شبانههای تهران
«تهران- 28» مجموعهداستانی است از پژمان تیمورتاش که اخیرا از طرف نشر پیدایش منتشر شده است. این کتاب، اولین مجموعهداستان تیمورتاش است و مهمترین ویژگی زبانی آن کاربرد زبان و اصطلاحات و ضربالمثلهای عامیانه در داستانهاست. لحن روایت داستانها آمیخته به طنز است و تمام داستانهای کتاب از زبان راوی اولشخص روایت میشوند. «تهران- 28» شامل پنج داستان است. «نیویورک»، «تاکسی برگشتی»، «شب رستگاری لقلقوی خالیبند بیکسوکار»، «میثم کوزت و شیشههای نوشابه تو اون شب برفی میدون تجریش» و «تهران- 28»، عنوانهای داستانهای این مجموعه است. در این کتاب، اصطلاحات عامیانه فرهنگ شفاهی که برخی از آنها در سالهای اخیر بیشتر رایج بودهاند بهوفور به کار رفته است و همچنین نامهای شخصیتهای مشهوری که در این سالها و سالهای قدیمتر هر یک به دلیلی در ایران محبوبیت عام یافتهاند. از نام فوتبالیستهای مشهور گرفته تا هنرپیشههای فیلمهای سینمایی و سریالهای تلویزیونی و نام فیلمها و... تیمورتاش در داستانهای مجموعه تهران- 28، تصویری از شبانههای تهران ارایه داده و سعی کرده به نقاط تاریک شهر و روی دیگر سکه آن سرک بکشد و طبیعتا طی این
سرککشیدنها، پای خلافکارها و ولگردها و همچنین آدمهای بیکسوکار به دنیای داستان کشیده شده است. نام برخی از شخصیتها در داستانهای مختلف کتاب تکرار میشود و این یکی از عواملی است که قصههای این مجموعه را در عین استقلال، به یکدیگر پیوند میزند. آنچه در پی میآید برشی است از داستان «تاکسی برگشتی» از این مجموعه: «ما یهعمر به حسین مهوش میگفتیم حسین مهوش و یه نخود هم بارمون نبود که مشکل این بابا چی میتونه باشه. حسین مهوش بعد اینکه بالاخونهشرو از رهن درآورد و داد اجاره، کلا کلاچ و ترمزرو برای همیشه گذاشت کنار. از اونجایی هم که هیچ کاری غیررانندگی بارش نبود، شد سرایدار یه گاراژ، سهتا کوچه پایینتر از چهارراه. ما هم از وقتی چشم باز کردیم و تونستیم حرف «م» روی زبونمون برقصونیم، حسین مهوشرو با خیک، یعنی همون شیکم آویزون، کله گر همیشهعرقکرده و بوی گند عرق تنش، که تابستونها با یه باد تا وسط چهارراه مییومد میدیدیم، که روی چهارپایه دم گاراژ نشسته، زیر لب وزوز میکنه و سلام کسیرو هم جواب نمیده.
ته گاراژ، اونجایی که آهنپارههای ماشینهارو میریختن؛ یه آریای زنگزده اوراق، چهارتا پارهآجر مثل اسب شزم وایساده بود. ما که نبودیم و ندیدیم، ولی میگن این همون آریایی بوده که باهاش زده بوده به مهوش. از دور که آریارو میدیدی، عین خاندایی تو فیلم قیصر بود که دستشرو گذاشته بود تو چهارچوب در و نمیذاشت فرمون بره با کارد شیکم آب منگلهارو سفره کنه...»
ته گاراژ، اونجایی که آهنپارههای ماشینهارو میریختن؛ یه آریای زنگزده اوراق، چهارتا پارهآجر مثل اسب شزم وایساده بود. ما که نبودیم و ندیدیم، ولی میگن این همون آریایی بوده که باهاش زده بوده به مهوش. از دور که آریارو میدیدی، عین خاندایی تو فیلم قیصر بود که دستشرو گذاشته بود تو چهارچوب در و نمیذاشت فرمون بره با کارد شیکم آب منگلهارو سفره کنه...»
