای یکبار به این حالت باشی، تو را میکشم.» لکن بهجز تهدید بنیتو کار دیگری از دستش برنمیآمد. این کشاورز توانا تلاش کرد تا بتواند خودش را از آن بدبختی نجات دهد. زنی فلج که توانست از معشوقی که رهایش کرده بود چند بچه بیاورد. پس از او با کارگر پاکدامنی ازدواج کرد که اتفاقا در اثر حادثهای او نیز معلول شد. تمام سبد تخممرغهای روزیاش فروریخته بود. او نیز به موادمخدر پناه برد و در نهایت با بینوایی مرد. به استثنای برخی مناسبتهای اجتماعی که لبانش را به جام شرابی تر میکرد، بنیتو از آن زمان بهبعد دیگر بهکلی از خوردن مشروب صرفنظر کرد. آن شب اسطورهای متولد شد که رفتاری باوقار و معتدل داشت. ابتدای زندگی مشترک آنها از حوادث غافلگیرکننده یا شرایط فوقالعاده خالی بود. انسان تصور میکند به قول بنیتو عطش عشق بین آن دو موجود بیچیز و طردشده از سوی خانوادههایشان باید ارتباطی عمیق به وجود آورد. اما واقعیت کاملا با این امر تفاوت داشت. راشل میگوید: «هرگز این عشق نبود که ما را دورهم جمع میکرد. تقریبا یک جاذبه فردی بود. نه هیچ چیز دیگر. من دختر خوشگلی بودم. مساله فقط احساس بود. بین ما هیچ درکی یا پیوندی از قبل وجود نداشت.» بنیتو نیز این رابطه را صرفا مبتنی بر یک میل جنسی میدانست. یک شور و هیجان که باید بهسرعت و با مرور زمان از بین میرفت. بهخصوص اینکه موسولینی در روابط عاشقانه افراط میکرد. راشل از عشق محروم شده بود. موسولینی بهعنوان یک روزنامهنگار شروع کرد به رشدکردن و در کنارش زنی مداراکننده وجود داشت که از همه غیبتهای مکرر و چیرهدستیاش در فریب زنان چشمپوشی میکرد. اما با اینهمه از بقیه معشوقههایش زندگی بیشتری را با او گذراند.
ادامه دارد...
بعد آن زن کولی سنگریزهای در کف دستش گذاشت و گفت: «این را نگهدار. اما به من یک کیسه آرد بده.» راشل داشت پر درمیآورد. بدون هیچ فکری کیسه آرد را به او داد. اما بهای این پیشگویی برای صاحبان مزرعه خوشایند نبود و او را سخت تنبیه کردند. هنوز چندروز از این حادثه نگذشته بود که وقتی داشت از کلیسا خارج میشد یکی از اهالی او را صدا زد. بنیتو بود. همان معلم جوان. ریشی کوتاه و سبیلی نازک داشت. لباس سیاه و ژندهای پوشیده بود بههمراه کراوات و کلاه مشکیرنگی که آن را در سرش فرو کرده بود. میگوید: «قبل از هرچیز چشمهایش مرا جلب میکرد. همینطور میدرخشید.» با حالتی که برای نامزد آیندهاش خیلی جالب نبود گفت: «صبحبخیر شالیتا. خیلی بزرگ شدی. برای خود خانمی شدهای.»
این دیدار جدید و پرتکلف شروع رابطه آنها بود. دو جوان با هم معاشرت داشتند. به این ترتیب بود که بنیتو در یکی از روزهای بهار سال 1908 پیشنهاد داد تا راشل در میخانه پدرش مشغول کار شود. او نیز خلاصه جواب داده بود: «در اینباره فکر میکنم.» روز بعد بهسوی میخانه الیساندرو دوید و مشغول به کار شد.
بنیتو پیش از رفتنش به «ترانت» در ماه مارس سال 1909 در میخانه خانوادگیاش مشروب ریخت و ویولن نواخت. با آن دختر جوان عهدی غریب کرد: «من فردا میروم، اما وقتی برگشتم، تو همسرم خواهی شد. منتظرم باش.» دختر فکر کرد شوخی میکند. جواب داد: «اگر برنگشتی؟» به صورتی جدی ادامه داد: «خواهی دید که برمیگردم.» اما هنوز نه برنامهای وجود داشت نه یک تصوری و نه یک پیشنهادی. بلکه تصمیمی بود که هردو گرفته بودند. برای بنیتو تقریبا مساله قطعی شده بود. اما میشد از دختربچهای در 16سالگی بخواهد که منتظرش بماند؟ به او گفتم: «هرچه میخواهی بگو. الان داری میروی و بعد معلوم نیست چه میشود.» راشل هنوز سرش را روی متکا نگذاشته بود که تمام این فکرهای مربوط به ازدواج از کلهاش پرید.
