|

به استقبال یکی از 2 بازی تمام‌لاتین یک‌هشتم نهایی 2014

سونامی آن سوی «آتلانتیک»

سینا حلیمی

وقتی چزاره پراندلی، سرمربی مستعفی ایتالیا ملتمسانه از فیفا تقاضای زمانی برای استراحت و آب‌نوشیدن تیم‌های در جریان بازی‌های جام‌جهانی2014 را داشت، هیچ‌کس تصور نمی‌کرد مشکلات اروپایی‌ها در این جام‌جهانی فراتر از آب‌خوردن یا نخوردن در اقلیم خاص برزیل باشد. نتایج از پی هم ثبت شد و حالا قاره‌سبز درست مانند جام‌جهانی2010 صاحب کمترین نماینده در مرحله یک‌هشتم نهایی از زمان 32 تیمی‌شدن جام‌جهانی است؛ آنچه تا حد زیادی فضای مرحله یک‌هشتم نهایی جام‌جهانی 2014 را شبیه کوپا آمریکا کرده است! یکی از 2 برخورد تمام‌آمریکای‌لاتینی در مرحله یک‌هشتم نهایی، جدال کلمبیای پکرمن مقابل اروگوئه تابارز است.
بدون سوارس
شاید اگر سوارس، 9 بازی و چهارماه محروم نمی‌شد، معادلات این جدال همیشه پیش‌بینی‌ناپذیر آمریکای‌جنوبی پیچیده‌تر هم می‌شد اما حالا آقای گل فصل گذشته تیمش را مقابل ستاره‌هایی مانند کوئینترو، رودریگس و کوآردادو تنها گذاشته است. کلمبیا به‌عنوان یکی از چهار سرگروه صاحب همه امتیازات ممکن در مرحله گروهی، خارج از مستطیل سبز و ورای نکات فنی، خودش را در حد و اندازه‌های قهرمان دو جام‌جهانی نمی‌داند.
2داستان متفاوت
وقتی اروگوئه سال 1916 برای اولین‌بار قهرمان کوپا آمریکا شد، 97سال از اعلام رسمی استقلال کلمبیا می‌گذشت و این کشور هنوز درگیر مناقشات منطقه‌ای خود با اسپانیای استعمارگر بود. در این شرایط حرف‌زدن از فوتبال در این کشور کاری بیهوده به‌نظر می‌رسید چون برخلاف اروگوئه، کلمبیا هنوز فوتبال را خیلی خوب نمی‌شناخت. کلمبیا هنگامی خیلی خوب فوتبال را شناخت که خاکستر امپراتوری اروگوئه در جهان به باد داده شده بود. زردپوشان آمریکای‌جنوبی سال 1962 برای اولین‌بار به جام‌جهانی راه یافتند. حالا که با به‌دارآویخته‌شدن و سوزاندن آیشمن، یکی از سران نازی‌ها درست یک‌روز بعد از شروع جام‌جهانی62، جهان احساس امنیت می‌کرد، معضلی به نام کلمبیا مطرح شده بود. کوکائین‌خیز‌ترین کشورهای آمریکای‌جنوبی در همه تحلیل‌های ارایه‌شده درباره جام‌جهانی، جای ویژه‌ای داشت؛ نه به‌خاطر فوتبال البته ناشناخته بلکه به دلیل تصور منفی مردم آن‌سوی آتلانتیک از آنها. زردها خیلی زود از جام بیرون رفتند و فقط وقتی 28سال بعد کلاهشان در ایتالیا- میزبان جام‌جهانی 1990- افتاد، سروکله‌شان در جام‌جهانی پیدا شد. اروگوئه، کشور همسایه آنها هم حال و روز خوشی نداشت و تا زمان دومین حضور کلمبیا در جام‌جهانی، تنها یک حضور در نیمه‌نهایی جام‌جهانی 1970 را به افتخارات قبلی اضافه کرده بود.
تاریخ معاصر
کلمبیا در سال‌های اخیر یک‌بار کوپا آمریکا را برده و امسال با طلایی‌ترین نسل خودش از اوایل دهه90 تا به حال، برای دومین‌بار در پنج‌دور حضور در جام‌جهانی به یک‌هشتم نهایی راه یافته است. اروگوئه اما برای نهمین‌بار حضور در جمع 16تیم برتر جام‌جهانی را تجربه می‌کند. برای برخی کلمبیایی‌های نوستالژی‌باز، زور خاطرات به وزن تجربه می‌چربد.
