|

فاشیست‌ها در ونیز

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

به‌زودی آن دو عاشق هم شدند و رابطه فکری برجسته‌ای بین آنها شکل گرفت. مارگاریتا تلاش خود را کرد تا در طول دیدارهای بلندی که داشتند روش او را عوض کند تا از خشونت او کاسته شده و در عوض سخندانی و فرهنگ او باور شود. کار این دختر ونیزی تنها به صفحات هنری مجله منحصر نمی‌شد. بلکه به کمک او مجله را اداره می‌کرد و بر تحریریه نظارت داشت و به‌خاطر بحث‌های فکری بین نویسندگان گاه تا سحر به کارش ادامه می‌داد. هرروز برای تهیه و انتشار نخستین روایت‌ها از مکتب فاشیسم با او همراهی می‌کرد. اما روابط گرم و صمیمی آنها نوسان داشت. مارگاریتا بیشتر مواقع غایب می‌شد و زمان زیادی را در خارج صرف می‌کرد. او بیشتر به ارتباطات گسترده اجتماعی خود اتکا داشت. در پاریس، در جاده «کلیبار» زندگی می‌کرد و با گروهی از پیشگامان روشنفکری این کشور رفت‌وآمد داشت. در سالن پذیرایی خانه‌شان «دوچامپ» و «لیجی» و «دلونای» را می‌دید که پیشگامان جریان هنری پاریس بودند. به دنیای جشن‌های بی‌پروا و سبک‌های زننده در نهایت تحریک‌کنندگی نیز سر می‌کشید. موسولینی داشت به تماشای نمایشنامه‌ای می‌رفت که در تئاتر شانزه‌لیزه اجرا می‌شد و رقص و نقاشی و موسیقی و آواز و شعر و سینما را با هم درآمیخته بود. مارگاریتا نیز داشت آنجا گردش می‌کرد. حتی زیر بغل رقاص معروف «ولانتین د سان پوینت» را گرفته و آن‌وقت نقش یک زوج را بازی می‌کردند که یکی لباسی مردانه با کلاه‌ و شال پوشیده بود و دیگری یک پیراهن رومانیایی. در چنین فضای منحطی که مربوط به پایان قرن نوزدهم می‌شد، برای مثال در خیابان سوربن، شارل پگی را در یکی از کافه‌های پایین‌شهر ملاقات می‌کرد؛ کسی که برای انتشار یکی از تالیفاتش در گذشته سرمایه‌گذاری کرده بود. مارگاریتا، بنیتو را تنها می‌گذاشت تا در فحشایی که داشت غرق شود. بر تعداد معشوقه‌هایش افزوده می‌شد و بچه‌هایش نیز بیشتر. یک‌بار سال 1913 بود که یک فعال یهودی روسی‌تبار به نام فرناندا اوس که او را در ترانت دیده بود فرزندی به نام بنیتو روبال به دنیا آورد. فرزندی که موسولینی او را باوجود اصرارهای مکرر آن مادر بخت برگشته، نپذیرفت و هیچ احساسی نیز نسبت به او نداشت. در عین حال که آن بچه دوساله به بیماری خطرناکی دچار شده بود اقدام به هیچ کمکی به او نکرد و هنگامی که به او خبر دادند این کودک نامشروع درنهایت مرده است، هرگز آن قلب سنگی‌اش تحت‌تاثیر قرار نگرفت. حتی برعکس به مارگاریتا گفته بود این پایان برای او به‌مثابه یک «فرج بزرگ» بوده است.
این یاوه‌سرایی‌های بنیتو برای مارگاریتا اهمیتی نداشت. برای او، موسولینی یک مرد عمل بود؛ کسی که می‌توانست برای پیروزی افکار پیشتازانه و سوسیالیستی تضمین‌کننده باشد. به آینده سیاسی این مرد ایمان داشت همانطور که او نیز برای تحقق رویاهایش به این زن احتیاج داشت. آنا کولیسف، از استقبال زیادی که از اندیشه‌های این زوج یعنی موسولینی و سرافاتی می‌شد به‌شدت عصبانی بود. می‌گفت: «این حرف‌هایی که می‌زنند غیرمسوولانه و دیوانه‌وار است.» با استناد به یک راهزن سیسیلی قرن نوزدهم نوشت: «موسولینی یک مرد سرگردان و خطرناک است. اینکه چنین فردی امروزه ریاست حزب را برعهده گرفته باشد یک کابوس است.» زمان جدایی بین متحدان قبلی فرارسید. اما این جدایی رسما زمانی اعلام شد که جنگ جهانی اول درگرفته بود. پاییز سال 1914 ایتالیا از خود می‌پرسید آیا باید در کنار آلمان و امپراتوری اتریش - مجارستان وارد جنگ شود؟ یا اینکه به‌منظور بازپس‌گیری آخرین بخش‌های خاک ایتالیا که همچنان تحت‌سیطره اتریش قرار داشت به فرانسه و انگلستان نزدیک می‌شد؟ ماه می‌ سال 1915 در نهایت ایتالیا هم‌پیمانی با لاتینی‌ها را برگزید و به اتریش اعلام جنگ داد. بنیتو آن زمان دیگر یک روزنامه‌نگار نبود بلکه به‌صورت یک سرباز درآمده بود. سپتامبر سال 1915 به جبهه آلپ فرستاده شد؛ جایی که ارتش ایتالیا تلاش می‌کرد بر گذرگاه‌های کوهستانی منطقه مسلط شده و آنها را به روی اتریشی‌ها ببندد. موسولینی برای مدت دوسال خدمت زیر پرچم فراخوانده شده بود اما از تمام این مدت تنها یک‌ماه آن را در جبهه گذراند، که تنها چندروزش را در سنگرها بود. طی ماموریتش تظاهر می‌کرد که با شجاعت و حتی به‌صورتی وحشیانه می‌جنگد. حتی عمد داشت این مساله را به دیگران نیز نشان دهد. گویی هوشیارانه داشت همان اسطوره مخصوص خودش را می‌بافت. فوریه سال 1915 طی یکی از تمرین‌ها گلوله توپی از نوع «بتیکا» را در لوله گذاشتند. اما گلوله همان‌جا منفجر شد و پنج‌نفر را که تحت امر او بودند کشت. موسولینی نیز دچار جراحت سنگینی شد. ترکش‌ها در نقاط مختلف بدنش باقی ماند. چندبار او را جراحی کردند و تا آنجا پیش رفت که چیزی نمانده بود کشته شود. برای نجات پهلویش، بافت‌های فاسدی که تا استخوان پیش رفته بود چیده شد. بعد از عملیات جراحی درحالی که به کما رفته بود بدنش به یک چوب خشک می‌مانست. این حالت تقریبا چند هفته استمرار داشت. مارگاریتا مرتب به دیدارش می‌رفت اما او در بستر افتاده بود. بعد از خروج از بیمارستان، در ماه آگوست همان سال بود که آن دو روابط خودشان را از سر گرفتند؛ روابطی که خالی از تجارب شکست‌خورده نبود. بعدها موسولینی که شرم و حیای کمتری داشت حادثه‌ای گذرا را برای یکی از معشوقه‌هایش اینطور تعریف کرده بود. یک‌روز غروب در سال 1918 در میلان بودیم. ابر زیادی شهر را تاحدی فراگرفته بود که چشم هیچ‌جا را نمی‌دید. با مارگاریتا داشتیم می‌رفتیم تا تاکسی بگیریم.
ادامه دارد...
به‌زودی آن دو عاشق هم شدند و رابطه فکری برجسته‌ای بین آنها شکل گرفت. مارگاریتا تلاش خود را کرد تا در طول دیدارهای بلندی که داشتند روش او را عوض کند تا از خشونت او کاسته شده و در عوض سخندانی و فرهنگ او باور شود. کار این دختر ونیزی تنها به صفحات هنری مجله منحصر نمی‌شد. بلکه به کمک او مجله را اداره می‌کرد و بر تحریریه نظارت داشت و به‌خاطر بحث‌های فکری بین نویسندگان گاه تا سحر به کارش ادامه می‌داد. هرروز برای تهیه و انتشار نخستین روایت‌ها از مکتب فاشیسم با او همراهی می‌کرد. اما روابط گرم و صمیمی آنها نوسان داشت. مارگاریتا بیشتر مواقع غایب می‌شد و زمان زیادی را در خارج صرف می‌کرد. او بیشتر به ارتباطات گسترده اجتماعی خود اتکا داشت. در پاریس، در جاده «کلیبار» زندگی می‌کرد و با گروهی از پیشگامان روشنفکری این کشور رفت‌وآمد داشت. در سالن پذیرایی خانه‌شان «دوچامپ» و «لیجی» و «دلونای» را می‌دید که پیشگامان جریان هنری پاریس بودند. به دنیای جشن‌های بی‌پروا و سبک‌های زننده در نهایت تحریک‌کنندگی نیز سر می‌کشید. موسولینی داشت به تماشای نمایشنامه‌ای می‌رفت که در تئاتر شانزه‌لیزه اجرا می‌شد و رقص و نقاشی و موسیقی و آواز و شعر و سینما را با هم درآمیخته بود. مارگاریتا نیز داشت آنجا گردش می‌کرد. حتی زیر بغل رقاص معروف «ولانتین د سان پوینت» را گرفته و آن‌وقت نقش یک زوج را بازی می‌کردند که یکی لباسی مردانه با کلاه‌ و شال پوشیده بود و دیگری یک پیراهن رومانیایی. در چنین فضای منحطی که مربوط به پایان قرن نوزدهم می‌شد، برای مثال در خیابان سوربن، شارل پگی را در یکی از کافه‌های پایین‌شهر ملاقات می‌کرد؛ کسی که برای انتشار یکی از تالیفاتش در گذشته سرمایه‌گذاری کرده بود. مارگاریتا، بنیتو را تنها می‌گذاشت تا در فحشایی که داشت غرق شود. بر تعداد معشوقه‌هایش افزوده می‌شد و بچه‌هایش نیز بیشتر. یک‌بار سال 1913 بود که یک فعال یهودی روسی‌تبار به نام فرناندا اوس که او را در ترانت دیده بود فرزندی به نام بنیتو روبال به دنیا آورد. فرزندی که موسولینی او را باوجود اصرارهای مکرر آن مادر بخت برگشته، نپذیرفت و هیچ احساسی نیز نسبت به او نداشت. در عین حال که آن بچه دوساله به بیماری خطرناکی دچار شده بود اقدام به هیچ کمکی به او نکرد و هنگامی که به او خبر دادند این کودک نامشروع درنهایت مرده است، هرگز آن قلب سنگی‌اش تحت‌تاثیر قرار نگرفت. حتی برعکس به مارگاریتا گفته بود این پایان برای او به‌مثابه یک «فرج بزرگ» بوده است.