رسید تا روزی که دستش را گرفت. یعنی یکسال بعد. در دستش یک هفتتیر بود. وقتی اوضاع آرامتر شد دریافت که باید با چه حیوانی هرروز زندگی کند. نامزدش پیوسته در نشستهای سری شرکت میکرد؛ جلساتی که در آن نظامیان علیه همدیگر شمشیر میکشیدند. نگران این بود که روزی تکهتکهاش کنند. میگوید: «یک شب به همین باور رسیدم. تا دم صبح منتظرش بودم. داشتم گریه میکردم. سرم را میان دستهایم گرفته بودم. مطمئن شدم که او یا باید زندان رفته باشد یا سردخانه.» ناگهان جاروجنجالی توی راهپله شنید. با ترسولرز در را باز کرد. دو مرد غریبه را دید که به بنیتو کمک میکنند. رنگش پریده و چشمهایش ورم کرده بود. به راشل گفت: «نگران نباش خانم. چیزی نیست. آن شب را مفصل حرف زد. بدون اینکه بداند، مقادیر زیادی قهوه و شراب خورد.»
با گذشت چند لحظه، به راشل یک حس شادمانی توام با وحشت دست داد. کمی بعد دیوانهای برافروخته را جلویش دید که «هرچیزی را دم دستش بود میشکست و مانند یک دیوانه فریاد میکشید.» چیز دیگری باقی نمانده بود. بعد از آن از حالت مستی بیرون آمد، موسولینی خود باورش نمیشد که چه ویرانی وحشتناکی را به وجود آورده است.
خجالتزده شد. به نامزدش گوش داد که عصبانی بود و داشت سرزنشش میکرد: «خیالت راحت باشد. من هرگز نمیپذیرم همسرم یک مست لاابالی باشد. وقتی بچه بودم، خالهای داشتم که زیاد مشروب میخورد. اینقدر از دستش عذاب کشیدم که دیگر بس است. میدانم که تو خوبیهای زیادی داری. حتی من حاضرم از روابطی که با زنان داری چشمپوشی کنم. اما اگر بعد از امروز ببینم حتی برای یکبار به این حالت باشی، تو را میکشم.» لکن بهجز تهدید بنیتو کار دیگری از دستش برنمیآمد. این کشاورز توانا تلاش کرد تا بتواند خودش را از آن بدبختی نجات دهد. زنی فلج که توانست از معشوقی که رهایش کرده بود چند بچه بیاورد. پس از او با کارگر پاکدامنی ازدواج کرد که اتفاقا در اثر حادثهای او نیز معلول شد. تمام سبد تخممرغهای روزیاش فروریخته بود. او نیز به موادمخدر پناه برد و در نهایت با بینوایی مرد. به استثنای برخی مناسبتهای اجتماعی که لبانش را به جام شرابی تر میکرد، بنیتو از آن زمان بهبعد دیگر بهکلی از خوردن مشروب صرفنظر کرد. آن شب اسطورهای متولد شد که رفتاری باوقار و معتدل داشت. ابتدای زندگی مشترک آنها از حوادث غافلگیرکننده یا شرایط فوقالعاده خالی بود. انسان تصور میکند به قول بنیتو عطش عشق بین آن دو موجود بیچیز و طردشده از سوی خانوادههایشان باید ارتباطی عمیق به وجود آورد. اما واقعیت کاملا با این امر تفاوت داشت. راشل میگوید: «هرگز این عشق نبود که ما را دورهم جمع میکرد. تقریبا یک جاذبه فردی بود. نه هیچ چیز دیگر. من دختر خوشگلی بودم. مساله فقط احساس بود. بین ما هیچ درکی یا پیوندی از قبل وجود نداشت.» بنیتو نیز این رابطه را صرفا مبتنی بر یک میل جنسی میدانست. یک شور و هیجان که باید بهسرعت و با مرور زمان از بین میرفت. بهخصوص اینکه موسولینی در روابط عاشقانه افراط میکرد. راشل از عشق محروم شده بود. موسولینی بهعنوان یک روزنامهنگار شروع کرد به رشدکردن و در کنارش زنی مداراکننده وجود داشت که از همه غیبتهای مکرر و چیرهدستیاش در فریب زنان چشمپوشی میکرد. اما با اینهمه از بقیه معشوقههایش زندگی بیشتری را با او گذراند.
این دیدار جدید و پرتکلف شروع رابطه آنها بود. دو جوان با هم معاشرت داشتند. به این ترتیب بود که بنیتو در یکی از روزهای بهار سال 1908 پیشنهاد داد تا راشل در میخانه پدرش مشغول کار شود. او نیز خلاصه جواب داده بود: «در اینباره فکر میکنم.» روز بعد بهسوی میخانه الیساندرو دوید و مشغول به کار شد.
