رسوایی خانوادگی
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
روش موسولینی همینطور بود: تسلیم کردن تقدیرو زنان، با متوسلشدن به خشنترین شیوهها. خلال دو دقیقه تصمیم گرفت. دخترک مردد پذیرفت که نامزدش شود. به نظر میرسید از پیشامد امور راضی شده است. خودش در اینباره میگوید: «به اعتقادم، من هم از 10سالگی عاشق او بودم. فقط منتظر این بودم اتفاقی بیفتد که من بر تردیدهایم غلبه کنم.» آیا او باعث شده بود تا آن دیوانه روی خانوادهاش سلاح بکشد؟ یا این تنها یک حرکت نمادین بود؟ آیا راشل همه این ماجرا را تدارک دیده بود تا به همسری بنیتو درآید؟ اجازه بدهید تا روایتی را مرور کنیم که بعد از 20سال موسولینی به کلارا پتاچی یکی دیگر از معشوقههایش مخفیانه گفته بود: «آن دختر در خانه بود. در عنفوان جوانی و در کمال سلامتی و زیبایی. دختری کشاورز اما زیبا بود. من پشتسرش میدویدم. دوستش داشتم. او مرا شیفته خودش کرده بود. با همان خشونت همیشگیام. مدتی امور به همین منوال گذشت. تا اینکه به من گفت: بنیتو، من حاملهام. من به او جواب دادم: پس باید ازدواج کنیم!» خانم گیدی در آن حالتی که او به رویش هفتتیر کشیده بود، نمیتوانست چیزی را رد کند. اما روز بعد به همان رویه خود برگشت و تصمیم گرفت با
فرستادن راشل به خانه خواهرش «پینا»، او را دور کند. خانه او در 10کیلومتری روستایشان قرار داشت. اما دورکردن راشل موجب جدیترشدن بنیتو در تصمیش شد. هر روز سوار بر دوچرخهای این راه طولانی را میرفت تا به نامزدش میرسید. طبعا وقتی همدیگر را میدیدند دست در دست هم گذاشته و همدیگر را میبوسیدند. اما راشل مشکلی را احساس کرد: «ما از همان زمان عاشقهای خجالتی نبودیم که چند ساعت به چشم هم نگاه میکنند. یا از کسانی که روی علفها دراز میکشند و من بارها آنها را نزدیک خانهمان دیده بودم.» بنیتو افسرده بود. سریع تصمیم گرفت که به این رسوایی خانوادگی پایان دهد. اگر آتش عشق نبود این دوچرخهسواری طولانی را نمیتوانست تحمل کند. در نهایت بعدازظهر یکی از روزهای سال 1910 بود که به صورتی غیرمعمول صبح زود به خانه راشل رسید و با لحنی دلسوزانه به نامزدش گفت آپارتمانی برای هردویشان پیدا کرده است. به پینا گفت: «میخواهم با من بیاید زندگی کند و مادر بچههایم باشد.» باز بدون اینکه به ماجرای رمانتیکی فراخوانده باشد از نو گفت: «به او بگو زود باشد. کارهای زیادی هست که باید انجام داد... .»
ادامه دارد...
روش موسولینی همینطور بود: تسلیم کردن تقدیرو زنان، با متوسلشدن به خشنترین شیوهها. خلال دو دقیقه تصمیم گرفت. دخترک مردد پذیرفت که نامزدش شود. به نظر میرسید از پیشامد امور راضی شده است. خودش در اینباره میگوید: «به اعتقادم، من هم از 10سالگی عاشق او بودم. فقط منتظر این بودم اتفاقی بیفتد که من بر تردیدهایم غلبه کنم.» آیا او باعث شده بود تا آن دیوانه روی خانوادهاش سلاح بکشد؟ یا این تنها یک حرکت نمادین بود؟ آیا راشل همه این ماجرا را تدارک دیده بود تا به همسری بنیتو درآید؟ اجازه بدهید تا روایتی را مرور کنیم که بعد از 20سال موسولینی به کلارا پتاچی یکی دیگر از معشوقههایش مخفیانه گفته بود: «آن دختر در خانه بود. در عنفوان جوانی و در کمال سلامتی و زیبایی. دختری کشاورز اما زیبا بود. من پشتسرش میدویدم. دوستش داشتم. او مرا شیفته خودش کرده بود. با همان خشونت همیشگیام. مدتی امور به همین منوال گذشت. تا اینکه به من گفت: بنیتو، من حاملهام. من به او جواب دادم: پس باید ازدواج کنیم!» خانم گیدی در آن حالتی که او به رویش هفتتیر کشیده بود، نمیتوانست چیزی را رد کند. اما روز بعد به همان رویه خود برگشت و تصمیم گرفت با
فرستادن راشل به خانه خواهرش «پینا»، او را دور کند. خانه او در 10کیلومتری روستایشان قرار داشت. اما دورکردن راشل موجب جدیترشدن بنیتو در تصمیش شد. هر روز سوار بر دوچرخهای این راه طولانی را میرفت تا به نامزدش میرسید. طبعا وقتی همدیگر را میدیدند دست در دست هم گذاشته و همدیگر را میبوسیدند. اما راشل مشکلی را احساس کرد: «ما از همان زمان عاشقهای خجالتی نبودیم که چند ساعت به چشم هم نگاه میکنند. یا از کسانی که روی علفها دراز میکشند و من بارها آنها را نزدیک خانهمان دیده بودم.» بنیتو افسرده بود. سریع تصمیم گرفت که به این رسوایی خانوادگی پایان دهد. اگر آتش عشق نبود این دوچرخهسواری طولانی را نمیتوانست تحمل کند. در نهایت بعدازظهر یکی از روزهای سال 1910 بود که به صورتی غیرمعمول صبح زود به خانه راشل رسید و با لحنی دلسوزانه به نامزدش گفت آپارتمانی برای هردویشان پیدا کرده است. به پینا گفت: «میخواهم با من بیاید زندگی کند و مادر بچههایم باشد.» باز بدون اینکه به ماجرای رمانتیکی فراخوانده باشد از نو گفت: «به او بگو زود باشد. کارهای زیادی هست که باید انجام داد... .»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.