دخترزیبای ونیز
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
زن نخست آنجلیکا بود و دومی کسی که مسوول صفحه هنری روزنامه «لافونته» بود و وقتی به این روزنامه رفت با او آشنا شد. کسی که زیبایی و هوشمندیاش نیازی به تعریف نداشت. به گفته موسولینی: «زیبا و بخیل و حیلهگر، به همان اندازهای که اولی پاک بود.» البته این زن کسی نبود جز مارگاریتا سرافاتی.
پرسید: همسر آن وکیل؟
-بله. او با عشق خودش مرا دنبال میکند. اما امکان ندارد من او را دوست داشته باشم. روح من از پستی او بیزار است. او زن ثروتمندی است و در یک قصر بزرگ در جاده ونیز زندگی میکند.
پس در او آن زن الهامبخشی که بهدنبالش میگردی نمییابی؟
- نه. من هرگز به او اجازه نخواهم داد که در زندگی شخصیام دخالت کند.
ماجرای لیدای سرکش که موسولینی بسیار تملق او را گفت به همینجا خاتمه پیدا کرد. بنیتو زندگی عاشقانه خود را سال 1913 اینگونه سامان میداد. اما تردیدی وجود ندارد که واقعیتها متفاوت از این بود. بهراستی کیست آن شیفته دیگری که به دام موسولینی افتاد. همسر آن وکیل.
با عقبگرد به چندسال پیش، در ونیز یعنی سال 1905 زنی به نام آنجلیکا بالابانف زندگی میکرد که یک روشنفکر روسی به حساب میآمد. وی از فقر مردمش انتقاد میکرد و این امر موضوع بحثی مستمر در اروپا بعد از شکست انقلاب در آن دوران بود. شهرت وی کنجکاوی دختری به نام مارگاریتا اهل ونیز را برانگیخت تا در سن 25سالگی به جلسهای برود که قرار بود سخنرانی از شرق در آن صحبت کند. کسی که تا حدودی مواضع جانبدارانهاش نسبت به زنان را نیز میدانست. مارگاریتا در اینباره میگوید: «در آن هنگام بود که آن زن را دیدم. دیدم روی کاغذ با خودنویس به حروف روسی چیزهایی مینوشت. با هر اندیشه و کلمهای چهرهاش تغییر میکرد.» چشمان براق و درخشانی داشت اما همین چشمان در چهرهای خاکستری و رقتانگیز قرار داشت.
دیدار نخست بین آنجلیکا و مارگاریتا به این صورت اتفاق افتاد. دو زنی که زندگی بنیتو را تغییر دادند و از یک معلم رومانیایی سربههوا به یک رهبر سیاسی با اعتمادبهنفس تبدیل کردند. مارگاریتا مسحور بیان و استدلالی بود که آنجلیکا به کار میبرد. با این حال از هیات خارجی شلخته او دچار رعشه میشد. البته در این میان حسادتهای زنانه نیز دخالت داشت. از اینرو مارگاریتا میگوید: «صدایش نافذ و شکننده بود، که با طنین غریبی در گلو گرم میشد و از درون ضربهاش را میزد. گویی قدرت اقناع صوفیان و دیوانهکنندگان را داشت.» مارگاریتا نفرتی را که از همان لحظه نخست بین آن دو شکل گرفته بود پنهان نمیکند. این دو در عین حال نقاط مشترک زیادی داشتند. هر دو یهودی و از طبقهای ثروتمند برخاسته بودند. هر دو در خانوادهای اشرافی، بزرگ شده، اما تمام ارزشهای سیاسی و نمادها و قوانین این طبقه را زیرپا گذاشته بودند. مارگاریتا چندسال پیش از سیاستهای لیبرالی میانهرو که آن را مختص بازرگانان ونیزی میدانست، دست برداشته بود. درواقع تفکرات تند و رادیکالی، او را بهشدت تحتتاثیر قرار داده بود. افکاری که آن روزها گروههای چپ یا همان انقلابیون جدید بیان میکردند. آنجلیکا در سخنانش به سرزمین مادریاش، روسیه اشاره و آن را «روسیه مقدس» خواند؛ کشوری که در آن دوران رنج میکشید و با شوروشوق به سوی آیندهای بهتر چشم دوخته بود. سپس درحالی که گریه میکرد بر صندلیاش نشست. رنگپریده بود و همچنان اشک میریخت. مارگاریتا در اینباره میگوید: «میز را برگرداندیم، همه گریه کردیم و در همان حال میلرزیدیم و رنگمان پریده بود.»