بنیتو پیش از رفتنش به «ترانت» در ماه مارس سال 1909 در میخانه خانوادگیاش مشروب ریخت و ویولن نواخت. با آن دختر جوان عهدی غریب کرد: «من فردا میروم، اما وقتی برگشتم، تو همسرم خواهی شد. منتظرم باش.» دختر فکر کرد شوخی میکند. جواب داد: «اگر برنگشتی؟» به صورتی جدی ادامه داد: «خواهی دید که برمیگردم.» اما هنوز نه برنامهای وجود داشت نه یک تصوری و نه یک پیشنهادی. بلکه تصمیمی بود که هردو گرفته بودند. برای بنیتو تقریبا مساله قطعی شده بود. اما میشد از دختربچهای در 16سالگی بخواهد که منتظرش بماند؟ به او گفتم: «هرچه میخواهی بگو. الان داری میروی و بعد معلوم نیست چه میشود.» راشل هنوز سرش را روی متکا نگذاشته بود که تمام این فکرهای مربوط به ازدواج از کلهاش پرید.
رسید تا روزی که دستش را گرفت. یعنی یکسال بعد. در دستش یک هفتتیر بود. وقتی اوضاع آرامتر شد دریافت که باید با چه حیوانی هرروز زندگی کند. نامزدش پیوسته در نشستهای سری شرکت میکرد؛ جلساتی که در آن نظامیان علیه همدیگر شمشیر میکشیدند. نگران این بود که روزی تکهتکهاش کنند. میگوید: «یک شب به همین باور رسیدم. تا دم صبح منتظرش بودم. داشتم گریه میکردم. سرم را میان دستهایم گرفته بودم. مطمئن شدم که او یا باید زندان رفته باشد یا سردخانه.» ناگهان جاروجنجالی توی راهپله شنید. با ترسولرز در را باز کرد. دو مرد غریبه را دید که به بنیتو کمک میکنند. رنگش پریده و چشمهایش ورم کرده بود. به راشل گفت: «نگران نباش خانم. چیزی نیست. آن شب را مفصل حرف زد. بدون اینکه بداند، مقادیر زیادی قهوه و شراب خورد.»
با گذشت چند لحظه، به راشل یک حس شادمانی توام با وحشت دست داد. کمی بعد دیوانهای برافروخته را جلویش دید که «هرچیزی را دم دستش بود میشکست و مانند یک دیوانه فریاد میکشید.» چیز دیگری باقی نمانده بود. بعد از آن از حالت مستی بیرون آمد، موسولینی خود باورش نمیشد که چه ویرانی وحشتناکی را به وجود آورده است.
خجالتزده شد. به نامزدش گوش داد که عصبانی بود و داشت سرزنشش میکرد: «خیالت راحت باشد. من هرگز نمیپذیرم همسرم یک مست لاابالی باشد. وقتی بچه بودم، خالهای داشتم که زیاد مشروب میخورد. اینقدر از دستش عذاب کشیدم که دیگر بس است. میدانم که تو خوبیهای زیادی داری. حتی من حاضرم از روابطی که با زنان داری چشمپوشی کنم. اما اگر بعد از امروز ببینم حتی برای یکبار به این حالت باشی، تو را میکشم.» لکن بهجز تهدید بنیتو کار دیگری از دستش برنمیآمد. این کشاورز توانا تلاش کرد تا بتواند خودش را از آن بدبختی نجات دهد. زنی فلج که توانست از معشوقی که رهایش کرده بود چند بچه بیاورد. پس از او با کارگر پاکدامنی ازدواج کرد که اتفاقا در اثر حادثهای او نیز معلول شد. تمام سبد تخممرغهای روزیاش فروریخته بود. او نیز به موادمخدر پناه برد و در نهایت با بینوایی مرد. به استثنای برخی مناسبتهای اجتماعی که لبانش را به جام شرابی تر میکرد، بنیتو از آن زمان بهبعد دیگر بهکلی از خوردن مشروب صرفنظر کرد. آن شب اسطورهای متولد شد که رفتاری باوقار و معتدل داشت. ابتدای زندگی مشترک آنها از حوادث غافلگیرکننده یا شرایط فوقالعاده خالی بود. انسان تصور میکند به قول بنیتو عطش عشق بین آن دو موجود بیچیز و طردشده از سوی خانوادههایشان باید ارتباطی عمیق به وجود آورد. اما واقعیت کاملا با این امر تفاوت داشت. راشل میگوید: «هرگز این عشق نبود که ما را دورهم جمع میکرد. تقریبا یک جاذبه فردی بود. نه هیچ چیز دیگر. من دختر خوشگلی بودم. مساله فقط احساس بود. بین ما هیچ درکی یا پیوندی از قبل وجود نداشت.» بنیتو نیز این رابطه را صرفا مبتنی بر یک میل جنسی میدانست. یک شور و هیجان که باید بهسرعت و با مرور زمان از بین میرفت. بهخصوص اینکه موسولینی در روابط عاشقانه افراط میکرد. راشل از عشق محروم شده بود. موسولینی بهعنوان یک روزنامهنگار شروع کرد به رشدکردن و در کنارش زنی مداراکننده وجود داشت که از همه غیبتهای مکرر و چیرهدستیاش در فریب زنان چشمپوشی میکرد. اما با اینهمه از بقیه معشوقههایش زندگی بیشتری را با او گذراند.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.