|

فاشیست‌ها را در ونیز بگذار

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

این هذیان‌های یک مرد سرگردان در دل مارگاریتا اثری نیرومند داشت. چندماه بعد شروع کرد به روحیه‌دادن به بنیتو. به همراه او به نقاط مختلف ایتالیا سفر کرد. در همین حال داشت طرحی گسترده و انقلابی را تکمیل می‌کرد که خواستار ایجاد یک جنبش فاشیستی بود. به همراه او به «ناپل» در سواحل دریا رفت. از آنجا به «ونیز» که چندروز را در آنجا سپری کرد. هدفش دیدار از عتیقه‌فروشان در یک محله یهودی بود و نیز رفتن به تئاتر «گلدنی» یا گردش در هتل بزرگ دانیالی.
موسولینی در ابتدای سال 1920 یک روحیه جدید پیدا کرده بود و هدف تازه‌ای را دنبال می‌کرد و آن تسلط بر قدرت به کمک حرکت کهنه سربازان قدیمی بود که اکنون تحت عنوان سازمان «سربازان ملت» تشکل نظامی پیدا کرده بودند. در کنارش مارگاریتا بود که اندیشه‌های موردنظر او را می‌پرورد.
در همان حال، این دلبندش نه‌تنها از او حمایت معنوی می‌کرد، بلکه برای او یک نقشه راه واقعی ترسیم کرد تا به وسیله آن بتواند در صحنه سیاسی آینده بدرخشد. آن دو باید در ابتدا برای گسترش اصول خود لوازم موردنیاز را فراهم می‌آوردند. بنابراین به اتفاق هم علاوه بر روزنامه «خلق ایتالیا» که اواخر سال 1014 انتشار آن شروع شد، یک مجله سیاسی نیز به‌نام «گرارشیا» به ریاست مارگاریتا تاسیس کردند. او نیز به سهم خود نزدیکانش را به‌کار گرفت و فرصت‌های وسیعی در زمینه مسایل فرهنگی به وجود آورد. پیرامون خود تعدادی از هنرمندان مستقل و مهمی مانند «ماریا سیرونی» را گرد آورد. فاشیسم باید یک حزب پیشرو به تمام معنای کلمه می‌شد. همچنین باید برای حزب فاشیسم که زیر نظرش اداره می‌شد امکانات مادی لازم فراهم می‌گردید. مهم نبود، تصمیم گرفت خودش یک‌میلیون‌لیره به حزب ملی فاشیسم وام دهد.
برای بازپرداخت این قرض، احساس کرد زمان مناسب فراهم خواهد شد. فعلا وقت تنگ و ممکن است این فرصت هرگز تکرار نشود. مارگاریتا، بنیتو را تشویق کرده بود با تنظیم یک راهپیمایی جلوتر از حوادث حرکت کند. موسولینی تمایلی به این نداشت که با ریختن خون قدرت را به دست گیرد. برای اینکه موفقیتش کامل باشد قصد داشت به‌گونه‌ای عمل کند که به صورت مشروع و قانونی زمام امور کشور را به دست گرفته است. دولت سقوط کرده بود اما پادشاه در تحویل‌دادن قدرت به دوچه همچنان تردید داشت. مارگاریتا، او و معاونانش را تشویق کرد تا همچنان به فشارهای خود ادامه دهند. یعنی با تنظیم نمایش‌های خیابانی در شهرهای بزرگ که به نوعی نمایش قدرت محسوب می‌شد. درحالی که موسولینی در ارسال نیروی برای اشغال پایتخت تردید داشت، مارگاریتا او را قانع کرد و با استفاده از سخنان تئودور امپراتور بیزانس گفت: «یا حرکت یا مرگ! ولی من یقین دارم که تو حرکت خواهی کرد.»