اثر بزرگی که آن روز بر روح این دختر جوان گذاشت عمیقتر از آن بود که بدون پیامد باشد. بعد از آنکه آنجلیکا از کارگران ایتالیایی بیگانه در سوییس دفاع کرد، در میلان استقرار یافت. بعد از مدتی کوتاه به عضویت کمیته اداری حزب کمونیست ایتالیا درآمد و این فرصت خوبی برای او بود تا بتواند بحثهایش را با مارگاریتا ادامه دهد. سال 1912 یک جنگجوی سوم به این دونفر اضافه شد که نماینده حرکت نوین زنان تلقی میشد و «آنا کولیسف» نام داشت. آنها تعهدات مشترکی داشتند و سهنفری «دفاع از کارگران زن» را تاسیس کردند که یک مجله با هدف آگاهیبخشیدن به زنان ایتالیایی درباره امور سیاسی بود. بخش اعظم سرمایهگذاری آن را مارگاریتا به دلیل موقعیت خانوادگیاش بهعنوان یک «دوشس» تامین کرد. در این مجله کوچک سهنفر بانفوذترین زنان حزب کمونیست فعالیت میکردند. این سهنفر دارای یک نقطه مشترک دیگر نیز بودند و آن علاقهمندیشان به یک رهبر جوان روستایی یعنی موسولینی بود: یک سخنران جنجالی با تهلهجه خاص و حرکاتی خودخواهانه. به این ترتیب بود که موسولینی در راس این مجله قرار گرفت. او توانست این سه زن را با شخصیت نیرومند، جملات گزنده و قریحهای خستگیناپذیر و چشمان براقی که داشت تحتتاثیر قرار دهد. از اینرو توانست موافقت رهبران حزب کمونیست ایتالیا را برای سردبیری این مجله به دست آورد و به این ترتیب سردبیر آن شد.
ادامه دارد...
پرسید: همسر آن وکیل؟
-بله. او با عشق خودش مرا دنبال میکند. اما امکان ندارد من او را دوست داشته باشم. روح من از پستی او بیزار است. او زن ثروتمندی است و در یک قصر بزرگ در جاده ونیز زندگی میکند.
پس در او آن زن الهامبخشی که بهدنبالش میگردی نمییابی؟
- نه. من هرگز به او اجازه نخواهم داد که در زندگی شخصیام دخالت کند.
ماجرای لیدای سرکش که موسولینی بسیار تملق او را گفت به همینجا خاتمه پیدا کرد. بنیتو زندگی عاشقانه خود را سال 1913 اینگونه سامان میداد. اما تردیدی وجود ندارد که واقعیتها متفاوت از این بود. بهراستی کیست آن شیفته دیگری که به دام موسولینی افتاد. همسر آن وکیل.
با عقبگرد به چندسال پیش، در ونیز یعنی سال 1905 زنی به نام آنجلیکا بالابانف زندگی میکرد که یک روشنفکر روسی به حساب میآمد. وی از فقر مردمش انتقاد میکرد و این امر موضوع بحثی مستمر در اروپا بعد از شکست انقلاب در آن دوران بود. شهرت وی کنجکاوی دختری به نام مارگاریتا اهل ونیز را برانگیخت تا در سن 25سالگی به جلسهای برود که قرار بود سخنرانی از شرق در آن صحبت کند. کسی که تا حدودی مواضع جانبدارانهاش نسبت به زنان را نیز میدانست. مارگاریتا در اینباره میگوید: «در آن هنگام بود که آن زن را دیدم. دیدم روی کاغذ با خودنویس به حروف روسی چیزهایی مینوشت. با هر اندیشه و کلمهای چهرهاش تغییر میکرد.» چشمان براق و درخشانی داشت اما همین چشمان در چهرهای خاکستری و رقتانگیز قرار داشت.