6 ژوئن 2004
میانسال‌های کافه‌نشین «بوگوتا»- پایتخت و بزرگ‌ترین شهر کلمبیا- با شوق ویژه‌ای روزهای میانی سال 2004 را به یاد می‌آورند؛ دورانی که برای اولین‌بار از زمان زدن پنج‌گل به آرژانتین میزبان در سال 1993، احساس کردند قدرت برتر قاره خود هستند. آنها در این تاریخ 5 برصفر اروگوئه را خرد کردند و یکی از چهار پیروزی بزرگ تاریخشان را جشن گرفتند. اکنون، سی‌ونهمین رویارویی آنها در پیش است. بعد از جدال برزیل و شیلی، این دوتیم بیش از سایر رقبای شش‌بازی دیگر مرحله یک‌هشتم نهایی به مصاف هم رفته‌اند که حاصل 38 بازی قبلی، 18پیروزی اروگوئه، 11پیروزی کلمبیا و 9تساوی بوده است.
استقبال از سوارس، محبوبیت در انگلیس
درحالی آماده استقبال از این جدال بزرگ می‌شویم که هنوز همه توجهات روی اروگوئه و به‌طورخاص سوارس است. او در بازگشت به کشورش مورد استقبال واقع شده و بی‌اعتنا به ضربه احتمالی که اروگوئه از غیبت او خواهد خورد، مردم این کشور او را یک قهرمان و فیفا را توطئه‌گری بزرگ می‌دانند. در سوی مقابل دیلی‌میل به 10دلیل که یکی از آنها درخشش رودریگس است، کلمبیا را محبوب‌ترین تیم باقی مانده در جام برای انگلیسی‌ها می‌داند. قبل از آغاز جام، جدال اروگوئه و کلمبیا، تصویری از نبرد فالکائو و سوارس محسوب می‌شد اما حالا یکی در حال نوشیدن آب‌پرتقال در تعطیلاتش است و دیگری پس از ثبت هت‌تریک در گازگرفتن، از پای تلویزیون، بازی بزرگ آمریکای‌جنوبی را می‌بیند. جدالی با این‌همه حاشیه و تعاریف فانتزی در گرمای جام‌جهانی برزیل، دیدن دارد.
وقتی چزاره پراندلی، سرمربی مستعفی ایتالیا ملتمسانه از فیفا تقاضای زمانی برای استراحت و آب‌نوشیدن تیم‌های در جریان بازی‌های جام‌جهانی2014 را داشت، هیچ‌کس تصور نمی‌کرد مشکلات اروپایی‌ها در این جام‌جهانی فراتر از آب‌خوردن یا نخوردن در اقلیم خاص برزیل باشد. نتایج از پی هم ثبت شد و حالا قاره‌سبز درست مانند جام‌جهانی2010 صاحب کمترین نماینده در مرحله یک‌هشتم نهایی از زمان 32 تیمی‌شدن جام‌جهانی است؛ آنچه تا حد زیادی فضای مرحله یک‌هشتم نهایی جام‌جهانی 2014 را شبیه کوپا آمریکا کرده است! یکی از 2 برخورد تمام‌آمریکای‌لاتینی در مرحله یک‌هشتم نهایی، جدال کلمبیای پکرمن مقابل اروگوئه تابارز است.
بدون سوارس
شاید اگر سوارس، 9 بازی و چهارماه محروم نمی‌شد، معادلات این جدال همیشه پیش‌بینی‌ناپذیر آمریکای‌جنوبی پیچیده‌تر هم می‌شد اما حالا آقای گل فصل گذشته تیمش را مقابل ستاره‌هایی مانند کوئینترو، رودریگس و کوآردادو تنها گذاشته است. کلمبیا به‌عنوان یکی از چهار سرگروه صاحب همه امتیازات ممکن در مرحله گروهی، خارج از مستطیل سبز و ورای نکات فنی، خودش را در حد و اندازه‌های قهرمان دو جام‌جهانی نمی‌داند.
