|

برزیل؛ دموکرات دیکتاتور

سجاد فیروزی

برزیل مدعی عنوان قهرمانی است. این تیم از مدت‌ها پیش جوانانش را به دست مربی‌ای سپرده که سال 2002 آخرین ستاره را بر سینه‌شان چسباند. فیلیپه‌اسکولاری پا به سن گذاشته از کارکردن با این جوان‌ها چندان ناراضی نیست؛ حداقل این موردی است که خودش به خبرگزاری فرانسه می‌گوید: «من بعضی وقت‌ها برای این بچه‌ها پدر می‌شوم و بعضی وقت‌ها هم عموی آنها هستم! با این حال دلیل نمی‌شود که به وقتش صدایم را بلند نکنم.»
با این حال شبیه این فریادی که اسکولاری سر بازیکنانش می‌زند هنوز در خیابان‌های این کشور به گوش می‌رسد؛ آنهایی که از برگزاری جام‌جهانی با این هزینه سنگین به شدت معترض هستند دستشان به غیر از فریاد کشیدن به چیزی بند نیست. البته اگر اسکولاری بابت فریادهایش باتوم نمی‌خورد و اسپری فلفل در چشمش نمی‌رود برای بقیه شرایط فرق می‌کند.
کشوری که تا همین چندسال پیش از آن به‌عنوان یکی از الگوهای خاص دموکراسی نام برده می‌شد حالا اسیر رفتارهای دیکتاتوری شده که دست بر قضا بر کسی هم پوشیده نیست. مردم فقیر این کشور هر روز شرایط بغرنج‌تری را تجربه می‌کنند و پلیس این کشور هم به بهانه مبارزه با «جرم‌های سازماندهی شده» و البته «قاچاق مواد مخدر» ابایی از برخورد شدید و البته کشتن شهروندانش ندارد. «هافینگتون پست» در گزارشی با اشاره به همین مورد می‌نویسد: «به‌طور میانگین هرسال پلیس برزیل به جرم کشتن دو هزار شهروند مجرم شناخته می‌شود.» اینکه چه تعداد کشته می‌شوند که فقط در دو هزار مورد آن هم پلیس مقصر است جای سوال است.
«نیمار، نیمار»
البته فریاد برزیلی‌ها به غیر از خیابان‌های این کشور در ورزشگاه‌ها هم به گوش می‌رسد؛ این بار نه برای اعتراض بلکه برای حمایت از اسطوره این روزهایشان، نیمار. ستاره تیم ملی فوتبال در دیدار برابر کامرون به وضوح می‌توانست بار سنگینی که روی دوشش قرار گرفته را حس کند. بیش از 62 هزار تماشاگری که برای دیدن این بازی آمده بودند همه یک‌صدا برای مدتی نه چندان کوتاه یک نام را فریاد می‌زدند؛ «نیمار، نیمار...»
این بازیکن 22ساله که علاوه بر قهرمان فوتبالی برزیلی‌ها، حامی معترضان خیابانی هم است محبوب‌ترین ستاره‌ای است که «سلسائو» در سال‌های اخیر به خود دیده است: «من نمی‌توانم بگویم مخالف اعتراض مردم هستم ولی این را هم باید بگویم که برزیل فرصت بزرگی به دست آورده که باید از آن به نحو خوبی استفاده کنیم.» البته همین قهرمان ملی به همراه سایر هم‌تیمی‌هایش سه‌روز پیش از دیدار حساس برابر شیلی 50 میهمان ویژه هم داشت؛ درواقع بازمانده‌های باران سیل‌آسایی که منجر به رانش زمین در سال 2011 در منطقه «ترِسوپولیس» شد به دیدار ملی‌پوشان کشورمان از جمله نیمار رفتند؛ واقعه تلخی که جان 900نفر از شهروندان این منطقه را گرفت. البته در این میان ستاره محبوب این دید و بازدید به‌یادماندنی کسی نبود به غیراز نیمار. روزنامه «لو متن» سوییس با اشاره به اینکه بازیکنان تیم ملی برزیل، با این بازمانده‌ها حرف زدند، عکس گرفتند و به آنها امضا دادند حال و روز جوانانی که توانسته‌اند نیمار را از نزدیک ببینند هم توصیف کرد: «این قشنگ‌ترین روز زندگی من است.» جمله‌ای که جوان 17ساله برزیلی بعد از حرف‌زدن با نیمار به زبان آورد بی‌شباهت به جمله جوان 16ساله بعدی نبود: «امروز روز زیبابی است، من همسایه‌هایی را دیدم که بعد از آن تراژدی دیگر ندیده بودمشان. در زندگی‌ام هیچ وقت فکر نمی‌کردم نیمار را بتوانم از این فاصله نزدیک ببینم... البته این را هم بگویم حتی در روزی به این زیبایی نمی‌توانم لحظات وحشتناک سال 2011 را از یاد ببرم.»
