والیبال؛ دوراهی تماشاگران زن
سعید برآبادی
در راهروهای فدراسیون والیبال عکسهای جدیدی از تیمملی والیبال در استادیوم 12هزارنفره آزادی، حکایت از آن دارند که تا سال قبل، ورود خانمها به ورزشگاه نه غیرقانونی بوده و نه تاوانی برای آنها یا والیبال کشور داشته است. حتی احمدینژاد نیز با رییس وقت کنار خانمها عکس گرفتهاند به یادگار بازیهای برد والیبال ایران. حالا اما به یکباره زنان از ورود به ورزشگاه و دیدن بازیهایی که به اعتراف رییس فدراسیون والیبال، 800میلیوننفر در جهان تماشاچی آن هستند، منع شدهاند، آن هم بی آنکه حکمی دست به دست شود. انگار همه دستورات در تلفنها صادر شده و کسی نباید بپرسد «چرا؟»
یک «چرا»ی بزرگ روبهروی این اتفاق قرار گرفته که کسی قادر به پاسخگویی درباره آن نیست، حتی رییس فدراسیون که از سال 86 قدم به قدم تیمملی والیبال را به جایی رسانده که حالا در خارج برایش تیتر زدهاند «والیبال ایران، پدیدهای در حال تولد» هم نمیداند چه پاسخی باید به آن بدهد. محمدرضا داورزنی، رییس فدراسیون والیبال ایران، وقتی که قرار میشود از تیمهای والیبال ایران حرف بزند، سینهاش را جلو میگیرد، مغرور است به تیمی که یکی بعد از دیگری قدرتهای جهان را دست به توپ میگذارد و به پیش میرود اما در عمق حرفهایش یک نگرانی هم پنهان است که امروز دیگر بر کسی پنهان نیست. او به «شرق» میگوید که وقتی قرار شده تیمملی والیبال ایران از گروه B، یک درجه صعود کند و به گروه A بیاید، FIV سه شرط مهم و تاثیرگذار تعیین کرد: «اول اینکه پخش بازیها با قابلیت «اچ دی» باشد، دوم اینکه سیستم ویدئوچک در لیگ الزامی است و سوم اینکه زنان باید بتوانند در ورزشگاه حضور داشته باشند.»
انگار ماجرا هم درست از همینجا شروع میشود. او تاکید میکند که برای بازی ایران و ژاپن دو، سههزار نفر خانم به ورزشگاه آمدهاند، در بازی بعدی این تعداد کمتر شد و در نهایت در بازی بعد از آن، بانوان از ورود به ورزشگاه منع شدند. داورزنی میگوید که ابتدا برای ورود زنان جلساتی با شورای تامین برگزار شد اما درست در روز بازی، آن اتفاقی که باید بیفتد، نیفتاد! و اشارهاش به عدم ورود بانوان به ورزشگاه 12هزارنفریای است که هنوز خاطره حضور زنان را در راهروهایش به دیوار دارد.
حالا پای چهره جهانی والیبال ایران وسط است؛ چهرهای که به سمت جهانیشدن حرکت میکند و اگر مشکلات به قول داورزنی، با ظرافت و کار کارشناسی حل شوند، میشود به آتیه تیمی امید دوخت که امروز در گروه A والیبال جهان است و رقبایش دیگر آسیایی نیستند. او درباره اینکه چه نهادهایی مسوول رسیدگی به این ماجرا هستند چیزی نگفت اما بهطور گذرا اشارهای به مسایل و تنوع نگاههای فقهی کرد با این امید که این گره به دست کارشناسانش حل شود.
تیم والیبال ایران مثل تیم فوتبالش نیست که یک روز ببرد و یک روز سه تا بخورد؛ روی ریل قهرمانی افتاده و امروز تنها رشته گروهی ورزش ایران است که در سطح جهانی، پرچم ایران را افراشته نگاه میدارد. داورزنی میگوید که در جهان، والیبال، ورزش خانوادههاست و تاکید میکند، خانمهایی که مشوق تیم والیبال ایران در آوردگاههای مختلف بودهاند تا به حال مشکل به وجود نیاوردهاند و اگر بحث فقهی در این زمینه حل شود، میشد امیدوار بود که زنان دوباره به ورزشگاهها بازگردند و از سوی دیگر، تیمملی والیبال ایران بتواند در سطح A باقی بماند. یک نگرانی هم در این وسط هست و آن اینکه نتیجه کار کارشناسی در این زمینه، منفی از آب دربیاید در آن صورت والیبال ایران باید لیگ جهانی و میزبانی بازیهای جهانی را برای همیشه فراموش کند.
