|

انگیزه کاستاریکا عامل شکست ایتالیا

رحمان رضایی . کارشناس فوتبال

بار دیگر نحسی بازی دوم مرحله گروهی یقه ایتالیا را گرفت و شکست مقابل کاستاریکا را به این تیم تحمیل کرد. ایتالیا در جام‌جهانی 2002، 2006 و 2010 هم در بازی‌های دوم مقابل حریفان خود نتوانسته بود پیروز شود و به مساوی یا شکست رضایت داده بود. این‌بار هم لاجوردی‌پوشان همه کارشناسان را شگفت‌زده کردند و با یک بازی ضعیف و دور از انتظار در مقابل مردانی از آمریکای‌مرکزی متوقف شدند. ایتالیا در این بازی سعی داشت از همان ابتدا بازی را کنترل کند، دقایق اولیه بازی در اختیار کاستاریکا بود و لاجوردی‌پوشان به فکر کندکردن بازی بودند. تیم حریف هم سعی کرد از این موقعیت خوبی که نصیبش شده بود نهایت استفاده را ببرد و با بازی سرعتی و پاس‌های دقیق دفاع بی‌رمق ایتالیا را از نفس انداخت. کاستاریکا در طول نیمه اول بارها به دروازه ایتالیا نزدیک شد و توانست گل برتری را نیز به ثمر رساند و حتی می‌توانست صاحب یک ضربه پنالتی شود. تیم سختکوش و باانگیزه کاستاریکا در این بازی بسیار خوب نشان داد و به‌طورکل دوندگی این تیم 10 تا 11کیلومتر بالاتر از حریف خود بود و بسیار فراتر از ایتالیا در مسایل تاکتیکی و تکنیکی نشان داد. به‌نظرم ایتالیا به دلیل میانگین سنی بالای بازیکنانش دچار ضعف‌هایی است که در این بازی به‌خوبی نشان داده شد که می‌تواند در بازی بعدی برای این تیم دردسرساز شود. در این بازی ایتالیا به دلیل آماده‌نبودن بونوچی و مصدوم بودن یک یا دو بازیکن دیگر در خط دفاعی مجبور به تغییراتی در تیمش شد که این تغییرات در خط دفاعی آنها را شکننده کرده بود جابه‌جایی دارامیان و آماده نبودن آباته عامل اصلی این ضعف بود. نبود انسجام لازم در خط دفاعی برای تیمی که از نظر دفاعی سرآمد تمام تیم‌های دنیاست، نشان از کم‌مهره‌بودن این تیم در خط دفاع دارد. لاجوردی‌پوشان در خط میانی هم آن صلابت را نداشتند و پیرلو نتوانست نقش محوری خود را ایفا کند و بسیار ضعیف ظاهر شد. شاید مشکلاتی که در خط میانی وجود دارد هم به‌خاطر سن بالای بازیکنان این تیم است که نمی‌توانند به‌خوبی برای خط حمله تیم خود بازی‌سازی کنند، ایتالیا در بازی با کاستاریکا موقعیت آنچنانی‌‌ای برای گل‌زدن نداشت و اگر هم موقعیتی به وجود آمد به‌خاطر تلاش خود مهاجمان یا اشتباهات مدافعان تیم حریف بود. در خط حمله ماریو بالوتلی همان بازیکن همیشگی بود که سعی کرد برای خود موقعیت ایجاد کند، اما موفق نبود. اما سایر مهاجمان که به میدان آمده بودند، نتوانستند توقعات را برآورده کنند به‌خصوص کاسانو که بسیار ضعیف ظاهر شد. به نظر می‌رسد پراندلی تنها برای توجیه افکارعمومی تمام مهاجمان خود را به زمین فرستاده بود. اما صحبت از تیم کاستاریکا این روزها بسیار لذت‌بخش است، این تیم با شادابی و انگیزه زیاد بازی می‌کند و در طول 90دقیقه با دوندگی زیاد اجازه به حریف نمی‌دهد که تاکتیک‌های خود را اجرا کند، این تیم در طول بازی بر سر هر توپی جنگید و مانند بازی اول نشان داد که از تیم‌های قدرتمندی که با آنها همگروه شده‌اند نمی‌ترسد، پیش از جام اکثر کارشناسان این تیم را نگونبخت‌ترین تیم جام می‌دانستند که با سه‌قهرمان جهان همگروه شده است. اما سرمربی این تیم با برنامه منظم و دادن انگیزه لازم به بازیکنانش باعث شد آنها بعد از پیروزی در بازی اول بدون غرور به میدان دوم بیایند و بسیار بهتر از حریف ظاهر شوند و حتی به گل‌های بیشتر هم فکر کنند، شاید اگر تجربه دفاع ایتالیا نبود این تیم گل‌های بیشتری دریافت می‌کرد. کاستاریکا با این نحوه‌ بازی‌کردن می‌تواند در مرحله بعد نیز موفق باشد. بازی ایتالیا و اروگوئه، مانند همیشه برای ایتالیا بازی مرگ و زندگی است، ایتالیایی‌ها عادت دارند که همه‌چیز را به بازی پایانی بکشانند و آن‌موقع با هزار زحمت به مرحله بعد صعود کنند. اما این بازی بسیار متفاوت خواهد بود. اروگوئه بعد از برد در مقابل انگلستان و با داشتن سوارس انگیزه زیادی برای این پیروزی دارد. به‌طورقطع بازی جذابی از سوی دو تیم شاهد خواهیم بود که تیم صعودکننده تا لحظات پایانی بازی مشخص نخواهد شد.
