|

گزارش اختصاصی از بازی هلند- شیلی در «سائوپائولو»

زندگی مسالمت‌آمیز سرخ‌ها و نارنجی‌ها

شرق: دیدار هلند- شیلی از همان قرعه‌کشی جام‌جهانی که مشخص شد این دو تیم به همراه اسپانیا و استرالیا در گروه B جام‌جهانی قرار دارند، نبردی حساس به نظر می‌رسید. تصور این بود؛ دوم تیرماه در شرایطی که اسپانیا از سرگروهی خود مطمئن است هلند و شیلی نبردی تمام‌عیار بر سر جایگاه دوم این گروه خواهند داشت، اما سرنوشت جام بیستم طوری رقم خورد که دوشنبه ظهر (به وقت محلی) هلند و اسپانیا در شرایطی در سائوپائولو به مصاف هم رفتند که هر دو در بازی دومشان جشن صعود گرفته بودند و اسپانیای حذف‌شده یک بازی تشریفاتی برابر استرالیا داشت. با این وجود دیدار هلند- شیلی خیلی هم تبدیل به دیدار بی‌اهمیتی نشد، دو تیم یک هدف بزرگ داشتند؛ سرگروهی و فرار از مقابله با برزیل در بازی یک‌هشتم نهایی، برای رسیدن به این هدف شیلی به برد نیاز داشت، اما هلند با یک مساوی هم از بازی با برزیل معاف می‌شد.
ورزشگاه سائوپائولو که میزبان دیدار افتتاحیه جام هم بود سه‌رنگ را در اطراف خود می‌دید؛ نارنجی، سرخ و زرد. خارج از ورزشگاه آنچه توجه را جلب می‌کرد تماشاگران بی‌بلیتی بودند که برای خرید بلیت از بازار سیاه آن‌هم به هر قیمتی همه کار می‌کردند. هلندی‌ها که به هوادارانی پرشور و پرحرارت معروفند برای معدود دفعاتی خود را در اقلیت می‌دیدند. برگزاری جام در آمریکای جنوبی موجب شده بود تا اکثریت با سرخ‌های شیلی باشد، نارنجی‌ها وقتی برتری عددی حریف را می‌دیدند سعی می‌کردند بدون سروصدا وارد ورزشگاه شوند. احتمالا دیدن تصاویر خرابکاری گروهی از هواداران شیلی در بازی اسپانیا - شیلی در ریودوژانیرو هم کمی آنها را محتاط کرده بود، اما شیلیایی‌ها احساس صاحبخانه‌بودن داشتند. شعار معروفشان همه جا را پرکرده بود: «چی، چی... له له... .» که معنایش به فارسی همان شعار روی اتوبوس این تیم است: «شی، شی... لی لی... . شیلی شروع کن!» برزیلی‌ها هم اکثرا در کنار شیلیایی‌ها قرار می‌گرفتند، آن‌هم به خاطر رگ و ریشه آمریکای جنوبی‌شان. البته بودند برزیلی‌هایی که انتخابشان هواداری از هلند بود. آنها هم دو دلیل داشتند یک دلیل منطقی؛ بردن هلند و رودررونشدن با هلند مدعی در مرحله بعد و یک دلیل کاملا غیرمنطقی؛ یکی از بازیکنان شیلی (خورخه والدیویا) ستاره تیم رقیب کورینتیاس (پالمیراس) است (ورزشگاه سائوپائولو در منطقه کورینتیاس واقع شده) اصولا با حضور در جام‌جهانی خیلی زود به تفاوت مردم برزیل با مردم دیگر کشورهای آمریکای جنوبی پی خواهید برد.
تفاوت برزیلی‌ها با آرژانتینی‌ها، شیلیایی‌ها و... تنها زبانشان نیست، مردم برزیل، خونگرم و خوش اخلاق هستند، اما می‌توان متوجه شد مردم شیلی، آرژانتین و اروگوئه بعضی‌وقت‌ها سرشان برای دعوا درد می‌کند.
به‌هر ترتیب بازی در ورزشگاه پر سائوپائولو که نیمی از آن رنگ سرخ داشت و رنگ‌های نارنجی و زرد هم در رده‌های بعد قرار می‌گرفت، شروع شد. در این میان گیر کردن 15 دقیقه‌ای چند خبرنگار در آسانسور ورزشگاه یک‌بار دیگر ثابت کرد مشکلات این ورزشگاه همچنان به‌طور کامل برطرف نشده است.
