کنارگذاشتن مارگاریتا
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
بعد از تاسیس کمیته دموکراسی و نژاد که از سال 1919 تابعیت یهودیان را ممنوع کرد، باید آنها از ایتالیا خارج میشدند. بعد از گذشت چند ماه از تصمیماتی که موسولینی گرفت، یهودیان اصیل ایتالیا از آموزش و مشاغل دولتی کنار گذاشته شدند و داشتن مستغلات نیز برای آنها ممنوع شد. به این ترتیب مارگاریتا از سوی کسی طرد شد که او را دوست میداشت و بهلحاظ فکری و اجتماعی او را پرورده بود. از روزنامهها و مجلاتی که خود تاسیس کرده بود کنار گذاشته شد و نتوانست حاصل روابطش را دریافت کند. حتی داستانش مصادره شد و دیگر هیچ چیزی برایش نماند.
بنابراین دیگر چارهای نداشت جز اینکه ایتالیا را ترک کند. تمام نفوذش را بر بنیتو از دست داده بود و حتی او در رابطه با قوانین ضد سامی تهدیدش کرد. با این حال تا زمانی که توانست جای مطمئنی برای پسرش پیدا کند نرفت. او مرد دوم زندگیاش به شمار میرفت. کسی که در «استوکاریدو» در یک گور دسته جمعی دفن شده بود. مارگاریتا میخواست برای او قصری بزرگ و مشرف بر کوههای آلپ بسازد. مرقد او شبیه به یک توده سنگی با دو اتاق بود که بین آنها نردبانی قرار داشت. بر بالای آن یک کتیبه بهعنوان یادبود رابرتو سرافاتی کار گذاشته شده بود. او درحالی به زندگیاش خاتمه داده شد که تنها 17سال داشت. مارگاریتا باید قبل از اینکه بنیتو و ایتالیا را ترک کند این کار را انجام میداد. روزی که جسد رابرتو را از گور در میآوردند، پادشاه نیز حضور پیدا کرده بود. این به معنای حمایت قاطع از مارگاریتا بود. مارگاریتایی که دیگر به یک مخالف تبدیل شده بود. او اسرار ملیگرایانه و زلالش را بیان کرده و با فاشیسم و رهبر آن مخالفت کرده بود. او تنها میتوانست به تبعیدگاهش برود. به اروگوئه سفر کرد و بعد به آرژانتین رفت تا به مرور فراموش شود.
صدها نامه وجود دارد که روابط متقابل آنها را نشان میدهد. 10سال از این رابطه گذشت و در نهایت مارگاریتا با موسولینی خداحافظی کرد. تمام آن نامهها را به یک پزشک زیبایی داد. اصرار داشت که اثر سرخی لبانش بر پاکت حاوی این نامهها بماند. عکسش در مطبوعات آن روزها چاپ شد. یکی از آنها را زنی ورق زد و همان حسادت دیرین به او دست داد. این زن اما کسی نبود جز همسر موسولینی. زیرا موسولینی مدتها بود که شوهر و پدر یک خانواده بود.
بنابراین دیگر چارهای نداشت جز اینکه ایتالیا را ترک کند. تمام نفوذش را بر بنیتو از دست داده بود و حتی او در رابطه با قوانین ضد سامی تهدیدش کرد. با این حال تا زمانی که توانست جای مطمئنی برای پسرش پیدا کند نرفت. او مرد دوم زندگیاش به شمار میرفت. کسی که در «استوکاریدو» در یک گور دسته جمعی دفن شده بود. مارگاریتا میخواست برای او قصری بزرگ و مشرف بر کوههای آلپ بسازد. مرقد او شبیه به یک توده سنگی با دو اتاق بود که بین آنها نردبانی قرار داشت. بر بالای آن یک کتیبه بهعنوان یادبود رابرتو سرافاتی کار گذاشته شده بود. او درحالی به زندگیاش خاتمه داده شد که تنها 17سال داشت. مارگاریتا باید قبل از اینکه بنیتو و ایتالیا را ترک کند این کار را انجام میداد. روزی که جسد رابرتو را از گور در میآوردند، پادشاه نیز حضور پیدا کرده بود. این به معنای حمایت قاطع از مارگاریتا بود. مارگاریتایی که دیگر به یک مخالف تبدیل شده بود. او اسرار ملیگرایانه و زلالش را بیان کرده و با فاشیسم و رهبر آن مخالفت کرده بود. او تنها میتوانست به تبعیدگاهش برود. به اروگوئه سفر کرد و بعد به آرژانتین رفت تا به مرور فراموش شود.
صدها نامه وجود دارد که روابط متقابل آنها را نشان میدهد. 10سال از این رابطه گذشت و در نهایت مارگاریتا با موسولینی خداحافظی کرد. تمام آن نامهها را به یک پزشک زیبایی داد. اصرار داشت که اثر سرخی لبانش بر پاکت حاوی این نامهها بماند. عکسش در مطبوعات آن روزها چاپ شد. یکی از آنها را زنی ورق زد و همان حسادت دیرین به او دست داد. این زن اما کسی نبود جز همسر موسولینی. زیرا موسولینی مدتها بود که شوهر و پدر یک خانواده بود.
