|

فریاد سکوهای «آرنادا بایشادا»

جهانگیر کوثری

ایران امروز برای چهارمین حضور در بزرگ‌ترین رخداد ورزشی، سیاسی و اجتماعی جهان به میدان می‌رود، در کشوری که نامش برگرفته از درخت مقدس است و در روشنایی تقدیس آن نگهداری می‌شود. جزیره‌ای که نگین سعادت مردمان سرخپوست و آفریقایی‌تبار است. جمعیت یکصدو88‌میلیونی برزیل در کلیساها دست به دعا برداشته‌اند که برزیل بتواند یک‌بار دیگر قهرمان افسانه‌ای جام‌جهانی شود. پنجمین کشور بزرگ جهان دوران و سال‌های پررنجی را پشت‌سر گذاشته تا در دوره ریاست‌جمهوری یک زن سیاسی به این افتخار برسد. بر محور پرآب‌ترین و بزرگ‌ترین رود جهان (آمازون) 12شهر میزبان پنج قاره جهانند. دیلما روسف، اولین رییس‌جمهور زن تاریخ برزیل که از پدری بلغاری و مادری برزیلی زاده شده است می‌تواند با قهرمانی برزیل پایه‌های ماندگاری خود را محکم‌تر کند.
این چریک دهه 60 و 70 که حالا یک سیاستمدار معقول و امروزی است و در 67سالگی فقط به موفقیت برزیل فکر می‌کند. وضعیت اقتصادی برزیل نسبت به دیگرکشورهای جهان خوب است و هنوز هواپیماهای ساخته‌شده با بال‌های ثابت، اتومبیل‌های شیک و گوشت و قهوه برزیل به دنیا صادر می‌شود و البته فوتبال... ترکیب نوادگان چهار گروه مهاجر در برزیل (سرخپوستان، بومیان، آفریقایی‌ها و پرتغالی‌ها) در اقتصادشان موفق بوده اند. در کنار این تحولات و رشد اقتصادی، همیشه موسیقی نقش داشته است. سامبا، بوسانوای برزیلی و آنتونیو کارلوس ژوبیم آهنگساز که با بوسانوا جاودانه شد. کارناوال‌ها هم زندگی نشسته بر موفقیت‌های برزیل را دارند. «لولا داسیلوا» رییس‌جمهور سابق برزیل این نان جام‌جهانی را در سفره خانم روسف، رییس‌دفتر سابق خود گذاشت تا چون شمشیر داموکلس بالای سر او قرار بگیرد. رییس‌جمهور 67ساله برزیل یا با جام‌جهانی محبوب‌تر می‌شود یا باید پس از قهرمان‌نشدن برزیل جوابگوی تمام اعتراضات و تنش‌های خیابانی باشد. چریک دیروز زندان‌های برزیل و رییس‌جمهور امروز این کشور با این مسابقات به کجا می‌رسد!؟ او یک‌بار از دست یک دشمن بزرگ به‌نام سرطان به سلامتی گریخته است، اما زنجیر سیاست و فوتبال ضخیم‌تر از این بیماری‌ است! او برای رییس‌جمهورشدن بر بزرگ‌ترین مرد راستگرای میانه یعنی خوزه سرا پیروز شد. سی‌و‌ششمین رییس‌جمهور برزیل و بیستمین دوره جام‌جهانی یک عدد ماندگار در تاریخ برزیل می‌شود؟ تمام این سوالات در پایان جام‌جهانی مشخص خواهد شد. برزیل دوست دوران تازه ایران که گوشت‌های خوشمزه دام‌هایش را هرروز ایرانی‌ها در غذاهای خود می‌ریزند، دوست دارد خوبان ایران هم به موفقیت نسبی در این پدیده شگرف برسند. ایران در جام‌جهانی 1998 فرانسه در یک بازی ژئوپلیتیکی، جهان سیاست را تکان داد و بر آمریکا پیروز شد، آن حکایت؛ هنوز دهان‌به‌دهان می‌گردد و جزو برجسته‌ترین صفحات تاریخ سیاسی و ورزشی ماست. ایران به کوریتیبا می‌رود. یک شهر بندری در جنوب ایالت پارانا که بیش از 300سال قدمت دارد و نزدیک به دومیلیون‌نفر جمعیت. ورزشگاه آرنا دا بایشادا برای ما نسبت به نیجریه آشناتر است و برزیلی‌ها ما را بیشتر دوست دارند، چون نیجریه رقیب آنها در جام‌جهانی نوجوانان جهان است و زدوخوردهای زیادی با یکدیگر داشته‌اند. ضمن اینکه یک پرتغالی‌زبان (زبان رسمی برزیلی‌ها) روی نیمکت ایران است، ‌این هم امتیاز بزرگی است. جامی که سمبل بازی‌های 2014 است بر سه شهر کوریتیبا با دو دست سبز و یکدست زرد و پوستر زیبایی که کارن هایدینگر، طراح برزیلی کشیده است. در پوستر نقشه برزیل با پاهای بازیکنان ساخته شده است. حضور ایران در جام‌جهانی 2014 در همان بازی اول و شرکت در مسابقات 1/5 ‌میلیون‌دلار سود دارد. یک مرحله بالا برویم هشت‌میلیون‌دلار پول می‌گیریم و در این وانفسای مالی و ربودن سه‌هزاردلار از کیسه مردم برای خود پولی می‌شود و همین‌طور سیر صعودی داریم و اگر معجزه‌ای رخ دهد و خدایی‌نکرده قهرمان بشویم 35میلیون‌دلار به جیب می‌زنیم. تیم ما در برزیل تنها نیست، ایرانی‌های زیادی بار سفر بسته‌اند و پرچم‌های سه‌رنگ را با خودشان به کوریتیبا برده‌اند و زوج داوران ذخیره ما هم در برزیل حضور دارند. ایران با زیربنای محکم فرهنگ و اصالت تاریخی خود برزیل را در کنار خود دارد و سکوهای امروز، این فرضیه را به اثبات می‌رسانند.
ایران امروز برای چهارمین حضور در بزرگ‌ترین رخداد ورزشی، سیاسی و اجتماعی جهان به میدان می‌رود، در کشوری که نامش برگرفته از درخت مقدس است و در روشنایی تقدیس آن نگهداری می‌شود. جزیره‌ای که نگین سعادت مردمان سرخپوست و آفریقایی‌تبار است. جمعیت یکصدو88‌میلیونی برزیل در کلیساها دست به دعا برداشته‌اند که برزیل بتواند یک‌بار دیگر قهرمان افسانه‌ای جام‌جهانی شود. پنجمین کشور بزرگ جهان دوران و سال‌های پررنجی را پشت‌سر گذاشته تا در دوره ریاست‌جمهوری یک زن سیاسی به این افتخار برسد. بر محور پرآب‌ترین و بزرگ‌ترین رود جهان (آمازون) 12شهر میزبان پنج قاره جهانند. دیلما روسف، اولین رییس‌جمهور زن تاریخ برزیل که از پدری بلغاری و مادری برزیلی زاده شده است می‌تواند با قهرمانی برزیل پایه‌های ماندگاری خود را محکم‌تر کند.
