|

فریاد در باد

«یک‌کمی خوشی» شامل 12 نمایشنامه از فلیکس لوکلرک، نمایشنامه‌نویس معاصر کانادایی است که به تازگی با ترجمه محمدرضا خاکی منتشر شده است. این اولین اثر نمایشی است که از لوکلرک به فارسی ترجمه شده و پیش‌تر این نمایشنامه‌نویس کانادایی چندان در ایران شناخته‌شده نبود. اما لوکلرک به‌جز نمایشنامه‌نویسی، به آهنگسازی و بازیگری هم پرداخته و حتی می‌توان گفت بیشتر به‌واسطه خوانندگی و آهنگسازی مشهور است اگرچه ترجیح او این بوده که به‌عنوان نویسنده شناخته شود. لوکلرک متولد سال 1914 است و در ابتدا فعالیتش را با شعر شروع کرد و بعد، از طریق نمایش‌های رادیویی وارد حوزه تئاتر شد. او در سال 1938 و در حالی که 24 ساله بود برای شبکه‌ای رادیویی نمایشنامه می‌نوشت. اما اولین نمایشنامه او با نام «مالورون» در سال 1943 به صحنه رفت و نمایشنامه‌های بعدی او عبارت بودند از: «یک کمی‌ خوشی»، «صبحگاهان ناقوس‌ها را به صدا درآورید»، «مسافرخانه مردگان آنی» و «معبدها». در اولین اجراهای «یک کمی خوشی»، خود لوکلرک با نواختن گیتار بین هر اپیزود ترانه‌هایی را که برای معرفی هریک از آنها سروده بود می‌خواند. بعد از این و در شرایطی که لوکلرک به‌عنوان ترانه‌سرا و خواننده مشهور شده بود او به نوشتن نمایشنامه‌های دیگری پرداخت. خاکی در بخشی از مقدمه‌اش درباره آثار لوکلرک آورده: «لوکلرک با اجرای نمایشنامه‌های یک‌کمی خوشی و صبحگان ناقوس‌ها را به صدا درآورید، به اقبال عمومی دست یافت. این نمایشنامه‌ها سرشار از شوخی‌های پرحرارت مردمی و ایده‌های بکری است که تماشاگران به راحتی با آنها ارتباط برقرار می‌کنند. لوکلرک هنگام اجرا، خود را با حال‌وهوای تماشاگران هماهنگ می‌کرد و می‌کوشید آنها را به وجد آورد و در اجرا شریک کند... لوکلرک برای مردم می‌نوشت، نه برای منتقدان و مفسران! بی‌گمان او از معیارهای مختلفی که برای منتقدان اهمیت داشت، به خوبی مطلع بود، حتی از آنها هم استفاده می‌کرد؛ از طرف دیگر باید توجه داشت که بسیاری از مفسرها، نظر همه منتقدان را در مورد ضعف‌ها و قوت‌های تئاتر لوکلرک تایید نکردند. منتقدان نخستین افرادی بودند که با تماشای «نظرها»، آخرین اپیزود مجموعه یک کمی خوشی، بسیار سرگرم شدند. این اپیزود، هجویه‌ای بر بی‌ثباتی نقد و آرای منتقدان بود. نمایشنامه نظرها نقد همان دنیایی بود که خود نویسنده در آن پرورش یافته بود. در واقع باید یادآوری کرد، اگرچه لوکلرک همیشه به اصول دراماتیک پایبند نبود و به آن احترام نمی‌گذاشت، اما تئاتری را به هم‌میهن‌هایش عرضه کرد که آنها را به هیجان می‌آورد. علاوه بر این، با اجرای یک کمی خوشی در کشورهای فرانسه و سوییس، توانست پنجره‌ای جهانی به روی روح مردمان کِبِک بگشاید».
«یک‌کمی خوشی» شامل 12 نمایشنامه از فلیکس لوکلرک، نمایشنامه‌نویس معاصر کانادایی است که به تازگی با ترجمه محمدرضا خاکی منتشر شده است. این اولین اثر نمایشی است که از لوکلرک به فارسی ترجمه شده و پیش‌تر این نمایشنامه‌نویس کانادایی چندان در ایران شناخته‌شده نبود. اما لوکلرک به‌جز نمایشنامه‌نویسی، به آهنگسازی و بازیگری هم پرداخته و حتی می‌توان گفت بیشتر به‌واسطه خوانندگی و آهنگسازی مشهور است اگرچه ترجیح او این بوده که به‌عنوان نویسنده شناخته شود. لوکلرک متولد سال 1914 است و در ابتدا فعالیتش را با شعر شروع کرد و بعد، از طریق نمایش‌های رادیویی وارد حوزه تئاتر شد. او در سال 1938 و در حالی که 24 ساله بود برای شبکه‌ای رادیویی نمایشنامه می‌نوشت. اما اولین نمایشنامه او با نام «مالورون» در سال 1943 به صحنه رفت و نمایشنامه‌های بعدی او عبارت بودند از: «یک کمی‌ خوشی»، «صبحگاهان ناقوس‌ها را به صدا درآورید»، «مسافرخانه مردگان آنی» و «معبدها». در اولین اجراهای «یک کمی خوشی»، خود لوکلرک با نواختن گیتار بین هر اپیزود ترانه‌هایی را که برای معرفی هریک از آنها سروده بود می‌خواند. بعد از این و در شرایطی که لوکلرک به‌عنوان ترانه‌سرا و خواننده مشهور شده بود او به نوشتن نمایشنامه‌های دیگری پرداخت. خاکی در بخشی از مقدمه‌اش درباره آثار لوکلرک آورده: «لوکلرک با اجرای نمایشنامه‌های یک‌کمی خوشی و صبحگان ناقوس‌ها را به صدا درآورید، به اقبال عمومی دست یافت. این نمایشنامه‌ها سرشار از شوخی‌های پرحرارت مردمی و ایده‌های بکری است که تماشاگران به راحتی با آنها ارتباط برقرار می‌کنند. لوکلرک هنگام اجرا، خود را با حال‌وهوای تماشاگران هماهنگ می‌کرد و می‌کوشید آنها را به وجد آورد و در اجرا شریک کند... لوکلرک برای مردم می‌نوشت، نه برای منتقدان و مفسران! بی‌گمان او از معیارهای مختلفی که برای منتقدان اهمیت داشت، به خوبی مطلع بود، حتی از آنها هم استفاده می‌کرد؛ از طرف دیگر باید توجه داشت که بسیاری از مفسرها، نظر همه منتقدان را در مورد ضعف‌ها و قوت‌های تئاتر لوکلرک تایید نکردند. منتقدان نخستین افرادی بودند که با تماشای «نظرها»، آخرین اپیزود مجموعه یک کمی خوشی، بسیار سرگرم شدند. این اپیزود، هجویه‌ای بر بی‌ثباتی نقد و آرای منتقدان بود. نمایشنامه نظرها نقد همان دنیایی بود که خود نویسنده در آن پرورش یافته بود. در واقع باید یادآوری کرد، اگرچه لوکلرک همیشه به اصول دراماتیک پایبند نبود و به آن احترام نمی‌گذاشت، اما تئاتری را به هم‌میهن‌هایش عرضه کرد که آنها را به هیجان می‌آورد. علاوه بر این، با اجرای یک کمی خوشی در کشورهای فرانسه و سوییس، توانست پنجره‌ای جهانی به روی روح مردمان کِبِک بگشاید».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.