دیدار نخست بین آنجلیکا و مارگاریتا به این صورت اتفاق افتاد. دو زنی که زندگی بنیتو را تغییر دادند و از یک معلم رومانیایی سربههوا به یک رهبر سیاسی با اعتمادبهنفس تبدیل کردند. مارگاریتا مسحور بیان و استدلالی بود که آنجلیکا به کار میبرد. با این حال از هیات خارجی شلخته او دچار رعشه میشد. البته در این میان حسادتهای زنانه نیز دخالت داشت. از اینرو مارگاریتا میگوید: «صدایش نافذ و شکننده بود، که با طنین غریبی در گلو گرم میشد و از درون ضربهاش را میزد. گویی قدرت اقناع صوفیان و دیوانهکنندگان را داشت.» مارگاریتا نفرتی را که از همان لحظه نخست بین آن دو شکل گرفته بود پنهان نمیکند. این دو در عین حال نقاط مشترک زیادی داشتند. هر دو یهودی و از طبقهای ثروتمند برخاسته بودند. هر دو در خانوادهای اشرافی، بزرگ شده، اما تمام ارزشهای سیاسی و نمادها و قوانین این طبقه را زیرپا گذاشته بودند. مارگاریتا چندسال پیش از سیاستهای لیبرالی میانهرو که آن را مختص بازرگانان ونیزی میدانست، دست برداشته بود. درواقع تفکرات تند و رادیکالی، او را بهشدت تحتتاثیر قرار داده بود. افکاری که آن روزها گروههای چپ یا همان انقلابیون جدید بیان میکردند. آنجلیکا در سخنانش به سرزمین مادریاش، روسیه اشاره و آن را «روسیه مقدس» خواند؛ کشوری که در آن دوران رنج میکشید و با شوروشوق به سوی آیندهای بهتر چشم دوخته بود. سپس درحالی که گریه میکرد بر صندلیاش نشست. رنگپریده بود و همچنان اشک میریخت. مارگاریتا در اینباره میگوید: «میز را برگرداندیم، همه گریه کردیم و در همان حال میلرزیدیم و رنگمان پریده بود.»
اثر بزرگی که آن روز بر روح این دختر جوان گذاشت عمیقتر از آن بود که بدون پیامد باشد. بعد از آنکه آنجلیکا از کارگران ایتالیایی بیگانه در سوییس دفاع کرد، در میلان استقرار یافت. بعد از مدتی کوتاه به عضویت کمیته اداری حزب کمونیست ایتالیا درآمد و این فرصت خوبی برای او بود تا بتواند بحثهایش را با مارگاریتا ادامه دهد. سال 1912 یک جنگجوی سوم به این دونفر اضافه شد که نماینده حرکت نوین زنان تلقی میشد و «آنا کولیسف» نام داشت. آنها تعهدات مشترکی داشتند و سهنفری «دفاع از کارگران زن» را تاسیس کردند که یک مجله با هدف آگاهیبخشیدن به زنان ایتالیایی درباره امور سیاسی بود. بخش اعظم سرمایهگذاری آن را مارگاریتا به دلیل موقعیت خانوادگیاش بهعنوان یک «دوشس» تامین کرد. در این مجله کوچک سهنفر بانفوذترین زنان حزب کمونیست فعالیت میکردند. این سهنفر دارای یک نقطه مشترک دیگر نیز بودند و آن علاقهمندیشان به یک رهبر جوان روستایی یعنی موسولینی بود: یک سخنران جنجالی با تهلهجه خاص و حرکاتی خودخواهانه. به این ترتیب بود که موسولینی در راس این مجله قرار گرفت. او توانست این سه زن را با شخصیت نیرومند، جملات گزنده و قریحهای خستگیناپذیر و چشمان براقی که داشت تحتتاثیر قرار دهد. از اینرو توانست موافقت رهبران حزب کمونیست ایتالیا را برای سردبیری این مجله به دست آورد و به این ترتیب سردبیر آن شد.