یک «چرا»ی بزرگ روبهروی این اتفاق قرار گرفته که کسی قادر به پاسخگویی درباره آن نیست، حتی رییس فدراسیون که از سال 86 قدم به قدم تیمملی والیبال را به جایی رسانده که حالا در خارج برایش تیتر زدهاند «والیبال ایران، پدیدهای در حال تولد» هم نمیداند چه پاسخی باید به آن بدهد. محمدرضا داورزنی، رییس فدراسیون والیبال ایران، وقتی که قرار میشود از تیمهای والیبال ایران حرف بزند، سینهاش را جلو میگیرد، مغرور است به تیمی که یکی بعد از دیگری قدرتهای جهان را دست به توپ میگذارد و به پیش میرود اما در عمق حرفهایش یک نگرانی هم پنهان است که امروز دیگر بر کسی پنهان نیست. او به «شرق» میگوید که وقتی قرار شده تیمملی والیبال ایران از گروه B، یک درجه صعود کند و به گروه A بیاید، FIV سه شرط مهم و تاثیرگذار تعیین کرد: «اول اینکه پخش بازیها با قابلیت «اچ دی» باشد، دوم اینکه سیستم ویدئوچک در لیگ الزامی است و سوم اینکه زنان باید بتوانند در ورزشگاه حضور داشته باشند.»
انگار ماجرا هم درست از همینجا شروع میشود. او تاکید میکند که برای بازی ایران و ژاپن دو، سههزار نفر خانم به ورزشگاه آمدهاند، در بازی بعدی این تعداد کمتر شد و در نهایت در بازی بعد از آن، بانوان از ورود به ورزشگاه منع شدند. داورزنی میگوید که ابتدا برای ورود زنان جلساتی با شورای تامین برگزار شد اما درست در روز بازی، آن اتفاقی که باید بیفتد، نیفتاد! و اشارهاش به عدم ورود بانوان به ورزشگاه 12هزارنفریای است که هنوز خاطره حضور زنان را در راهروهایش به دیوار دارد.
حالا پای چهره جهانی والیبال ایران وسط است؛ چهرهای که به سمت جهانیشدن حرکت میکند و اگر مشکلات به قول داورزنی، با ظرافت و کار کارشناسی حل شوند، میشود به آتیه تیمی امید دوخت که امروز در گروه A والیبال جهان است و رقبایش دیگر آسیایی نیستند. او درباره اینکه چه نهادهایی مسوول رسیدگی به این ماجرا هستند چیزی نگفت اما بهطور گذرا اشارهای به مسایل و تنوع نگاههای فقهی کرد با این امید که این گره به دست کارشناسانش حل شود.
تیم والیبال ایران مثل تیم فوتبالش نیست که یک روز ببرد و یک روز سه تا بخورد؛ روی ریل قهرمانی افتاده و امروز تنها رشته گروهی ورزش ایران است که در سطح جهانی، پرچم ایران را افراشته نگاه میدارد. داورزنی میگوید که در جهان، والیبال، ورزش خانوادههاست و تاکید میکند، خانمهایی که مشوق تیم والیبال ایران در آوردگاههای مختلف بودهاند تا به حال مشکل به وجود نیاوردهاند و اگر بحث فقهی در این زمینه حل شود، میشد امیدوار بود که زنان دوباره به ورزشگاهها بازگردند و از سوی دیگر، تیمملی والیبال ایران بتواند در سطح A باقی بماند. یک نگرانی هم در این وسط هست و آن اینکه نتیجه کار کارشناسی در این زمینه، منفی از آب دربیاید در آن صورت والیبال ایران باید لیگ جهانی و میزبانی بازیهای جهانی را برای همیشه فراموش کند.
