رویکرد تقابل
حسین سخندان
از روزهای پس از انتخابات ریاستجمهوری یازدهم تا به امروز، صداوسیما رویکردی متفاوت از آنچه در طی هشتسال پیش از آن در زمان دولت محمود احمدینژاد داشت در پیش گرفته است؛ سیاستی که بیشتر از آنکه به حمایت از دولت نوپای حسن روحانی بپردازد و آن را در ساختن میراث نابسامان هشتسال حاکمیت اصولگرایان یاری برساند، فضاسازی علیه دولت را ترجیح داده است. البته پیش از آن و در زمان تبلیغات انتخاباتی هم این نهاد، با شیوه پوشش خبری خود از برنامهها و تبلیغات دو کاندیدای غیراصولگرا، یعنی حسن روحانی و محمدرضا عارف، تلویحا تداوم موضع خود و اصرار بر روش همیشگی را با رویکرد نسبت به این دو نامزد انتخابات بیان کرده بود.
اما پس از انتخابات درحالیکه انتظار میرفت این رسانه بهجای پرداختن به گرایشهای سیاسی مورد حمایت خود، به دولت برای گذر از شرایط نگرانکننده کشور یاری برساند اما روشهایی معکوس و قبلا امتحانشده، بار دیگر در دستور کار قرار گرفته است؛ برنامههایی چون «پایش» و «مناظره» به همراه رپرتاژهای متعدد خبری در بخشهای مختلف و گزارشهای هدفمند، شرایط کشور را بهگونهای ترسیم میکنند که گویی عمده مشکلات کشور ناشی از عملکرد چندماه گذشته است و 700میلیارددلار درآمد نفت در دوران احمدینژاد، همگی صرف توسعه کشور شده است. از سوی دیگر، این رسانه بیتوجه به جایگاه ملی خود، تداوم تضعیف رقبای سیاسی اصولگرایان و تریبوننداشتن آنان را دنبال میکند. نکته جالب توجه اینکه در این میان شخصیتهای بزرگ کشور نظیر آیتالله هاشمی نیز در امان نیستند و اساس آن زیر سوال است، شأن و جایگاه این بزرگان یا حداقل پرداخت حرفهای به مواضع آنان را از یاد برده است.
جالبتر از آن اینکه درست در همین ایام، یکی از بزرگترین شخصیتهای روحانی اصولگرا سخنانی خاص پیرامون «بت آزادی» و رابطه آن با اسلام بیان کرد که از زوایای مختلف، شایبهبرانگیز بود. صداوسیما بدون هیچ توجهی از این سخنان گذشت و ترجیح داد باب نقد و نقادی چنین دیدگاههایی را همچنان - حتی در برنامههای تخصصی مثلا در شبکه 4- همچنان بسته نگه دارد.
برقراری مساوات در جهتدهی به افکار عمومی درباره دولتهای مختلف، یکی از الزاماتی است که رسانههایی مانند صداوسیما که ماهیت ملی دارند باید به آن پایبند باشند؛ این به آن معنا نیست که رسانه ملی پای به عرصه انتقاد از دولتها نگذارد بلکه به این مفهوم است که اولا در ایراد انتقادات مشی کارشناسی داشته باشد تا این شایبه در افکار عمومی ایجاد نشود که تمام مشکلات ناشی از عملکرد یک دولت یا یک نهاد است و دوم به مخالفان تفکر غالب مدیران صداوسیما هم اجازه داده شود که نظراتشان را روی آنتن بفرستند.
ضرورت راهاندازی رسانهها احساس میشود؛ زیرا دستیابی به هدف کاهش ضریب نفوذ ماهوارهها و عدم مراجعه به شبکههای بیگانه؛ در شرایط تکصدایی رسانه ملی امکانپذیر نیست.
