مساله فوتبال و مساله ما
پوریا عالمی
مشکل اصلی من و دیگرفلاسفه و باقی آمبولانسچیهای جهان با فوتبال (و هر ورزش دیگری) این است که از لحاظ داستانی شخصیت زیاد داریم اما شخصیتپردازی انجام نشده است. دقیقا مثل دفتر تلفن. یعنی 20، 30 تا اسم داریم اما داستان نداریم و این 30،20 تا اگر با هم ارتباطی هم داشته باشند در طول مطالعه دفتر تلفن مشخص نمیشود.
ضعف اجتماعی: این از لحاظ داستانی. اما از نظر اجتماعی، آیا ما شاهد نوعی از خودخواهی در مسابقه نیستیم؟ چرا 22نفر باید سر یک توپ با هم اختلاف پیدا کنند؟ خب، اگر فدراسیون جهانی فوتبال اندیشه چپ داشتند، نفری یک توپ به هر بازیکن میدادند تا جامعه همسطح شود.
ضعف دموکراسی: یا حتی اگر فیفا به دموکراسی اعتقاد داشت، با برگزاری انتخابات آزاد در زمین، میتوانست بر اساس آرای ماخوذه، توپ را به کسی بدهد که بیشترین رای را آورده. یا حتی میتوانست با رایگیری از تماشاچیان، کاندیدای اصلح میدان را انتخاب کند. طبیعی است که تیم بازنده باید به حکم رای عمومی گردن مینهاد.
ضعف خودخواهی: به نظر ما اگر رییس «فیفا» یکی مثل صدامحسین یا قذافی هم بود خوب بود. چون تکلیف یکسره میشد و کلا توپ را از بازی جمع میکردند و میبردند در کلکسیون شخصی خودشان میگذاشتند. اینطوری وقتی توپی در میدان نباشد، هم جلو تشنج در زمین و درگیری بین بازیکنان برای تصاحب توپ از بین میرود، هم مردم چون کاری ندارند بکنند، به خانه برمیگردند و مشغول اتوکردن میشوند و در فیسبوک، صفحه اعتراض به جمعآوری توپ از میدان را لایک میکنند.
ضعف روانکاوی: از لحاظ روانشناسانه هم این مشکل وجود دارد که چرا همه میخواهند توپ را بزنند توی گل و اعصاب دروازهبان را بههم بریزند؟ طفلک روی هفت، هشتمتر از آنهمه زمین، حساسیت ویژه دارد و خوشش نمیآید کسی توپ را بیندازد آنجا. خب چرا از فضای خالی دورتادور دروازه که محل بحث هم نیست استفاده نمیکنند و توپ را به آنجا شوت نمیکنند؟
ضعف اجتماعی: این از لحاظ داستانی. اما از نظر اجتماعی، آیا ما شاهد نوعی از خودخواهی در مسابقه نیستیم؟ چرا 22نفر باید سر یک توپ با هم اختلاف پیدا کنند؟ خب، اگر فدراسیون جهانی فوتبال اندیشه چپ داشتند، نفری یک توپ به هر بازیکن میدادند تا جامعه همسطح شود.
ضعف دموکراسی: یا حتی اگر فیفا به دموکراسی اعتقاد داشت، با برگزاری انتخابات آزاد در زمین، میتوانست بر اساس آرای ماخوذه، توپ را به کسی بدهد که بیشترین رای را آورده. یا حتی میتوانست با رایگیری از تماشاچیان، کاندیدای اصلح میدان را انتخاب کند. طبیعی است که تیم بازنده باید به حکم رای عمومی گردن مینهاد.
ضعف خودخواهی: به نظر ما اگر رییس «فیفا» یکی مثل صدامحسین یا قذافی هم بود خوب بود. چون تکلیف یکسره میشد و کلا توپ را از بازی جمع میکردند و میبردند در کلکسیون شخصی خودشان میگذاشتند. اینطوری وقتی توپی در میدان نباشد، هم جلو تشنج در زمین و درگیری بین بازیکنان برای تصاحب توپ از بین میرود، هم مردم چون کاری ندارند بکنند، به خانه برمیگردند و مشغول اتوکردن میشوند و در فیسبوک، صفحه اعتراض به جمعآوری توپ از میدان را لایک میکنند.