ادامه دارد...
زن نخست آنجلیکا بود و دومی کسی که مسوول صفحه هنری روزنامه «لافونته» بود و وقتی به این روزنامه رفت با او آشنا شد. کسی که زیبایی و هوشمندیاش نیازی به تعریف نداشت. به گفته موسولینی: «زیبا و بخیل و حیلهگر، به همان اندازهای که اولی پاک بود.» البته این زن کسی نبود جز مارگاریتا سرافاتی.
پرسید: همسر آن وکیل؟
-بله. او با عشق خودش مرا دنبال میکند. اما امکان ندارد من او را دوست داشته باشم. روح من از پستی او بیزار است. او زن ثروتمندی است و در یک قصر بزرگ در جاده ونیز زندگی میکند.
پس در او آن زن الهامبخشی که بهدنبالش میگردی نمییابی؟
- نه. من هرگز به او اجازه نخواهم داد که در زندگی شخصیام دخالت کند.
ماجرای لیدای سرکش که موسولینی بسیار تملق او را گفت به همینجا خاتمه پیدا کرد. بنیتو زندگی عاشقانه خود را سال 1913 اینگونه سامان میداد. اما تردیدی وجود ندارد که واقعیتها متفاوت از این بود. بهراستی کیست آن شیفته دیگری که به دام موسولینی افتاد. همسر آن وکیل.
با عقبگرد به چندسال پیش، در ونیز یعنی سال 1905 زنی به نام آنجلیکا بالابانف زندگی میکرد که یک روشنفکر روسی به حساب میآمد. وی از فقر مردمش انتقاد میکرد و این امر موضوع بحثی مستمر در اروپا بعد از شکست انقلاب در آن دوران بود. شهرت وی کنجکاوی دختری به نام مارگاریتا اهل ونیز را برانگیخت تا در سن 25سالگی به جلسهای برود که قرار بود سخنرانی از شرق در آن صحبت کند. کسی که تا حدودی مواضع جانبدارانهاش نسبت به زنان را نیز میدانست. مارگاریتا در اینباره میگوید: «در آن هنگام بود که آن زن را دیدم. دیدم روی کاغذ با خودنویس به حروف روسی چیزهایی مینوشت. با هر اندیشه و کلمهای چهرهاش تغییر میکرد.» چشمان براق و درخشانی داشت اما همین چشمان در چهرهای خاکستری و رقتانگیز قرار داشت.
دیدار نخست بین آنجلیکا و مارگاریتا به این صورت اتفاق افتاد. دو زنی که زندگی بنیتو را تغییر دادند و از یک معلم رومانیایی سربههوا به یک رهبر سیاسی با اعتمادبهنفس تبدیل کردند. مارگاریتا مسحور بیان و استدلالی بود که آنجلیکا به کار میبرد. با این حال از هیات خارجی شلخته او دچار رعشه میشد. البته در این میان حسادتهای زنانه نیز دخالت داشت. از اینرو مارگاریتا میگوید: «صدایش نافذ و شکننده بود، که با طنین غریبی در گلو گرم میشد و از درون ضربهاش را میزد. گویی قدرت اقناع صوفیان و دیوانهکنندگان را داشت.» مارگاریتا نفرتی را که از همان لحظه نخست بین آن دو شکل گرفته بود پنهان نمیکند. این دو در عین حال نقاط مشترک زیادی داشتند. هر دو یهودی و از طبقهای ثروتمند برخاسته بودند. هر دو در خانوادهای اشرافی، بزرگ شده، اما تمام ارزشهای سیاسی و نمادها و قوانین این طبقه را زیرپا گذاشته بودند. مارگاریتا چندسال پیش از سیاستهای لیبرالی میانهرو که آن را مختص بازرگانان ونیزی میدانست، دست برداشته بود. درواقع تفکرات تند و رادیکالی، او را بهشدت تحتتاثیر قرار داده بود. افکاری که آن روزها گروههای چپ یا همان انقلابیون جدید بیان میکردند. آنجلیکا در سخنانش به سرزمین مادریاش، روسیه اشاره و آن را «روسیه مقدس» خواند؛ کشوری که در آن دوران رنج میکشید و با شوروشوق به سوی آیندهای بهتر چشم دوخته بود. سپس درحالی که گریه میکرد بر صندلیاش نشست. رنگپریده بود و همچنان اشک میریخت. مارگاریتا در اینباره میگوید: «میز را برگرداندیم، همه گریه کردیم و در همان حال میلرزیدیم و رنگمان پریده بود.»