در راهروهای فدراسیون والیبال عکسهای جدیدی از تیمملی والیبال در استادیوم 12هزارنفره آزادی، حکایت از آن دارند که تا سال قبل، ورود خانمها به ورزشگاه نه غیرقانونی بوده و نه تاوانی برای آنها یا والیبال کشور داشته است. حتی احمدینژاد نیز با رییس وقت کنار خانمها عکس گرفتهاند به یادگار بازیهای برد والیبال ایران. حالا اما به یکباره زنان از ورود به ورزشگاه و دیدن بازیهایی که به اعتراف رییس فدراسیون والیبال، 800میلیوننفر در جهان تماشاچی آن هستند، منع شدهاند، آن هم بی آنکه حکمی دست به دست شود. انگار همه دستورات در تلفنها صادر شده و کسی نباید بپرسد «چرا؟»
یک «چرا»ی بزرگ روبهروی این اتفاق قرار گرفته که کسی قادر به پاسخگویی درباره آن نیست، حتی رییس فدراسیون که از سال 86 قدم به قدم تیمملی والیبال را به جایی رسانده که حالا در خارج برایش تیتر زدهاند «والیبال ایران، پدیدهای در حال تولد» هم نمیداند چه پاسخی باید به آن بدهد. محمدرضا داورزنی، رییس فدراسیون والیبال ایران، وقتی که قرار میشود از تیمهای والیبال ایران حرف بزند، سینهاش را جلو میگیرد، مغرور است به تیمی که یکی بعد از دیگری قدرتهای جهان را دست به توپ میگذارد و به پیش میرود اما در عمق حرفهایش یک نگرانی هم پنهان است که امروز دیگر بر کسی پنهان نیست. او به «شرق» میگوید که وقتی قرار شده تیمملی والیبال ایران از گروه B، یک درجه صعود کند و به گروه A بیاید، FIV سه شرط مهم و تاثیرگذار تعیین کرد: «اول اینکه پخش بازیها با قابلیت «اچ دی» باشد، دوم اینکه سیستم ویدئوچک در لیگ الزامی است و سوم اینکه زنان باید بتوانند در ورزشگاه حضور داشته باشند.»
انگار ماجرا هم درست از همینجا شروع میشود. او تاکید میکند که برای بازی ایران و ژاپن دو، سههزار نفر خانم به ورزشگاه آمدهاند، در بازی بعدی این تعداد کمتر شد و در نهایت در بازی بعد از آن، بانوان از ورود به ورزشگاه منع شدند. داورزنی میگوید که ابتدا برای ورود زنان جلساتی با شورای تامین برگزار شد اما درست در روز بازی، آن اتفاقی که باید بیفتد، نیفتاد! و اشارهاش به عدم ورود بانوان به ورزشگاه 12هزارنفریای است که هنوز خاطره حضور زنان را در راهروهایش به دیوار دارد.
حالا پای چهره جهانی والیبال ایران وسط است؛ چهرهای که به سمت جهانیشدن حرکت میکند و اگر مشکلات به قول داورزنی، با ظرافت و کار کارشناسی حل شوند، میشود به آتیه تیمی امید دوخت که امروز در گروه A والیبال جهان است و رقبایش دیگر آسیایی نیستند. او درباره اینکه چه نهادهایی مسوول رسیدگی به این ماجرا هستند چیزی نگفت اما بهطور گذرا اشارهای به مسایل و تنوع نگاههای فقهی کرد با این امید که این گره به دست کارشناسانش حل شود.
تیم والیبال ایران مثل تیم فوتبالش نیست که یک روز ببرد و یک روز سه تا بخورد؛ روی ریل قهرمانی افتاده و امروز تنها رشته گروهی ورزش ایران است که در سطح جهانی، پرچم ایران را افراشته نگاه میدارد. داورزنی میگوید که در جهان، والیبال، ورزش خانوادههاست و تاکید میکند، خانمهایی که مشوق تیم والیبال ایران در آوردگاههای مختلف بودهاند تا به حال مشکل به وجود نیاوردهاند و اگر بحث فقهی در این زمینه حل شود، میشد امیدوار بود که زنان دوباره به ورزشگاهها بازگردند و از سوی دیگر، تیمملی والیبال ایران بتواند در سطح A باقی بماند. یک نگرانی هم در این وسط هست و آن اینکه نتیجه کار کارشناسی در این زمینه، منفی از آب دربیاید در آن صورت والیبال ایران باید لیگ جهانی و میزبانی بازیهای جهانی را برای همیشه فراموش کند.