مشخص بود این بازی، مسابقه‌ای نیست که دو تیم در آن قصد به آب و آتش زدن خودشان را داشته باشند. غبیت دو ستاره دو تیم (روبین فان پرسی هلندی و آرتور ویدال شیلیایی) هم کمی از هیجان بازی کم کرده بود. بازی در نیمه اول چندان چنگی به دل نزد. شیلی چشم به شلوغ‌کاری بازیکنانش در محوطه جریمه و پنالتی‌گرفتن داشت، هلند هم امیدوار به فرارهای روبن بود. برای هلند مساوی هم راضی‌کننده بود و میل شیلی به برد بیشتر بود. با این حال دو تیم اهل حمله جانانه نبودند، ترس از مصدومیت و محرومیت از هیجان کار کاسته بود. با این حال لویی فان خال گره کار را باز کرد؛ دو بازیکن جوان را به زمین فرستاد و بازی را برد. ابتدا در دقیقه 77 یک جوان تعویضی به‌نام «فر» پس از پاگذاشتن به جام‌جهانی با ضربه سر گل زد. در دقیقه 90 مسابقه هم جوانی دیگر به نام ممفیس موفق شد پاس روبن را به گل دوم هلند تبدیل کند. تلاش و شلوغ‌کاری‌های بازیکنان شیلی برای پنالتی‌گرفتن هم نتیجه نداد تا بازی 2 بر صفر به سود هلند به پایان برسد و نارنجی‌ها سومین برد پیاپی‌شان را جشن بگیرند. در بازی همزمان هم اسپانیا سه گل به استرالیا زد تا با برد به خانه برگردد.
در پایان بازی رفتار بازیکنان، تماشاگران و مربیان هلندی واقعا تحسین‌برانگیز بود. حتی یک هلندی هم ورزشگاه را ترک نکرد و تمامی بازیکنان چه اصلی چه ذخیره دور ورزشگاه چرخیدند و از تمامی تماشاگرانشان تشکر کردند. مربیان نارنجی‌ها هم از جایشان تکان نخوردند، چنددقیقه صبر کردند تا بازیکنان بیایند، برای آنها دست زدند و به اتفاق هم راهی رختکن شدند. تبریک‌گفتن به دو بازیکن تعویضی جوان که گل زده بودند در دستور کار قرار داشت. خارج ورزشگاه هم سرخ‌ها و نارنجی‌ها بالاخره باهم ارتباط برقرار کرده بودند. آواز خواندن و عکس یادگاری گرفتن اولویت کاری تمامی تماشاگران بود. سرخ‌های شیلی هم ناراضی نبودند؛ صعود به دور دوم حتی به‌عنوان تیم دوم هم برای آنها راضی‌کننده بود. در پایان در مترو و مسیرهای برگشت صحبت برزیلی‌ها و شیلیایی‌ها درباره بازی تیم‌هایشان در مرحله یک‌هشتم نهایی به چشم می‌آمد.
شرق: دیدار هلند- شیلی از همان قرعه‌کشی جام‌جهانی که مشخص شد این دو تیم به همراه اسپانیا و استرالیا در گروه B جام‌جهانی قرار دارند، نبردی حساس به نظر می‌رسید. تصور این بود؛ دوم تیرماه در شرایطی که اسپانیا از سرگروهی خود مطمئن است هلند و شیلی نبردی تمام‌عیار بر سر جایگاه دوم این گروه خواهند داشت، اما سرنوشت جام بیستم طوری رقم خورد که دوشنبه ظهر (به وقت محلی) هلند و اسپانیا در شرایطی در سائوپائولو به مصاف هم رفتند که هر دو در بازی دومشان جشن صعود گرفته بودند و اسپانیای حذف‌شده یک بازی تشریفاتی برابر استرالیا داشت. با این وجود دیدار هلند- شیلی خیلی هم تبدیل به دیدار بی‌اهمیتی نشد، دو تیم یک هدف بزرگ داشتند؛ سرگروهی و فرار از مقابله با برزیل در بازی یک‌هشتم نهایی، برای رسیدن به این هدف شیلی به برد نیاز داشت، اما هلند با یک مساوی هم از بازی با برزیل معاف می‌شد.