برزیل- شیلی؛ روی خط یک‌هشتم
این دو تیم در حالی امروز ساعت 20:30 به مصاف هم می‌روند که معادلات تا حدودی پیچیده شده است؛ برزیل از شیلی می‌ترسد و شیلی هم از برزیل! برزیل در حالی به یک‌هشتم رسیده که در مرحله گروهی هفت گل زده، دو گل خورده، دو برد به دست آورده و یک تساوی هم در کارنامه‌اش ثبت کرده است. البته این نتایج درخشان هم باعث نشده اسکولاری از هراسش نسبت به شیلی سخن نگوید. به گزارش شبکه تلویزیونی RTL، او درباره این دیدار گفت: « یک سال پیش درباره تیم شیلی و قدرتی که این تیم دارد، صحبت کردم ولی آن موقع همه به من خندیدند. من مربی این تیم و کاری که می‌کند را به خوبی می‌شناسم. آنها فوق‌العاده‌اند و ترجیح می‌دادم با این تیم روبه‌رو نشوم.»
با این حال مربی تیم شیلی هم که ستاره‌های نام‌آشنایی مثل وارگاس، سانچس، مدِل، ویدال و... دارد از برزیل هراس دارد: «برزیل فوق‌العاده است. آنها از اول بازی فشار زیادی روی دروازه حریف وارد می‌کنند؛ خط حمله فوق‌العاده‌ای دارند و از همه بدتر اینکه حمایت طرفداران بی‌شمار خود را هم دارند. بازی‌کردن با این تیم اصلا ساده نیست هرچند ما برای پیروزی وارد میدان می‌شویم و حقی برای انجام اشتباه نداریم.» البته در تقابل این دو تیم آمار به سود برزیل است؛ سلسائو تا به حال 48 پیروزی، 13 تساوی و هفت شکست برابر شیلی داشته و در جام‌جهانی قبلی هم این تیم را در همین مرحله از بازی‌ها کنار زده است؛ آن هم با برتری 3 بر صفر. نکته دیگری که برزیلی‌ها را امیدوار به این پیروزی می‌کند آمار خوب بازی‌های خانگی است؛ برزیل الان 40 بازی است که در خاک خودش تن به شکست نداده و آخرین‌بار 12 سال پیش برابر پاراگوئه در دیداری تدارکاتی تن به شکست داد. این در حالی است که بازیکنان شیلی هم غالبا تیمشان در جام‌های جهانی در مرحله یک‌هشتم نهایی از گردونه بازی‌ها کنار رفته است.
برزیل مدعی عنوان قهرمانی است. این تیم از مدت‌ها پیش جوانانش را به دست مربی‌ای سپرده که سال 2002 آخرین ستاره را بر سینه‌شان چسباند. فیلیپه‌اسکولاری پا به سن گذاشته از کارکردن با این جوان‌ها چندان ناراضی نیست؛ حداقل این موردی است که خودش به خبرگزاری فرانسه می‌گوید: «من بعضی وقت‌ها برای این بچه‌ها پدر می‌شوم و بعضی وقت‌ها هم عموی آنها هستم! با این حال دلیل نمی‌شود که به وقتش صدایم را بلند نکنم.»
با این حال شبیه این فریادی که اسکولاری سر بازیکنانش می‌زند هنوز در خیابان‌های این کشور به گوش می‌رسد؛ آنهایی که از برگزاری جام‌جهانی با این هزینه سنگین به شدت معترض هستند دستشان به غیر از فریاد کشیدن به چیزی بند نیست. البته اگر اسکولاری بابت فریادهایش باتوم نمی‌خورد و اسپری فلفل در چشمش نمی‌رود برای بقیه شرایط فرق می‌کند.
کشوری که تا همین چندسال پیش از آن به‌عنوان یکی از الگوهای خاص دموکراسی نام برده می‌شد حالا اسیر رفتارهای دیکتاتوری شده که دست بر قضا بر کسی هم پوشیده نیست. مردم فقیر این کشور هر روز شرایط بغرنج‌تری را تجربه می‌کنند و پلیس این کشور هم به بهانه مبارزه با «جرم‌های سازماندهی شده» و البته «قاچاق مواد مخدر» ابایی از برخورد شدید و البته کشتن شهروندانش ندارد. «هافینگتون پست» در گزارشی با اشاره به همین مورد می‌نویسد: «به‌طور میانگین هرسال پلیس برزیل به جرم کشتن دو هزار شهروند مجرم شناخته می‌شود.» اینکه چه تعداد کشته می‌شوند که فقط در دو هزار مورد آن هم پلیس مقصر است جای سوال است.