یک «چرا»ی بزرگ روبهروی این اتفاق قرار گرفته که کسی قادر به پاسخگویی درباره آن نیست، حتی رییس فدراسیون که از سال 86 قدم به قدم تیمملی والیبال را به جایی رسانده که حالا در خارج برایش تیتر زدهاند «والیبال ایران، پدیدهای در حال تولد» هم نمیداند چه پاسخی باید به آن بدهد. محمدرضا داورزنی، رییس فدراسیون والیبال ایران، وقتی که قرار میشود از تیمهای والیبال ایران حرف بزند، سینهاش را جلو میگیرد، مغرور است به تیمی که یکی بعد از دیگری قدرتهای جهان را دست به توپ میگذارد و به پیش میرود اما در عمق حرفهایش یک نگرانی هم پنهان است که امروز دیگر بر کسی پنهان نیست. او به «شرق» میگوید که وقتی قرار شده تیمملی والیبال ایران از گروه B، یک درجه صعود کند و به گروه A بیاید، FIV سه شرط مهم و تاثیرگذار تعیین کرد: «اول اینکه پخش بازیها با قابلیت «اچ دی» باشد، دوم اینکه سیستم ویدئوچک در لیگ الزامی است و سوم اینکه زنان باید بتوانند در ورزشگاه حضور داشته باشند.»
انگار ماجرا هم درست از همینجا شروع میشود. او تاکید میکند که برای بازی ایران و ژاپن دو، سههزار نفر خانم به ورزشگاه آمدهاند، در بازی بعدی این تعداد کمتر شد و در نهایت در بازی بعد از آن، بانوان از ورود به ورزشگاه منع شدند. داورزنی میگوید که ابتدا برای ورود زنان جلساتی با شورای تامین برگزار شد اما درست در روز بازی، آن اتفاقی که باید بیفتد، نیفتاد! و اشارهاش به عدم ورود بانوان به ورزشگاه 12هزارنفریای است که هنوز خاطره حضور زنان را در راهروهایش به دیوار دارد.
حالا پای چهره جهانی والیبال ایران وسط است؛ چهرهای که به سمت جهانیشدن حرکت میکند و اگر مشکلات به قول داورزنی، با ظرافت و کار کارشناسی حل شوند، میشود به آتیه تیمی امید دوخت که امروز در گروه A والیبال جهان است و رقبایش دیگر آسیایی نیستند. او درباره اینکه چه نهادهایی مسوول رسیدگی به این ماجرا هستند چیزی نگفت اما بهطور گذرا اشارهای به مسایل و تنوع نگاههای فقهی کرد با این امید که این گره به دست کارشناسانش حل شود.
تیم والیبال ایران مثل تیم فوتبالش نیست که یک روز ببرد و یک روز سه تا بخورد؛ روی ریل قهرمانی افتاده و امروز تنها رشته گروهی ورزش ایران است که در سطح جهانی، پرچم ایران را افراشته نگاه میدارد. داورزنی میگوید که در جهان، والیبال، ورزش خانوادههاست و تاکید میکند، خانمهایی که مشوق تیم والیبال ایران در آوردگاههای مختلف بودهاند تا به حال مشکل به وجود نیاوردهاند و اگر بحث فقهی در این زمینه حل شود، میشد امیدوار بود که زنان دوباره به ورزشگاهها بازگردند و از سوی دیگر، تیمملی والیبال ایران بتواند در سطح A باقی بماند. یک نگرانی هم در این وسط هست و آن اینکه نتیجه کار کارشناسی در این زمینه، منفی از آب دربیاید در آن صورت والیبال ایران باید لیگ جهانی و میزبانی بازیهای جهانی را برای همیشه فراموش کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.