«تهران- 28» مجموعهداستانی است از پژمان تیمورتاش که اخیرا از طرف نشر پیدایش منتشر شده است. این کتاب، اولین مجموعهداستان تیمورتاش است و مهمترین ویژگی زبانی آن کاربرد زبان و اصطلاحات و ضربالمثلهای عامیانه در داستانهاست. لحن روایت داستانها آمیخته به طنز است و تمام داستانهای کتاب از زبان راوی اولشخص روایت میشوند. «تهران- 28» شامل پنج داستان است. «نیویورک»، «تاکسی برگشتی»، «شب رستگاری لقلقوی خالیبند بیکسوکار»، «میثم کوزت و شیشههای نوشابه تو اون شب برفی میدون تجریش» و «تهران- 28»، عنوانهای داستانهای این مجموعه است. در این کتاب، اصطلاحات عامیانه فرهنگ شفاهی که برخی از آنها در سالهای اخیر بیشتر رایج بودهاند بهوفور به کار رفته است و همچنین نامهای شخصیتهای مشهوری که در این سالها و سالهای قدیمتر هر یک به دلیلی در ایران محبوبیت عام یافتهاند. از نام فوتبالیستهای مشهور گرفته تا هنرپیشههای فیلمهای سینمایی و سریالهای تلویزیونی و نام فیلمها و... تیمورتاش در داستانهای مجموعه تهران- 28، تصویری از شبانههای تهران ارایه داده و سعی کرده به نقاط تاریک شهر و روی دیگر سکه آن سرک بکشد و طبیعتا طی این
سرککشیدنها، پای خلافکارها و ولگردها و همچنین آدمهای بیکسوکار به دنیای داستان کشیده شده است. نام برخی از شخصیتها در داستانهای مختلف کتاب تکرار میشود و این یکی از عواملی است که قصههای این مجموعه را در عین استقلال، به یکدیگر پیوند میزند. آنچه در پی میآید برشی است از داستان «تاکسی برگشتی» از این مجموعه: «ما یهعمر به حسین مهوش میگفتیم حسین مهوش و یه نخود هم بارمون نبود که مشکل این بابا چی میتونه باشه. حسین مهوش بعد اینکه بالاخونهشرو از رهن درآورد و داد اجاره، کلا کلاچ و ترمزرو برای همیشه گذاشت کنار. از اونجایی هم که هیچ کاری غیررانندگی بارش نبود، شد سرایدار یه گاراژ، سهتا کوچه پایینتر از چهارراه. ما هم از وقتی چشم باز کردیم و تونستیم حرف «م» روی زبونمون برقصونیم، حسین مهوشرو با خیک، یعنی همون شیکم آویزون، کله گر همیشهعرقکرده و بوی گند عرق تنش، که تابستونها با یه باد تا وسط چهارراه مییومد میدیدیم، که روی چهارپایه دم گاراژ نشسته، زیر لب وزوز میکنه و سلام کسیرو هم جواب نمیده.
ته گاراژ، اونجایی که آهنپارههای ماشینهارو میریختن؛ یه آریای زنگزده اوراق، چهارتا پارهآجر مثل اسب شزم وایساده بود. ما که نبودیم و ندیدیم، ولی میگن این همون آریایی بوده که باهاش زده بوده به مهوش. از دور که آریارو میدیدی، عین خاندایی تو فیلم قیصر بود که دستشرو گذاشته بود تو چهارچوب در و نمیذاشت فرمون بره با کارد شیکم آب منگلهارو سفره کنه...»
ته گاراژ، اونجایی که آهنپارههای ماشینهارو میریختن؛ یه آریای زنگزده اوراق، چهارتا پارهآجر مثل اسب شزم وایساده بود. ما که نبودیم و ندیدیم، ولی میگن این همون آریایی بوده که باهاش زده بوده به مهوش. از دور که آریارو میدیدی، عین خاندایی تو فیلم قیصر بود که دستشرو گذاشته بود تو چهارچوب در و نمیذاشت فرمون بره با کارد شیکم آب منگلهارو سفره کنه...»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.