اما پس از انتخابات درحالیکه انتظار میرفت این رسانه بهجای پرداختن به گرایشهای سیاسی مورد حمایت خود، به دولت برای گذر از شرایط نگرانکننده کشور یاری برساند اما روشهایی معکوس و قبلا امتحانشده، بار دیگر در دستور کار قرار گرفته است؛ برنامههایی چون «پایش» و «مناظره» به همراه رپرتاژهای متعدد خبری در بخشهای مختلف و گزارشهای هدفمند، شرایط کشور را بهگونهای ترسیم میکنند که گویی عمده مشکلات کشور ناشی از عملکرد چندماه گذشته است و 700میلیارددلار درآمد نفت در دوران احمدینژاد، همگی صرف توسعه کشور شده است. از سوی دیگر، این رسانه بیتوجه به جایگاه ملی خود، تداوم تضعیف رقبای سیاسی اصولگرایان و تریبوننداشتن آنان را دنبال میکند. نکته جالب توجه اینکه در این میان شخصیتهای بزرگ کشور نظیر آیتالله هاشمی نیز در امان نیستند و اساس آن زیر سوال است، شأن و جایگاه این بزرگان یا حداقل پرداخت حرفهای به مواضع آنان را از یاد برده است.
جالبتر از آن اینکه درست در همین ایام، یکی از بزرگترین شخصیتهای روحانی اصولگرا سخنانی خاص پیرامون «بت آزادی» و رابطه آن با اسلام بیان کرد که از زوایای مختلف، شایبهبرانگیز بود. صداوسیما بدون هیچ توجهی از این سخنان گذشت و ترجیح داد باب نقد و نقادی چنین دیدگاههایی را همچنان - حتی در برنامههای تخصصی مثلا در شبکه 4- همچنان بسته نگه دارد.
برقراری مساوات در جهتدهی به افکار عمومی درباره دولتهای مختلف، یکی از الزاماتی است که رسانههایی مانند صداوسیما که ماهیت ملی دارند باید به آن پایبند باشند؛ این به آن معنا نیست که رسانه ملی پای به عرصه انتقاد از دولتها نگذارد بلکه به این مفهوم است که اولا در ایراد انتقادات مشی کارشناسی داشته باشد تا این شایبه در افکار عمومی ایجاد نشود که تمام مشکلات ناشی از عملکرد یک دولت یا یک نهاد است و دوم به مخالفان تفکر غالب مدیران صداوسیما هم اجازه داده شود که نظراتشان را روی آنتن بفرستند.
ضرورت راهاندازی رسانهها احساس میشود؛ زیرا دستیابی به هدف کاهش ضریب نفوذ ماهوارهها و عدم مراجعه به شبکههای بیگانه؛ در شرایط تکصدایی رسانه ملی امکانپذیر نیست.
از روزهای پس از انتخابات ریاستجمهوری یازدهم تا به امروز، صداوسیما رویکردی متفاوت از آنچه در طی هشتسال پیش از آن در زمان دولت محمود احمدینژاد داشت در پیش گرفته است؛ سیاستی که بیشتر از آنکه به حمایت از دولت نوپای حسن روحانی بپردازد و آن را در ساختن میراث نابسامان هشتسال حاکمیت اصولگرایان یاری برساند، فضاسازی علیه دولت را ترجیح داده است. البته پیش از آن و در زمان تبلیغات انتخاباتی هم این نهاد، با شیوه پوشش خبری خود از برنامهها و تبلیغات دو کاندیدای غیراصولگرا، یعنی حسن روحانی و محمدرضا عارف، تلویحا تداوم موضع خود و اصرار بر روش همیشگی را با رویکرد نسبت به این دو نامزد انتخابات بیان کرده بود.
اما پس از انتخابات درحالیکه انتظار میرفت این رسانه بهجای پرداختن به گرایشهای سیاسی مورد حمایت خود، به دولت برای گذر از شرایط نگرانکننده کشور یاری برساند اما روشهایی معکوس و قبلا امتحانشده، بار دیگر در دستور کار قرار گرفته است؛ برنامههایی چون «پایش» و «مناظره» به همراه رپرتاژهای متعدد خبری در بخشهای مختلف و گزارشهای هدفمند، شرایط کشور را بهگونهای ترسیم میکنند که گویی عمده مشکلات کشور ناشی از عملکرد چندماه گذشته است و 700میلیارددلار درآمد نفت در دوران احمدینژاد، همگی صرف توسعه کشور شده است. از سوی دیگر، این رسانه بیتوجه به جایگاه ملی خود، تداوم تضعیف رقبای سیاسی اصولگرایان و تریبوننداشتن آنان را دنبال میکند. نکته جالب توجه اینکه در این میان شخصیتهای بزرگ کشور نظیر آیتالله هاشمی نیز در امان نیستند و اساس آن زیر سوال است، شأن و جایگاه این بزرگان یا حداقل پرداخت حرفهای به مواضع آنان را از یاد برده است.