ضعف روانکاوی: از لحاظ روانشناسانه هم این مشکل وجود دارد که چرا همه میخواهند توپ را بزنند توی گل و اعصاب دروازهبان را بههم بریزند؟ طفلک روی هفت، هشتمتر از آنهمه زمین، حساسیت ویژه دارد و خوشش نمیآید کسی توپ را بیندازد آنجا. خب چرا از فضای خالی دورتادور دروازه که محل بحث هم نیست استفاده نمیکنند و توپ را به آنجا شوت نمیکنند؟
مشکل اصلی من و دیگرفلاسفه و باقی آمبولانسچیهای جهان با فوتبال (و هر ورزش دیگری) این است که از لحاظ داستانی شخصیت زیاد داریم اما شخصیتپردازی انجام نشده است. دقیقا مثل دفتر تلفن. یعنی 20، 30 تا اسم داریم اما داستان نداریم و این 30،20 تا اگر با هم ارتباطی هم داشته باشند در طول مطالعه دفتر تلفن مشخص نمیشود.
ضعف اجتماعی: این از لحاظ داستانی. اما از نظر اجتماعی، آیا ما شاهد نوعی از خودخواهی در مسابقه نیستیم؟ چرا 22نفر باید سر یک توپ با هم اختلاف پیدا کنند؟ خب، اگر فدراسیون جهانی فوتبال اندیشه چپ داشتند، نفری یک توپ به هر بازیکن میدادند تا جامعه همسطح شود.
ضعف دموکراسی: یا حتی اگر فیفا به دموکراسی اعتقاد داشت، با برگزاری انتخابات آزاد در زمین، میتوانست بر اساس آرای ماخوذه، توپ را به کسی بدهد که بیشترین رای را آورده. یا حتی میتوانست با رایگیری از تماشاچیان، کاندیدای اصلح میدان را انتخاب کند. طبیعی است که تیم بازنده باید به حکم رای عمومی گردن مینهاد.
ضعف خودخواهی: به نظر ما اگر رییس «فیفا» یکی مثل صدامحسین یا قذافی هم بود خوب بود. چون تکلیف یکسره میشد و کلا توپ را از بازی جمع میکردند و میبردند در کلکسیون شخصی خودشان میگذاشتند. اینطوری وقتی توپی در میدان نباشد، هم جلو تشنج در زمین و درگیری بین بازیکنان برای تصاحب توپ از بین میرود، هم مردم چون کاری ندارند بکنند، به خانه برمیگردند و مشغول اتوکردن میشوند و در فیسبوک، صفحه اعتراض به جمعآوری توپ از میدان را لایک میکنند.
ضعف روانکاوی: از لحاظ روانشناسانه هم این مشکل وجود دارد که چرا همه میخواهند توپ را بزنند توی گل و اعصاب دروازهبان را بههم بریزند؟ طفلک روی هفت، هشتمتر از آنهمه زمین، حساسیت ویژه دارد و خوشش نمیآید کسی توپ را بیندازد آنجا. خب چرا از فضای خالی دورتادور دروازه که محل بحث هم نیست استفاده نمیکنند و توپ را به آنجا شوت نمیکنند؟
ضعف اجتماعی: این از لحاظ داستانی. اما از نظر اجتماعی، آیا ما شاهد نوعی از خودخواهی در مسابقه نیستیم؟ چرا 22نفر باید سر یک توپ با هم اختلاف پیدا کنند؟ خب، اگر فدراسیون جهانی فوتبال اندیشه چپ داشتند، نفری یک توپ به هر بازیکن میدادند تا جامعه همسطح شود.
ضعف دموکراسی: یا حتی اگر فیفا به دموکراسی اعتقاد داشت، با برگزاری انتخابات آزاد در زمین، میتوانست بر اساس آرای ماخوذه، توپ را به کسی بدهد که بیشترین رای را آورده. یا حتی میتوانست با رایگیری از تماشاچیان، کاندیدای اصلح میدان را انتخاب کند. طبیعی است که تیم بازنده باید به حکم رای عمومی گردن مینهاد.
ضعف خودخواهی: به نظر ما اگر رییس «فیفا» یکی مثل صدامحسین یا قذافی هم بود خوب بود. چون تکلیف یکسره میشد و کلا توپ را از بازی جمع میکردند و میبردند در کلکسیون شخصی خودشان میگذاشتند. اینطوری وقتی توپی در میدان نباشد، هم جلو تشنج در زمین و درگیری بین بازیکنان برای تصاحب توپ از بین میرود، هم مردم چون کاری ندارند بکنند، به خانه برمیگردند و مشغول اتوکردن میشوند و در فیسبوک، صفحه اعتراض به جمعآوری توپ از میدان را لایک میکنند.
ضعف روانکاوی: از لحاظ روانشناسانه هم این مشکل وجود دارد که چرا همه میخواهند توپ را بزنند توی گل و اعصاب دروازهبان را بههم بریزند؟ طفلک روی هفت، هشتمتر از آنهمه زمین، حساسیت ویژه دارد و خوشش نمیآید کسی توپ را بیندازد آنجا. خب چرا از فضای خالی دورتادور دروازه که محل بحث هم نیست استفاده نمیکنند و توپ را به آنجا شوت نمیکنند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.