اثر بزرگی که آن روز بر روح این دختر جوان گذاشت عمیقتر از آن بود که بدون پیامد باشد. بعد از آنکه آنجلیکا از کارگران ایتالیایی بیگانه در سوییس دفاع کرد، در میلان استقرار یافت. بعد از مدتی کوتاه به عضویت کمیته اداری حزب کمونیست ایتالیا درآمد و این فرصت خوبی برای او بود تا بتواند بحثهایش را با مارگاریتا ادامه دهد. سال 1912 یک جنگجوی سوم به این دونفر اضافه شد که نماینده حرکت نوین زنان تلقی میشد و «آنا کولیسف» نام داشت. آنها تعهدات مشترکی داشتند و سهنفری «دفاع از کارگران زن» را تاسیس کردند که یک مجله با هدف آگاهیبخشیدن به زنان ایتالیایی درباره امور سیاسی بود. بخش اعظم سرمایهگذاری آن را مارگاریتا به دلیل موقعیت خانوادگیاش بهعنوان یک «دوشس» تامین کرد. در این مجله کوچک سهنفر بانفوذترین زنان حزب کمونیست فعالیت میکردند. این سهنفر دارای یک نقطه مشترک دیگر نیز بودند و آن علاقهمندیشان به یک رهبر جوان روستایی یعنی موسولینی بود: یک سخنران جنجالی با تهلهجه خاص و حرکاتی خودخواهانه. به این ترتیب بود که موسولینی در راس این مجله قرار گرفت. او توانست این سه زن را با شخصیت نیرومند، جملات گزنده و قریحهای خستگیناپذیر و چشمان براقی که داشت تحتتاثیر قرار دهد. از اینرو توانست موافقت رهبران حزب کمونیست ایتالیا را برای سردبیری این مجله به دست آورد و به این ترتیب سردبیر آن شد.
ادامه دارد...
پرسید: همسر آن وکیل؟
-بله. او با عشق خودش مرا دنبال میکند. اما امکان ندارد من او را دوست داشته باشم. روح من از پستی او بیزار است. او زن ثروتمندی است و در یک قصر بزرگ در جاده ونیز زندگی میکند.
پس در او آن زن الهامبخشی که بهدنبالش میگردی نمییابی؟
- نه. من هرگز به او اجازه نخواهم داد که در زندگی شخصیام دخالت کند.
ماجرای لیدای سرکش که موسولینی بسیار تملق او را گفت به همینجا خاتمه پیدا کرد. بنیتو زندگی عاشقانه خود را سال 1913 اینگونه سامان میداد. اما تردیدی وجود ندارد که واقعیتها متفاوت از این بود. بهراستی کیست آن شیفته دیگری که به دام موسولینی افتاد. همسر آن وکیل.
با عقبگرد به چندسال پیش، در ونیز یعنی سال 1905 زنی به نام آنجلیکا بالابانف زندگی میکرد که یک روشنفکر روسی به حساب میآمد. وی از فقر مردمش انتقاد میکرد و این امر موضوع بحثی مستمر در اروپا بعد از شکست انقلاب در آن دوران بود. شهرت وی کنجکاوی دختری به نام مارگاریتا اهل ونیز را برانگیخت تا در سن 25سالگی به جلسهای برود که قرار بود سخنرانی از شرق در آن صحبت کند. کسی که تا حدودی مواضع جانبدارانهاش نسبت به زنان را نیز میدانست. مارگاریتا در اینباره میگوید: «در آن هنگام بود که آن زن را دیدم. دیدم روی کاغذ با خودنویس به حروف روسی چیزهایی مینوشت. با هر اندیشه و کلمهای چهرهاش تغییر میکرد.» چشمان براق و درخشانی داشت اما همین چشمان در چهرهای خاکستری و رقتانگیز قرار داشت.