جالبتر از آن اینکه درست در همین ایام، یکی از بزرگترین شخصیتهای روحانی اصولگرا سخنانی خاص پیرامون «بت آزادی» و رابطه آن با اسلام بیان کرد که از زوایای مختلف، شایبهبرانگیز بود. صداوسیما بدون هیچ توجهی از این سخنان گذشت و ترجیح داد باب نقد و نقادی چنین دیدگاههایی را همچنان - حتی در برنامههای تخصصی مثلا در شبکه 4- همچنان بسته نگه دارد.
برقراری مساوات در جهتدهی به افکار عمومی درباره دولتهای مختلف، یکی از الزاماتی است که رسانههایی مانند صداوسیما که ماهیت ملی دارند باید به آن پایبند باشند؛ این به آن معنا نیست که رسانه ملی پای به عرصه انتقاد از دولتها نگذارد بلکه به این مفهوم است که اولا در ایراد انتقادات مشی کارشناسی داشته باشد تا این شایبه در افکار عمومی ایجاد نشود که تمام مشکلات ناشی از عملکرد یک دولت یا یک نهاد است و دوم به مخالفان تفکر غالب مدیران صداوسیما هم اجازه داده شود که نظراتشان را روی آنتن بفرستند.
ضرورت راهاندازی رسانهها احساس میشود؛ زیرا دستیابی به هدف کاهش ضریب نفوذ ماهوارهها و عدم مراجعه به شبکههای بیگانه؛ در شرایط تکصدایی رسانه ملی امکانپذیر نیست.
اما پس از انتخابات درحالیکه انتظار میرفت این رسانه بهجای پرداختن به گرایشهای سیاسی مورد حمایت خود، به دولت برای گذر از شرایط نگرانکننده کشور یاری برساند اما روشهایی معکوس و قبلا امتحانشده، بار دیگر در دستور کار قرار گرفته است؛ برنامههایی چون «پایش» و «مناظره» به همراه رپرتاژهای متعدد خبری در بخشهای مختلف و گزارشهای هدفمند، شرایط کشور را بهگونهای ترسیم میکنند که گویی عمده مشکلات کشور ناشی از عملکرد چندماه گذشته است و 700میلیارددلار درآمد نفت در دوران احمدینژاد، همگی صرف توسعه کشور شده است. از سوی دیگر، این رسانه بیتوجه به جایگاه ملی خود، تداوم تضعیف رقبای سیاسی اصولگرایان و تریبوننداشتن آنان را دنبال میکند. نکته جالب توجه اینکه در این میان شخصیتهای بزرگ کشور نظیر آیتالله هاشمی نیز در امان نیستند و اساس آن زیر سوال است، شأن و جایگاه این بزرگان یا حداقل پرداخت حرفهای به مواضع آنان را از یاد برده است.
جالبتر از آن اینکه درست در همین ایام، یکی از بزرگترین شخصیتهای روحانی اصولگرا سخنانی خاص پیرامون «بت آزادی» و رابطه آن با اسلام بیان کرد که از زوایای مختلف، شایبهبرانگیز بود. صداوسیما بدون هیچ توجهی از این سخنان گذشت و ترجیح داد باب نقد و نقادی چنین دیدگاههایی را همچنان - حتی در برنامههای تخصصی مثلا در شبکه 4- همچنان بسته نگه دارد.
برقراری مساوات در جهتدهی به افکار عمومی درباره دولتهای مختلف، یکی از الزاماتی است که رسانههایی مانند صداوسیما که ماهیت ملی دارند باید به آن پایبند باشند؛ این به آن معنا نیست که رسانه ملی پای به عرصه انتقاد از دولتها نگذارد بلکه به این مفهوم است که اولا در ایراد انتقادات مشی کارشناسی داشته باشد تا این شایبه در افکار عمومی ایجاد نشود که تمام مشکلات ناشی از عملکرد یک دولت یا یک نهاد است و دوم به مخالفان تفکر غالب مدیران صداوسیما هم اجازه داده شود که نظراتشان را روی آنتن بفرستند.
ضرورت راهاندازی رسانهها احساس میشود؛ زیرا دستیابی به هدف کاهش ضریب نفوذ ماهوارهها و عدم مراجعه به شبکههای بیگانه؛ در شرایط تکصدایی رسانه ملی امکانپذیر نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.