ورزشگاه سائوپائولو که میزبان دیدار افتتاحیه جام هم بود سه‌رنگ را در اطراف خود می‌دید؛ نارنجی، سرخ و زرد. خارج از ورزشگاه آنچه توجه را جلب می‌کرد تماشاگران بی‌بلیتی بودند که برای خرید بلیت از بازار سیاه آن‌هم به هر قیمتی همه کار می‌کردند. هلندی‌ها که به هوادارانی پرشور و پرحرارت معروفند برای معدود دفعاتی خود را در اقلیت می‌دیدند. برگزاری جام در آمریکای جنوبی موجب شده بود تا اکثریت با سرخ‌های شیلی باشد، نارنجی‌ها وقتی برتری عددی حریف را می‌دیدند سعی می‌کردند بدون سروصدا وارد ورزشگاه شوند. احتمالا دیدن تصاویر خرابکاری گروهی از هواداران شیلی در بازی اسپانیا - شیلی در ریودوژانیرو هم کمی آنها را محتاط کرده بود، اما شیلیایی‌ها احساس صاحبخانه‌بودن داشتند. شعار معروفشان همه جا را پرکرده بود: «چی، چی... له له... .» که معنایش به فارسی همان شعار روی اتوبوس این تیم است: «شی، شی... لی لی... . شیلی شروع کن!» برزیلی‌ها هم اکثرا در کنار شیلیایی‌ها قرار می‌گرفتند، آن‌هم به خاطر رگ و ریشه آمریکای جنوبی‌شان. البته بودند برزیلی‌هایی که انتخابشان هواداری از هلند بود. آنها هم دو دلیل داشتند یک دلیل منطقی؛ بردن هلند و رودررونشدن با هلند مدعی در مرحله بعد و یک دلیل کاملا غیرمنطقی؛ یکی از بازیکنان شیلی (خورخه والدیویا) ستاره تیم رقیب کورینتیاس (پالمیراس) است (ورزشگاه سائوپائولو در منطقه کورینتیاس واقع شده) اصولا با حضور در جام‌جهانی خیلی زود به تفاوت مردم برزیل با مردم دیگر کشورهای آمریکای جنوبی پی خواهید برد.
تفاوت برزیلی‌ها با آرژانتینی‌ها، شیلیایی‌ها و... تنها زبانشان نیست، مردم برزیل، خونگرم و خوش اخلاق هستند، اما می‌توان متوجه شد مردم شیلی، آرژانتین و اروگوئه بعضی‌وقت‌ها سرشان برای دعوا درد می‌کند.
به‌هر ترتیب بازی در ورزشگاه پر سائوپائولو که نیمی از آن رنگ سرخ داشت و رنگ‌های نارنجی و زرد هم در رده‌های بعد قرار می‌گرفت، شروع شد. در این میان گیر کردن 15 دقیقه‌ای چند خبرنگار در آسانسور ورزشگاه یک‌بار دیگر ثابت کرد مشکلات این ورزشگاه همچنان به‌طور کامل برطرف نشده است.
مشخص بود این بازی، مسابقه‌ای نیست که دو تیم در آن قصد به آب و آتش زدن خودشان را داشته باشند. غبیت دو ستاره دو تیم (روبین فان پرسی هلندی و آرتور ویدال شیلیایی) هم کمی از هیجان بازی کم کرده بود. بازی در نیمه اول چندان چنگی به دل نزد. شیلی چشم به شلوغ‌کاری بازیکنانش در محوطه جریمه و پنالتی‌گرفتن داشت، هلند هم امیدوار به فرارهای روبن بود. برای هلند مساوی هم راضی‌کننده بود و میل شیلی به برد بیشتر بود. با این حال دو تیم اهل حمله جانانه نبودند، ترس از مصدومیت و محرومیت از هیجان کار کاسته بود. با این حال لویی فان خال گره کار را باز کرد؛ دو بازیکن جوان را به زمین فرستاد و بازی را برد. ابتدا در دقیقه 77 یک جوان تعویضی به‌نام «فر» پس از پاگذاشتن به جام‌جهانی با ضربه سر گل زد. در دقیقه 90 مسابقه هم جوانی دیگر به نام ممفیس موفق شد پاس روبن را به گل دوم هلند تبدیل کند. تلاش و شلوغ‌کاری‌های بازیکنان شیلی برای پنالتی‌گرفتن هم نتیجه نداد تا بازی 2 بر صفر به سود هلند به پایان برسد و نارنجی‌ها سومین برد پیاپی‌شان را جشن بگیرند. در بازی همزمان هم اسپانیا سه گل به استرالیا زد تا با برد به خانه برگردد.
در پایان بازی رفتار بازیکنان، تماشاگران و مربیان هلندی واقعا تحسین‌برانگیز بود. حتی یک هلندی هم ورزشگاه را ترک نکرد و تمامی بازیکنان چه اصلی چه ذخیره دور ورزشگاه چرخیدند و از تمامی تماشاگرانشان تشکر کردند. مربیان نارنجی‌ها هم از جایشان تکان نخوردند، چنددقیقه صبر کردند تا بازیکنان بیایند، برای آنها دست زدند و به اتفاق هم راهی رختکن شدند. تبریک‌گفتن به دو بازیکن تعویضی جوان که گل زده بودند در دستور کار قرار داشت. خارج ورزشگاه هم سرخ‌ها و نارنجی‌ها بالاخره باهم ارتباط برقرار کرده بودند. آواز خواندن و عکس یادگاری گرفتن اولویت کاری تمامی تماشاگران بود. سرخ‌های شیلی هم ناراضی نبودند؛ صعود به دور دوم حتی به‌عنوان تیم دوم هم برای آنها راضی‌کننده بود. در پایان در مترو و مسیرهای برگشت صحبت برزیلی‌ها و شیلیایی‌ها درباره بازی تیم‌هایشان در مرحله یک‌هشتم نهایی به چشم می‌آمد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.