دیدار نخست بین آنجلیکا و مارگاریتا به این صورت اتفاق افتاد. دو زنی که زندگی بنیتو را تغییر دادند و از یک معلم رومانیایی سربههوا به یک رهبر سیاسی با اعتمادبهنفس تبدیل کردند. مارگاریتا مسحور بیان و استدلالی بود که آنجلیکا به کار میبرد. با این حال از هیات خارجی شلخته او دچار رعشه میشد. البته در این میان حسادتهای زنانه نیز دخالت داشت. از اینرو مارگاریتا میگوید: «صدایش نافذ و شکننده بود، که با طنین غریبی در گلو گرم میشد و از درون ضربهاش را میزد. گویی قدرت اقناع صوفیان و دیوانهکنندگان را داشت.» مارگاریتا نفرتی را که از همان لحظه نخست بین آن دو شکل گرفته بود پنهان نمیکند. این دو در عین حال نقاط مشترک زیادی داشتند. هر دو یهودی و از طبقهای ثروتمند برخاسته بودند. هر دو در خانوادهای اشرافی، بزرگ شده، اما تمام ارزشهای سیاسی و نمادها و قوانین این طبقه را زیرپا گذاشته بودند. مارگاریتا چندسال پیش از سیاستهای لیبرالی میانهرو که آن را مختص بازرگانان ونیزی میدانست، دست برداشته بود. درواقع تفکرات تند و رادیکالی، او را بهشدت تحتتاثیر قرار داده بود. افکاری که آن روزها گروههای چپ یا همان انقلابیون جدید بیان میکردند. آنجلیکا در سخنانش به سرزمین مادریاش، روسیه اشاره و آن را «روسیه مقدس» خواند؛ کشوری که در آن دوران رنج میکشید و با شوروشوق به سوی آیندهای بهتر چشم دوخته بود. سپس درحالی که گریه میکرد بر صندلیاش نشست. رنگپریده بود و همچنان اشک میریخت. مارگاریتا در اینباره میگوید: «میز را برگرداندیم، همه گریه کردیم و در همان حال میلرزیدیم و رنگمان پریده بود.»
اثر بزرگی که آن روز بر روح این دختر جوان گذاشت عمیقتر از آن بود که بدون پیامد باشد. بعد از آنکه آنجلیکا از کارگران ایتالیایی بیگانه در سوییس دفاع کرد، در میلان استقرار یافت. بعد از مدتی کوتاه به عضویت کمیته اداری حزب کمونیست ایتالیا درآمد و این فرصت خوبی برای او بود تا بتواند بحثهایش را با مارگاریتا ادامه دهد. سال 1912 یک جنگجوی سوم به این دونفر اضافه شد که نماینده حرکت نوین زنان تلقی میشد و «آنا کولیسف» نام داشت. آنها تعهدات مشترکی داشتند و سهنفری «دفاع از کارگران زن» را تاسیس کردند که یک مجله با هدف آگاهیبخشیدن به زنان ایتالیایی درباره امور سیاسی بود. بخش اعظم سرمایهگذاری آن را مارگاریتا به دلیل موقعیت خانوادگیاش بهعنوان یک «دوشس» تامین کرد. در این مجله کوچک سهنفر بانفوذترین زنان حزب کمونیست فعالیت میکردند. این سهنفر دارای یک نقطه مشترک دیگر نیز بودند و آن علاقهمندیشان به یک رهبر جوان روستایی یعنی موسولینی بود: یک سخنران جنجالی با تهلهجه خاص و حرکاتی خودخواهانه. به این ترتیب بود که موسولینی در راس این مجله قرار گرفت. او توانست این سه زن را با شخصیت نیرومند، جملات گزنده و قریحهای خستگیناپذیر و چشمان براقی که داشت تحتتاثیر قرار دهد. از اینرو توانست موافقت رهبران حزب کمونیست ایتالیا را برای سردبیری این مجله به دست آورد و به این ترتیب سردبیر آن شد.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.