2داستان متفاوت
وقتی اروگوئه سال 1916 برای اولین‌بار قهرمان کوپا آمریکا شد، 97سال از اعلام رسمی استقلال کلمبیا می‌گذشت و این کشور هنوز درگیر مناقشات منطقه‌ای خود با اسپانیای استعمارگر بود. در این شرایط حرف‌زدن از فوتبال در این کشور کاری بیهوده به‌نظر می‌رسید چون برخلاف اروگوئه، کلمبیا هنوز فوتبال را خیلی خوب نمی‌شناخت. کلمبیا هنگامی خیلی خوب فوتبال را شناخت که خاکستر امپراتوری اروگوئه در جهان به باد داده شده بود. زردپوشان آمریکای‌جنوبی سال 1962 برای اولین‌بار به جام‌جهانی راه یافتند. حالا که با به‌دارآویخته‌شدن و سوزاندن آیشمن، یکی از سران نازی‌ها درست یک‌روز بعد از شروع جام‌جهانی62، جهان احساس امنیت می‌کرد، معضلی به نام کلمبیا مطرح شده بود. کوکائین‌خیز‌ترین کشورهای آمریکای‌جنوبی در همه تحلیل‌های ارایه‌شده درباره جام‌جهانی، جای ویژه‌ای داشت؛ نه به‌خاطر فوتبال البته ناشناخته بلکه به دلیل تصور منفی مردم آن‌سوی آتلانتیک از آنها. زردها خیلی زود از جام بیرون رفتند و فقط وقتی 28سال بعد کلاهشان در ایتالیا- میزبان جام‌جهانی 1990- افتاد، سروکله‌شان در جام‌جهانی پیدا شد. اروگوئه، کشور همسایه آنها هم حال و روز خوشی نداشت و تا زمان دومین حضور کلمبیا در جام‌جهانی، تنها یک حضور در نیمه‌نهایی جام‌جهانی 1970 را به افتخارات قبلی اضافه کرده بود.
تاریخ معاصر
کلمبیا در سال‌های اخیر یک‌بار کوپا آمریکا را برده و امسال با طلایی‌ترین نسل خودش از اوایل دهه90 تا به حال، برای دومین‌بار در پنج‌دور حضور در جام‌جهانی به یک‌هشتم نهایی راه یافته است. اروگوئه اما برای نهمین‌بار حضور در جمع 16تیم برتر جام‌جهانی را تجربه می‌کند. برای برخی کلمبیایی‌های نوستالژی‌باز، زور خاطرات به وزن تجربه می‌چربد.
6 ژوئن 2004
میانسال‌های کافه‌نشین «بوگوتا»- پایتخت و بزرگ‌ترین شهر کلمبیا- با شوق ویژه‌ای روزهای میانی سال 2004 را به یاد می‌آورند؛ دورانی که برای اولین‌بار از زمان زدن پنج‌گل به آرژانتین میزبان در سال 1993، احساس کردند قدرت برتر قاره خود هستند. آنها در این تاریخ 5 برصفر اروگوئه را خرد کردند و یکی از چهار پیروزی بزرگ تاریخشان را جشن گرفتند. اکنون، سی‌ونهمین رویارویی آنها در پیش است. بعد از جدال برزیل و شیلی، این دوتیم بیش از سایر رقبای شش‌بازی دیگر مرحله یک‌هشتم نهایی به مصاف هم رفته‌اند که حاصل 38 بازی قبلی، 18پیروزی اروگوئه، 11پیروزی کلمبیا و 9تساوی بوده است.
استقبال از سوارس، محبوبیت در انگلیس
درحالی آماده استقبال از این جدال بزرگ می‌شویم که هنوز همه توجهات روی اروگوئه و به‌طورخاص سوارس است. او در بازگشت به کشورش مورد استقبال واقع شده و بی‌اعتنا به ضربه احتمالی که اروگوئه از غیبت او خواهد خورد، مردم این کشور او را یک قهرمان و فیفا را توطئه‌گری بزرگ می‌دانند. در سوی مقابل دیلی‌میل به 10دلیل که یکی از آنها درخشش رودریگس است، کلمبیا را محبوب‌ترین تیم باقی مانده در جام برای انگلیسی‌ها می‌داند. قبل از آغاز جام، جدال اروگوئه و کلمبیا، تصویری از نبرد فالکائو و سوارس محسوب می‌شد اما حالا یکی در حال نوشیدن آب‌پرتقال در تعطیلاتش است و دیگری پس از ثبت هت‌تریک در گازگرفتن، از پای تلویزیون، بازی بزرگ آمریکای‌جنوبی را می‌بیند. جدالی با این‌همه حاشیه و تعاریف فانتزی در گرمای جام‌جهانی برزیل، دیدن دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.