کنار دانشگاه باشید؛ نه مقابل آن
احمد شیرزاد استاد دانشگاه و نماینده مجلس ششم
سریال مشکلآفرینی برای وزرای دولت ظاهرا ادامه دارد. حدود 10ماه بیشتر از عمر دولت نگذشته که دهها سوال و احضار و چند کارت زرد، به وزرایی داده شده که از قضا، عملکرد قابل دفاعی در مقابل آنچه در هشتسال پیش از آن شاهد بودیم، داشتهاند. در مورد چرایی این رفتار مجلس، در یادداشتهای گذشته در «شرق» مطالبی ارایه شد که به رویکرد سیاسی و کمتوجهی برخی نمایندگان نسبت به پیام رای مردم و نارضایتی آنان از مدیریت دولت قبل، متمرکز بود. اعلام ارایه طرح استیضاح دکتر فرجیدانا را نیز باید در همین راستا ارزیابی کرد. وزیر علوم دولت یازدهم، متعهد به اداره دانشگاههاست و بهعنوان یک دانشگاهی حرفهای، خود را ملزم به پایبندی به استانداردهای نظام آموزش کشور میداند که در هشتسال دولت قبل، نادیده انگاشته شده و نتیجه آن، افت شاخصهای مختلف در آموزش عالی بود. چه کسی گفته روسای دانشگاه دوره احمدینژاد و وزارت کامران دانشجو، رییس ابدی هستند؟
تغییر روسای دانشگاهها، حق دولتهاست و البته شرط آن این است که سلیقهای، باندی و بدون در نظرگرفتن تواناییهای مدیریتی و سوابق آموزشی افراد، عمل نشود. حال که وزیر علوم با استفاده از کمیتههای منتخب خود روسای دانشگاهها، در حال پیشبرد این مساله است، چرا باید تهدید به استیضاح شود؟ این در حالی است که دوره مسوولیت برخی از روسا به اتمام رسیده و مثلا در مورد رییس دانشگاه امیرکبیر، هشتسال در این منصب حضور داشته است. عرف نظام آموزش عالی است که حتی اگر یک رییس، عملکرد مطلوبی داشته باشد پس از دو دوره، جای خود را به نیروهای تازهنفس و توانمندتر دهد تا این گردش مسوولیتها تداوم داشته باشد. این توقعی بیجاست که برخی تصور کنند دانشگاه ملک طلق آبا و اجدادی آنان است و حالا که کامران دانشجو، بیتوجه به توانمندی و دانشگاهیبودن افراد، روسایی را در دولت گذشته منصوب کرده، هیچکس نباید آنان را تغییر دهد. از دیگر سو دانشگاهها باید اداره شوند و مثلا در دانشگاه شریف که نگارنده دوستان زیادی در آنجا دارد، خود رییس و دیگران در انتظار گزینه معرفیشده کمیته انتخاب هستند تا فعالیت دانشگاه، با رییس تازهنفس و تیم مدیریتی تازه با
جدیت بیشتری دنبال شود. رفتار مجلس، نوعی کملطفی در حق دانشگاهیان و وزیری است که مورد حمایت جامعه دانشگاهی است. توقع این است که برخی نمایندگان که خودشان دانشگاهی هستند همدلی بیشتری نشان دهند نه اینکه به محور استیضاح وزیر علوم بدل شوند. نمیتوان همواره ریاست دانشگاهها را به یک جریان خاص سپرد که عمده آنان، محبوبیت لازم را نداشته و در زمینه کارآمدی مدیریتی هم ضعیف عمل کردهاند. امید است این طرح با پسگرفتن امضای نمایندگان، منتفی شود و اگر به هر دلیلی به صحن آمد، مجلس در کنار دانشگاه باشد نه مقابل آن.
سریال مشکلآفرینی برای وزرای دولت ظاهرا ادامه دارد. حدود 10ماه بیشتر از عمر دولت نگذشته که دهها سوال و احضار و چند کارت زرد، به وزرایی داده شده که از قضا، عملکرد قابل دفاعی در مقابل آنچه در هشتسال پیش از آن شاهد بودیم، داشتهاند. در مورد چرایی این رفتار مجلس، در یادداشتهای گذشته در «شرق» مطالبی ارایه شد که به رویکرد سیاسی و کمتوجهی برخی نمایندگان نسبت به پیام رای مردم و نارضایتی آنان از مدیریت دولت قبل، متمرکز بود. اعلام ارایه طرح استیضاح دکتر فرجیدانا را نیز باید در همین راستا ارزیابی کرد. وزیر علوم دولت یازدهم، متعهد به اداره دانشگاههاست و بهعنوان یک دانشگاهی حرفهای، خود را ملزم به پایبندی به استانداردهای نظام آموزش کشور میداند که در هشتسال دولت قبل، نادیده انگاشته شده و نتیجه آن، افت شاخصهای مختلف در آموزش عالی بود. چه کسی گفته روسای دانشگاه دوره احمدینژاد و وزارت کامران دانشجو، رییس ابدی هستند؟
تغییر روسای دانشگاهها، حق دولتهاست و البته شرط آن این است که سلیقهای، باندی و بدون در نظرگرفتن تواناییهای مدیریتی و سوابق آموزشی افراد، عمل نشود. حال که وزیر علوم با استفاده از کمیتههای منتخب خود روسای دانشگاهها، در حال پیشبرد این مساله است، چرا باید تهدید به استیضاح شود؟ این در حالی است که دوره مسوولیت برخی از روسا به اتمام رسیده و مثلا در مورد رییس دانشگاه امیرکبیر، هشتسال در این منصب حضور داشته است. عرف نظام آموزش عالی است که حتی اگر یک رییس، عملکرد مطلوبی داشته باشد پس از دو دوره، جای خود را به نیروهای تازهنفس و توانمندتر دهد تا این گردش مسوولیتها تداوم داشته باشد. این توقعی بیجاست که برخی تصور کنند دانشگاه ملک طلق آبا و اجدادی آنان است و حالا که کامران دانشجو، بیتوجه به توانمندی و دانشگاهیبودن افراد، روسایی را در دولت گذشته منصوب کرده، هیچکس نباید آنان را تغییر دهد. از دیگر سو دانشگاهها باید اداره شوند و مثلا در دانشگاه شریف که نگارنده دوستان زیادی در آنجا دارد، خود رییس و دیگران در انتظار گزینه معرفیشده کمیته انتخاب هستند تا فعالیت دانشگاه، با رییس تازهنفس و تیم مدیریتی تازه با
جدیت بیشتری دنبال شود. رفتار مجلس، نوعی کملطفی در حق دانشگاهیان و وزیری است که مورد حمایت جامعه دانشگاهی است. توقع این است که برخی نمایندگان که خودشان دانشگاهی هستند همدلی بیشتری نشان دهند نه اینکه به محور استیضاح وزیر علوم بدل شوند. نمیتوان همواره ریاست دانشگاهها را به یک جریان خاص سپرد که عمده آنان، محبوبیت لازم را نداشته و در زمینه کارآمدی مدیریتی هم ضعیف عمل کردهاند. امید است این طرح با پسگرفتن امضای نمایندگان، منتفی شود و اگر به هر دلیلی به صحن آمد، مجلس در کنار دانشگاه باشد نه مقابل آن.برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.