وقتی موسولینی دانست که انقلاب فاشیستی شروع شده است، در درجه اول خواست به خارج برود. بنابراین عصر 26 اکتبر، در حالی که نظامیان در آستانه رم بودند، این دو عاشق داشتند نمایشنامه‌ای را در تئاتر «وارم» تماشا می‌کردند. در طول نمایش، موسولینی یک تلگرام دریافت کرد مبنی‌بر اینکه عملیات شروع شده است. بنیتو شگفت‌زده ایستاد و درحالی که از لژ خارج می‌شد، گفت: «الان وقت خداحافظی است.» مارگاریتا نیز به او پیوست. یواشکی به او گفت می‌ترسد از طریق یک کودتای نظامی قدرت را به دست گیرد. سپس او را به خود چسباند و در گوشش زمزمه کرد: «بیا برویم سولدو، چند روز را در سوییس منتظر می‌مانیم تا ببینیم چه پیش می‌آید.» نگاهی خشمگینانه به او انداخت. چون جایی برای فرار نبود. پناه‌بردن به خارج آن‌هم در شرایطی که دیگران دارند به‌خاطر او می‌جنگند مایه ننگ و عار تلقی می‌شد و چون جوابی برای آن معشوقه قوی و پراقتدارش نیافت، دوباره ساکت به صندلی‌اش بازگشت. با این حال نگاه این زن که در او یک رهبر ایتالیا را می‌دید تشویقش کرد تا سرمقاله فردا را نوشته و در آن برای خود قدرت مطلق را طلب کند. 29 اکتبر سال 1922 بود که تلگرامی رسید و نخست‌وزیری او اعلام شد. مارگاریتا حدس زده بود که زمان مناسب فرارسیده است. او می‌دانست چگونه بنیتو را به‌رغم تردیدها و نومیدی‌هایی که داشت در برابر رقیبش یعنی دانونزیو که به خاطر علاقه مردم به او از شانس بیشتری برخوردار بود، قانع کند. به این ترتیب دشمن دور شد. اما در عین حال موجب تسریع در حوادثی شد که در آینده او را از بنیتو دور می‌کرد. وظایف جدید، موسولینی را بر آن می‌داشت تا بدون فوت وقت به رم برود. همان‌روز با استفاده از قطار ساعت هشت بعدازظهر حرکت کرد. پس از نمایشی که در خیابان‌های میلان اجرا شد و تمام طول بعدازظهر را فراگرفت، هر دو اتومبیل مارگاریتا را سوار شده و به ایستگاه قطار رفتند. بیرون، مردم برای او دست تکان داده و هورا می‌کشیدند. دو عاشق با حالتی اندوهبار و در عین حال خویشتندار از هم جدا شدند. زمان ارتباط‌های روزانه آنها دیگر سپری شده بود. نخستین روزهای او در رم مملو از کار و فعالیت بود. تقریبا در طول دوماه پیوسته درگیر بود. تنها عیدهای آخر سال بود که فرصت رفتن به میلان و دیدار با مارگاریتا را پیدا می‌کرد. هنوز حرکت نکرده بود که به راننده می‌گفت راست او را به خانه مارگاریتا برساند.
ادامه دارد...
این هذیان‌های یک مرد سرگردان در دل مارگاریتا اثری نیرومند داشت. چندماه بعد شروع کرد به روحیه‌دادن به بنیتو. به همراه او به نقاط مختلف ایتالیا سفر کرد. در همین حال داشت طرحی گسترده و انقلابی را تکمیل می‌کرد که خواستار ایجاد یک جنبش فاشیستی بود. به همراه او به «ناپل» در سواحل دریا رفت. از آنجا به «ونیز» که چندروز را در آنجا سپری کرد. هدفش دیدار از عتیقه‌فروشان در یک محله یهودی بود و نیز رفتن به تئاتر «گلدنی» یا گردش در هتل بزرگ دانیالی.
موسولینی در ابتدای سال 1920 یک روحیه جدید پیدا کرده بود و هدف تازه‌ای را دنبال می‌کرد و آن تسلط بر قدرت به کمک حرکت کهنه سربازان قدیمی بود که اکنون تحت عنوان سازمان «سربازان ملت» تشکل نظامی پیدا کرده بودند. در کنارش مارگاریتا بود که اندیشه‌های موردنظر او را می‌پرورد.
در همان حال، این دلبندش نه‌تنها از او حمایت معنوی می‌کرد، بلکه برای او یک نقشه راه واقعی ترسیم کرد تا به وسیله آن بتواند در صحنه سیاسی آینده بدرخشد. آن دو باید در ابتدا برای گسترش اصول خود لوازم موردنیاز را فراهم می‌آوردند. بنابراین به اتفاق هم علاوه بر روزنامه «خلق ایتالیا» که اواخر سال 1014 انتشار آن شروع شد، یک مجله سیاسی نیز به‌نام «گرارشیا» به ریاست مارگاریتا تاسیس کردند. او نیز به سهم خود نزدیکانش را به‌کار گرفت و فرصت‌های وسیعی در زمینه مسایل فرهنگی به وجود آورد. پیرامون خود تعدادی از هنرمندان مستقل و مهمی مانند «ماریا سیرونی» را گرد آورد. فاشیسم باید یک حزب پیشرو به تمام معنای کلمه می‌شد. همچنین باید برای حزب فاشیسم که زیر نظرش اداره می‌شد امکانات مادی لازم فراهم می‌گردید. مهم نبود، تصمیم گرفت خودش یک‌میلیون‌لیره به حزب ملی فاشیسم وام دهد.