بار دیگر نحسی بازی دوم مرحله گروهی یقه ایتالیا را گرفت و شکست مقابل کاستاریکا را به این تیم تحمیل کرد. ایتالیا در جام‌جهانی 2002، 2006 و 2010 هم در بازی‌های دوم مقابل حریفان خود نتوانسته بود پیروز شود و به مساوی یا شکست رضایت داده بود. این‌بار هم لاجوردی‌پوشان همه کارشناسان را شگفت‌زده کردند و با یک بازی ضعیف و دور از انتظار در مقابل مردانی از آمریکای‌مرکزی متوقف شدند. ایتالیا در این بازی سعی داشت از همان ابتدا بازی را کنترل کند، دقایق اولیه بازی در اختیار کاستاریکا بود و لاجوردی‌پوشان به فکر کندکردن بازی بودند. تیم حریف هم سعی کرد از این موقعیت خوبی که نصیبش شده بود نهایت استفاده را ببرد و با بازی سرعتی و پاس‌های دقیق دفاع بی‌رمق ایتالیا را از نفس انداخت. کاستاریکا در طول نیمه اول بارها به دروازه ایتالیا نزدیک شد و توانست گل برتری را نیز به ثمر رساند و حتی می‌توانست صاحب یک ضربه پنالتی شود. تیم سختکوش و باانگیزه کاستاریکا در این بازی بسیار خوب نشان داد و به‌طورکل دوندگی این تیم 10 تا 11کیلومتر بالاتر از حریف خود بود و بسیار فراتر از ایتالیا در مسایل تاکتیکی و تکنیکی نشان داد. به‌نظرم ایتالیا به دلیل میانگین سنی بالای بازیکنانش دچار ضعف‌هایی است که در این بازی به‌خوبی نشان داده شد که می‌تواند در بازی بعدی برای این تیم دردسرساز شود. در این بازی ایتالیا به دلیل آماده‌نبودن بونوچی و مصدوم بودن یک یا دو بازیکن دیگر در خط دفاعی مجبور به تغییراتی در تیمش شد که این تغییرات در خط دفاعی آنها را شکننده کرده بود جابه‌جایی دارامیان و آماده نبودن آباته عامل اصلی این ضعف بود. نبود انسجام لازم در خط دفاعی برای تیمی که از نظر دفاعی سرآمد تمام تیم‌های دنیاست، نشان از کم‌مهره‌بودن این تیم در خط دفاع دارد. لاجوردی‌پوشان در خط میانی هم آن صلابت را نداشتند و پیرلو نتوانست نقش محوری خود را ایفا کند و بسیار ضعیف ظاهر شد. شاید مشکلاتی که در خط میانی وجود دارد هم به‌خاطر سن بالای بازیکنان این تیم است که نمی‌توانند به‌خوبی برای خط حمله تیم خود بازی‌سازی کنند، ایتالیا در بازی با کاستاریکا موقعیت آنچنانی‌‌ای برای گل‌زدن نداشت و اگر هم موقعیتی به وجود آمد به‌خاطر تلاش خود مهاجمان یا اشتباهات مدافعان تیم حریف بود. در خط حمله ماریو بالوتلی همان بازیکن همیشگی بود که سعی کرد برای خود موقعیت ایجاد کند، اما موفق نبود. اما سایر مهاجمان که به میدان آمده بودند، نتوانستند توقعات را برآورده کنند به‌خصوص کاسانو که بسیار ضعیف ظاهر شد. به نظر می‌رسد پراندلی تنها برای توجیه افکارعمومی تمام مهاجمان خود را به زمین فرستاده بود. اما صحبت از تیم کاستاریکا این روزها بسیار لذت‌بخش است، این تیم با شادابی و انگیزه زیاد بازی می‌کند و در طول 90دقیقه با دوندگی زیاد اجازه به حریف نمی‌دهد که تاکتیک‌های خود را اجرا کند، این تیم در طول بازی بر سر هر توپی جنگید و مانند بازی اول نشان داد که از تیم‌های قدرتمندی که با آنها همگروه شده‌اند نمی‌ترسد، پیش از جام اکثر کارشناسان این تیم را نگونبخت‌ترین تیم جام می‌دانستند که با سه‌قهرمان جهان همگروه شده است. اما سرمربی این تیم با برنامه منظم و دادن انگیزه لازم به بازیکنانش باعث شد آنها بعد از پیروزی در بازی اول بدون غرور به میدان دوم بیایند و بسیار بهتر از حریف ظاهر شوند و حتی به گل‌های بیشتر هم فکر کنند، شاید اگر تجربه دفاع ایتالیا نبود این تیم گل‌های بیشتری دریافت می‌کرد. کاستاریکا با این نحوه‌ بازی‌کردن می‌تواند در مرحله بعد نیز موفق باشد. بازی ایتالیا و اروگوئه، مانند همیشه برای ایتالیا بازی مرگ و زندگی است، ایتالیایی‌ها عادت دارند که همه‌چیز را به بازی پایانی بکشانند و آن‌موقع با هزار زحمت به مرحله بعد صعود کنند. اما این بازی بسیار متفاوت خواهد بود. اروگوئه بعد از برد در مقابل انگلستان و با داشتن سوارس انگیزه زیادی برای این پیروزی دارد. به‌طورقطع بازی جذابی از سوی دو تیم شاهد خواهیم بود که تیم صعودکننده تا لحظات پایانی بازی مشخص نخواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.