«نیمار، نیمار»
البته فریاد برزیلی‌ها به غیر از خیابان‌های این کشور در ورزشگاه‌ها هم به گوش می‌رسد؛ این بار نه برای اعتراض بلکه برای حمایت از اسطوره این روزهایشان، نیمار. ستاره تیم ملی فوتبال در دیدار برابر کامرون به وضوح می‌توانست بار سنگینی که روی دوشش قرار گرفته را حس کند. بیش از 62 هزار تماشاگری که برای دیدن این بازی آمده بودند همه یک‌صدا برای مدتی نه چندان کوتاه یک نام را فریاد می‌زدند؛ «نیمار، نیمار...»
این بازیکن 22ساله که علاوه بر قهرمان فوتبالی برزیلی‌ها، حامی معترضان خیابانی هم است محبوب‌ترین ستاره‌ای است که «سلسائو» در سال‌های اخیر به خود دیده است: «من نمی‌توانم بگویم مخالف اعتراض مردم هستم ولی این را هم باید بگویم که برزیل فرصت بزرگی به دست آورده که باید از آن به نحو خوبی استفاده کنیم.» البته همین قهرمان ملی به همراه سایر هم‌تیمی‌هایش سه‌روز پیش از دیدار حساس برابر شیلی 50 میهمان ویژه هم داشت؛ درواقع بازمانده‌های باران سیل‌آسایی که منجر به رانش زمین در سال 2011 در منطقه «ترِسوپولیس» شد به دیدار ملی‌پوشان کشورمان از جمله نیمار رفتند؛ واقعه تلخی که جان 900نفر از شهروندان این منطقه را گرفت. البته در این میان ستاره محبوب این دید و بازدید به‌یادماندنی کسی نبود به غیراز نیمار. روزنامه «لو متن» سوییس با اشاره به اینکه بازیکنان تیم ملی برزیل، با این بازمانده‌ها حرف زدند، عکس گرفتند و به آنها امضا دادند حال و روز جوانانی که توانسته‌اند نیمار را از نزدیک ببینند هم توصیف کرد: «این قشنگ‌ترین روز زندگی من است.» جمله‌ای که جوان 17ساله برزیلی بعد از حرف‌زدن با نیمار به زبان آورد بی‌شباهت به جمله جوان 16ساله بعدی نبود: «امروز روز زیبابی است، من همسایه‌هایی را دیدم که بعد از آن تراژدی دیگر ندیده بودمشان. در زندگی‌ام هیچ وقت فکر نمی‌کردم نیمار را بتوانم از این فاصله نزدیک ببینم... البته این را هم بگویم حتی در روزی به این زیبایی نمی‌توانم لحظات وحشتناک سال 2011 را از یاد ببرم.»
برزیل- شیلی؛ روی خط یک‌هشتم
این دو تیم در حالی امروز ساعت 20:30 به مصاف هم می‌روند که معادلات تا حدودی پیچیده شده است؛ برزیل از شیلی می‌ترسد و شیلی هم از برزیل! برزیل در حالی به یک‌هشتم رسیده که در مرحله گروهی هفت گل زده، دو گل خورده، دو برد به دست آورده و یک تساوی هم در کارنامه‌اش ثبت کرده است. البته این نتایج درخشان هم باعث نشده اسکولاری از هراسش نسبت به شیلی سخن نگوید. به گزارش شبکه تلویزیونی RTL، او درباره این دیدار گفت: « یک سال پیش درباره تیم شیلی و قدرتی که این تیم دارد، صحبت کردم ولی آن موقع همه به من خندیدند. من مربی این تیم و کاری که می‌کند را به خوبی می‌شناسم. آنها فوق‌العاده‌اند و ترجیح می‌دادم با این تیم روبه‌رو نشوم.»
با این حال مربی تیم شیلی هم که ستاره‌های نام‌آشنایی مثل وارگاس، سانچس، مدِل، ویدال و... دارد از برزیل هراس دارد: «برزیل فوق‌العاده است. آنها از اول بازی فشار زیادی روی دروازه حریف وارد می‌کنند؛ خط حمله فوق‌العاده‌ای دارند و از همه بدتر اینکه حمایت طرفداران بی‌شمار خود را هم دارند. بازی‌کردن با این تیم اصلا ساده نیست هرچند ما برای پیروزی وارد میدان می‌شویم و حقی برای انجام اشتباه نداریم.» البته در تقابل این دو تیم آمار به سود برزیل است؛ سلسائو تا به حال 48 پیروزی، 13 تساوی و هفت شکست برابر شیلی داشته و در جام‌جهانی قبلی هم این تیم را در همین مرحله از بازی‌ها کنار زده است؛ آن هم با برتری 3 بر صفر. نکته دیگری که برزیلی‌ها را امیدوار به این پیروزی می‌کند آمار خوب بازی‌های خانگی است؛ برزیل الان 40 بازی است که در خاک خودش تن به شکست نداده و آخرین‌بار 12 سال پیش برابر پاراگوئه در دیداری تدارکاتی تن به شکست داد. این در حالی است که بازیکنان شیلی هم غالبا تیمشان در جام‌های جهانی در مرحله یک‌هشتم نهایی از گردونه بازی‌ها کنار رفته است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.