برای بازپرداخت این قرض، احساس کرد زمان مناسب فراهم خواهد شد. فعلا وقت تنگ و ممکن است این فرصت هرگز تکرار نشود. مارگاریتا، بنیتو را تشویق کرده بود با تنظیم یک راهپیمایی جلوتر از حوادث حرکت کند. موسولینی تمایلی به این نداشت که با ریختن خون قدرت را به دست گیرد. برای اینکه موفقیتش کامل باشد قصد داشت به‌گونه‌ای عمل کند که به صورت مشروع و قانونی زمام امور کشور را به دست گرفته است. دولت سقوط کرده بود اما پادشاه در تحویل‌دادن قدرت به دوچه همچنان تردید داشت. مارگاریتا، او و معاونانش را تشویق کرد تا همچنان به فشارهای خود ادامه دهند. یعنی با تنظیم نمایش‌های خیابانی در شهرهای بزرگ که به نوعی نمایش قدرت محسوب می‌شد. درحالی که موسولینی در ارسال نیروی برای اشغال پایتخت تردید داشت، مارگاریتا او را قانع کرد و با استفاده از سخنان تئودور امپراتور بیزانس گفت: «یا حرکت یا مرگ! ولی من یقین دارم که تو حرکت خواهی کرد.»
وقتی موسولینی دانست که انقلاب فاشیستی شروع شده است، در درجه اول خواست به خارج برود. بنابراین عصر 26 اکتبر، در حالی که نظامیان در آستانه رم بودند، این دو عاشق داشتند نمایشنامه‌ای را در تئاتر «وارم» تماشا می‌کردند. در طول نمایش، موسولینی یک تلگرام دریافت کرد مبنی‌بر اینکه عملیات شروع شده است. بنیتو شگفت‌زده ایستاد و درحالی که از لژ خارج می‌شد، گفت: «الان وقت خداحافظی است.» مارگاریتا نیز به او پیوست. یواشکی به او گفت می‌ترسد از طریق یک کودتای نظامی قدرت را به دست گیرد. سپس او را به خود چسباند و در گوشش زمزمه کرد: «بیا برویم سولدو، چند روز را در سوییس منتظر می‌مانیم تا ببینیم چه پیش می‌آید.» نگاهی خشمگینانه به او انداخت. چون جایی برای فرار نبود. پناه‌بردن به خارج آن‌هم در شرایطی که دیگران دارند به‌خاطر او می‌جنگند مایه ننگ و عار تلقی می‌شد و چون جوابی برای آن معشوقه قوی و پراقتدارش نیافت، دوباره ساکت به صندلی‌اش بازگشت. با این حال نگاه این زن که در او یک رهبر ایتالیا را می‌دید تشویقش کرد تا سرمقاله فردا را نوشته و در آن برای خود قدرت مطلق را طلب کند. 29 اکتبر سال 1922 بود که تلگرامی رسید و نخست‌وزیری او اعلام شد. مارگاریتا حدس زده بود که زمان مناسب فرارسیده است. او می‌دانست چگونه بنیتو را به‌رغم تردیدها و نومیدی‌هایی که داشت در برابر رقیبش یعنی دانونزیو که به خاطر علاقه مردم به او از شانس بیشتری برخوردار بود، قانع کند. به این ترتیب دشمن دور شد. اما در عین حال موجب تسریع در حوادثی شد که در آینده او را از بنیتو دور می‌کرد. وظایف جدید، موسولینی را بر آن می‌داشت تا بدون فوت وقت به رم برود. همان‌روز با استفاده از قطار ساعت هشت بعدازظهر حرکت کرد. پس از نمایشی که در خیابان‌های میلان اجرا شد و تمام طول بعدازظهر را فراگرفت، هر دو اتومبیل مارگاریتا را سوار شده و به ایستگاه قطار رفتند. بیرون، مردم برای او دست تکان داده و هورا می‌کشیدند. دو عاشق با حالتی اندوهبار و در عین حال خویشتندار از هم جدا شدند. زمان ارتباط‌های روزانه آنها دیگر سپری شده بود. نخستین روزهای او در رم مملو از کار و فعالیت بود. تقریبا در طول دوماه پیوسته درگیر بود. تنها عیدهای آخر سال بود که فرصت رفتن به میلان و دیدار با مارگاریتا را پیدا می‌کرد. هنوز حرکت نکرده بود که به راننده می‌گفت راست او را به خانه مارگاریتا برساند.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.