این یاوه‌سرایی‌های بنیتو برای مارگاریتا اهمیتی نداشت. برای او، موسولینی یک مرد عمل بود؛ کسی که می‌توانست برای پیروزی افکار پیشتازانه و سوسیالیستی تضمین‌کننده باشد. به آینده سیاسی این مرد ایمان داشت همانطور که او نیز برای تحقق رویاهایش به این زن احتیاج داشت. آنا کولیسف، از استقبال زیادی که از اندیشه‌های این زوج یعنی موسولینی و سرافاتی می‌شد به‌شدت عصبانی بود. می‌گفت: «این حرف‌هایی که می‌زنند غیرمسوولانه و دیوانه‌وار است.» با استناد به یک راهزن سیسیلی قرن نوزدهم نوشت: «موسولینی یک مرد سرگردان و خطرناک است. اینکه چنین فردی امروزه ریاست حزب را برعهده گرفته باشد یک کابوس است.» زمان جدایی بین متحدان قبلی فرارسید. اما این جدایی رسما زمانی اعلام شد که جنگ جهانی اول درگرفته بود. پاییز سال 1914 ایتالیا از خود می‌پرسید آیا باید در کنار آلمان و امپراتوری اتریش - مجارستان وارد جنگ شود؟ یا اینکه به‌منظور بازپس‌گیری آخرین بخش‌های خاک ایتالیا که همچنان تحت‌سیطره اتریش قرار داشت به فرانسه و انگلستان نزدیک می‌شد؟ ماه می‌ سال 1915 در نهایت ایتالیا هم‌پیمانی با لاتینی‌ها را برگزید و به اتریش اعلام جنگ داد. بنیتو آن زمان دیگر یک روزنامه‌نگار نبود بلکه به‌صورت یک سرباز درآمده بود. سپتامبر سال 1915 به جبهه آلپ فرستاده شد؛ جایی که ارتش ایتالیا تلاش می‌کرد بر گذرگاه‌های کوهستانی منطقه مسلط شده و آنها را به روی اتریشی‌ها ببندد. موسولینی برای مدت دوسال خدمت زیر پرچم فراخوانده شده بود اما از تمام این مدت تنها یک‌ماه آن را در جبهه گذراند، که تنها چندروزش را در سنگرها بود. طی ماموریتش تظاهر می‌کرد که با شجاعت و حتی به‌صورتی وحشیانه می‌جنگد. حتی عمد داشت این مساله را به دیگران نیز نشان دهد. گویی هوشیارانه داشت همان اسطوره مخصوص خودش را می‌بافت. فوریه سال 1915 طی یکی از تمرین‌ها گلوله توپی از نوع «بتیکا» را در لوله گذاشتند. اما گلوله همان‌جا منفجر شد و پنج‌نفر را که تحت امر او بودند کشت. موسولینی نیز دچار جراحت سنگینی شد. ترکش‌ها در نقاط مختلف بدنش باقی ماند. چندبار او را جراحی کردند و تا آنجا پیش رفت که چیزی نمانده بود کشته شود. برای نجات پهلویش، بافت‌های فاسدی که تا استخوان پیش رفته بود چیده شد. بعد از عملیات جراحی درحالی که به کما رفته بود بدنش به یک چوب خشک می‌مانست. این حالت تقریبا چند هفته استمرار داشت. مارگاریتا مرتب به دیدارش می‌رفت اما او در بستر افتاده بود. بعد از خروج از بیمارستان، در ماه آگوست همان سال بود که آن دو روابط خودشان را از سر گرفتند؛ روابطی که خالی از تجارب شکست‌خورده نبود. بعدها موسولینی که شرم و حیای کمتری داشت حادثه‌ای گذرا را برای یکی از معشوقه‌هایش اینطور تعریف کرده بود. یک‌روز غروب در سال 1918 در میلان بودیم. ابر زیادی شهر را تاحدی فراگرفته بود که چشم هیچ‌جا را نمی‌دید. با مارگاریتا داشتیم می‌رفتیم تا تاکسی بگیریم.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.