ادامه دارد...
بعد از تاسیس کمیته دموکراسی و نژاد که از سال 1919 تابعیت یهودیان را ممنوع کرد، باید آنها از ایتالیا خارج میشدند. بعد از گذشت چند ماه از تصمیماتی که موسولینی گرفت، یهودیان اصیل ایتالیا از آموزش و مشاغل دولتی کنار گذاشته شدند و داشتن مستغلات نیز برای آنها ممنوع شد. به این ترتیب مارگاریتا از سوی کسی طرد شد که او را دوست میداشت و بهلحاظ فکری و اجتماعی او را پرورده بود. از روزنامهها و مجلاتی که خود تاسیس کرده بود کنار گذاشته شد و نتوانست حاصل روابطش را دریافت کند. حتی داستانش مصادره شد و دیگر هیچ چیزی برایش نماند.
بنابراین دیگر چارهای نداشت جز اینکه ایتالیا را ترک کند. تمام نفوذش را بر بنیتو از دست داده بود و حتی او در رابطه با قوانین ضد سامی تهدیدش کرد. با این حال تا زمانی که توانست جای مطمئنی برای پسرش پیدا کند نرفت. او مرد دوم زندگیاش به شمار میرفت. کسی که در «استوکاریدو» در یک گور دسته جمعی دفن شده بود. مارگاریتا میخواست برای او قصری بزرگ و مشرف بر کوههای آلپ بسازد. مرقد او شبیه به یک توده سنگی با دو اتاق بود که بین آنها نردبانی قرار داشت. بر بالای آن یک کتیبه بهعنوان یادبود رابرتو سرافاتی کار گذاشته شده بود. او درحالی به زندگیاش خاتمه داده شد که تنها 17سال داشت. مارگاریتا باید قبل از اینکه بنیتو و ایتالیا را ترک کند این کار را انجام میداد. روزی که جسد رابرتو را از گور در میآوردند، پادشاه نیز حضور پیدا کرده بود. این به معنای حمایت قاطع از مارگاریتا بود. مارگاریتایی که دیگر به یک مخالف تبدیل شده بود. او اسرار ملیگرایانه و زلالش را بیان کرده و با فاشیسم و رهبر آن مخالفت کرده بود. او تنها میتوانست به تبعیدگاهش برود. به اروگوئه سفر کرد و بعد به آرژانتین رفت تا به مرور فراموش شود.
صدها نامه وجود دارد که روابط متقابل آنها را نشان میدهد. 10سال از این رابطه گذشت و در نهایت مارگاریتا با موسولینی خداحافظی کرد. تمام آن نامهها را به یک پزشک زیبایی داد. اصرار داشت که اثر سرخی لبانش بر پاکت حاوی این نامهها بماند. عکسش در مطبوعات آن روزها چاپ شد. یکی از آنها را زنی ورق زد و همان حسادت دیرین به او دست داد. این زن اما کسی نبود جز همسر موسولینی. زیرا موسولینی مدتها بود که شوهر و پدر یک خانواده بود.
بنابراین دیگر چارهای نداشت جز اینکه ایتالیا را ترک کند. تمام نفوذش را بر بنیتو از دست داده بود و حتی او در رابطه با قوانین ضد سامی تهدیدش کرد. با این حال تا زمانی که توانست جای مطمئنی برای پسرش پیدا کند نرفت. او مرد دوم زندگیاش به شمار میرفت. کسی که در «استوکاریدو» در یک گور دسته جمعی دفن شده بود. مارگاریتا میخواست برای او قصری بزرگ و مشرف بر کوههای آلپ بسازد. مرقد او شبیه به یک توده سنگی با دو اتاق بود که بین آنها نردبانی قرار داشت. بر بالای آن یک کتیبه بهعنوان یادبود رابرتو سرافاتی کار گذاشته شده بود. او درحالی به زندگیاش خاتمه داده شد که تنها 17سال داشت. مارگاریتا باید قبل از اینکه بنیتو و ایتالیا را ترک کند این کار را انجام میداد. روزی که جسد رابرتو را از گور در میآوردند، پادشاه نیز حضور پیدا کرده بود. این به معنای حمایت قاطع از مارگاریتا بود. مارگاریتایی که دیگر به یک مخالف تبدیل شده بود. او اسرار ملیگرایانه و زلالش را بیان کرده و با فاشیسم و رهبر آن مخالفت کرده بود. او تنها میتوانست به تبعیدگاهش برود. به اروگوئه سفر کرد و بعد به آرژانتین رفت تا به مرور فراموش شود.
صدها نامه وجود دارد که روابط متقابل آنها را نشان میدهد. 10سال از این رابطه گذشت و در نهایت مارگاریتا با موسولینی خداحافظی کرد. تمام آن نامهها را به یک پزشک زیبایی داد. اصرار داشت که اثر سرخی لبانش بر پاکت حاوی این نامهها بماند. عکسش در مطبوعات آن روزها چاپ شد. یکی از آنها را زنی ورق زد و همان حسادت دیرین به او دست داد. این زن اما کسی نبود جز همسر موسولینی. زیرا موسولینی مدتها بود که شوهر و پدر یک خانواده بود.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.