این چریک دهه 60 و 70 که حالا یک سیاستمدار معقول و امروزی است و در 67سالگی فقط به موفقیت برزیل فکر می‌کند. وضعیت اقتصادی برزیل نسبت به دیگرکشورهای جهان خوب است و هنوز هواپیماهای ساخته‌شده با بال‌های ثابت، اتومبیل‌های شیک و گوشت و قهوه برزیل به دنیا صادر می‌شود و البته فوتبال... ترکیب نوادگان چهار گروه مهاجر در برزیل (سرخپوستان، بومیان، آفریقایی‌ها و پرتغالی‌ها) در اقتصادشان موفق بوده اند. در کنار این تحولات و رشد اقتصادی، همیشه موسیقی نقش داشته است. سامبا، بوسانوای برزیلی و آنتونیو کارلوس ژوبیم آهنگساز که با بوسانوا جاودانه شد. کارناوال‌ها هم زندگی نشسته بر موفقیت‌های برزیل را دارند. «لولا داسیلوا» رییس‌جمهور سابق برزیل این نان جام‌جهانی را در سفره خانم روسف، رییس‌دفتر سابق خود گذاشت تا چون شمشیر داموکلس بالای سر او قرار بگیرد. رییس‌جمهور 67ساله برزیل یا با جام‌جهانی محبوب‌تر می‌شود یا باید پس از قهرمان‌نشدن برزیل جوابگوی تمام اعتراضات و تنش‌های خیابانی باشد. چریک دیروز زندان‌های برزیل و رییس‌جمهور امروز این کشور با این مسابقات به کجا می‌رسد!؟ او یک‌بار از دست یک دشمن بزرگ به‌نام سرطان به سلامتی گریخته است، اما زنجیر سیاست و فوتبال ضخیم‌تر از این بیماری‌ است! او برای رییس‌جمهورشدن بر بزرگ‌ترین مرد راستگرای میانه یعنی خوزه سرا پیروز شد. سی‌و‌ششمین رییس‌جمهور برزیل و بیستمین دوره جام‌جهانی یک عدد ماندگار در تاریخ برزیل می‌شود؟ تمام این سوالات در پایان جام‌جهانی مشخص خواهد شد. برزیل دوست دوران تازه ایران که گوشت‌های خوشمزه دام‌هایش را هرروز ایرانی‌ها در غذاهای خود می‌ریزند، دوست دارد خوبان ایران هم به موفقیت نسبی در این پدیده شگرف برسند. ایران در جام‌جهانی 1998 فرانسه در یک بازی ژئوپلیتیکی، جهان سیاست را تکان داد و بر آمریکا پیروز شد، آن حکایت؛ هنوز دهان‌به‌دهان می‌گردد و جزو برجسته‌ترین صفحات تاریخ سیاسی و ورزشی ماست. ایران به کوریتیبا می‌رود. یک شهر بندری در جنوب ایالت پارانا که بیش از 300سال قدمت دارد و نزدیک به دومیلیون‌نفر جمعیت. ورزشگاه آرنا دا بایشادا برای ما نسبت به نیجریه آشناتر است و برزیلی‌ها ما را بیشتر دوست دارند، چون نیجریه رقیب آنها در جام‌جهانی نوجوانان جهان است و زدوخوردهای زیادی با یکدیگر داشته‌اند. ضمن اینکه یک پرتغالی‌زبان (زبان رسمی برزیلی‌ها) روی نیمکت ایران است، ‌این هم امتیاز بزرگی است. جامی که سمبل بازی‌های 2014 است بر سه شهر کوریتیبا با دو دست سبز و یکدست زرد و پوستر زیبایی که کارن هایدینگر، طراح برزیلی کشیده است. در پوستر نقشه برزیل با پاهای بازیکنان ساخته شده است. حضور ایران در جام‌جهانی 2014 در همان بازی اول و شرکت در مسابقات 1/5 ‌میلیون‌دلار سود دارد. یک مرحله بالا برویم هشت‌میلیون‌دلار پول می‌گیریم و در این وانفسای مالی و ربودن سه‌هزاردلار از کیسه مردم برای خود پولی می‌شود و همین‌طور سیر صعودی داریم و اگر معجزه‌ای رخ دهد و خدایی‌نکرده قهرمان بشویم 35میلیون‌دلار به جیب می‌زنیم. تیم ما در برزیل تنها نیست، ایرانی‌های زیادی بار سفر بسته‌اند و پرچم‌های سه‌رنگ را با خودشان به کوریتیبا برده‌اند و زوج داوران ذخیره ما هم در برزیل حضور دارند. ایران با زیربنای محکم فرهنگ و اصالت تاریخی خود برزیل را در کنار خود دارد و سکوهای امروز، این فرضیه را به اثبات می‌رسانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.