آغاز همکاری در «میلان»
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
آنجلیکا تنها بر روح بنیتو اثر نمیگذاشت بلکه حتی شیوه لباسپوشیدن او را تغییر داد. سالهای 1910به بعد بود که لباسپوشیدن او کاملا عوض شد. آن کلاه خشک لبهدار را برداشت و به جای آن یک کلاه پوستی گذاشت. بعد از دوسال و نیم آموزش در تبعیدگاهش یعنی سوییس دوباره به ایتالیا برگشت. مدت یک سال را به هنگ پیاده پیوست. آموزشهای آنجلیکا نتیجه داده بود و داشت سرنوشت او بهعنوان یک روزنامهنگار رقم میخورد. بخصوص زمانی که با مقالاتش روزنامههای سوسیالیستی را غرق میکرد. درنهایت، سال 1912بود که یک مقام رسمی و با مسوولیت دریافت کرد و شد سردبیر روزنامه «لافانته» به معنای «به پیش»! یک روزنامه متعلق به حزب کمونیست ایتالیا. اما در نظر طبقه متفکران جدید ایتالیا، این معمار سابق همانطور کشاورز باقی مانده بود. از اینرو رفتارهایش مورد پسند نبود، هرچند کارایی لازم را داشت. آیا موسولینی پیش از اینکه به سطح ملی برسد در مورد توانمندیهای خود تردید داشت؟ یکی از شرایطش برای پذیرش این مسوولیت، آن بود که آنجلیکا معاون سردبیر باشد. او به حمایت این مربی احتیاج داشت. کسی که به شخصیت او اعتماد کامل میداد. به این ترتیب آنجلیکا، زنی که در
لوزان به او آموزش اصول روزنامهنگاری را داده بود، به میلان آمد تا در کنارش باشد. همچنین کمکش کند چگونه مطالعه کرده و افکارش را عمق بخشد. آن دو به صورت مشترک این روزنامه سوسیالیستی را که در ایتالیا رواج زیادی یافت اداره کردند. موسولینی در صفحات این روزنامه نقش یک راهبر سوسیالیسم را بازی میکرد. روش او تهاجمی بود. هیچ فرصتی را برای محکومکردن جرایم دولت از دست نمیداد. افکار ریشهدار فاشیسم در مقالاتش به مرور هویدا میشد. مفاهیم منحط نیچه یا برگسون با نظریه تکامل داروین در هم میآمیخت و او را به سمت انتقادهای مکرر از تودههایی سوق میداد که آنها را «تسلیم و زنصفت» توصیف میکرد.
ادامه دارد...
آنجلیکا تنها بر روح بنیتو اثر نمیگذاشت بلکه حتی شیوه لباسپوشیدن او را تغییر داد. سالهای 1910به بعد بود که لباسپوشیدن او کاملا عوض شد. آن کلاه خشک لبهدار را برداشت و به جای آن یک کلاه پوستی گذاشت. بعد از دوسال و نیم آموزش در تبعیدگاهش یعنی سوییس دوباره به ایتالیا برگشت. مدت یک سال را به هنگ پیاده پیوست. آموزشهای آنجلیکا نتیجه داده بود و داشت سرنوشت او بهعنوان یک روزنامهنگار رقم میخورد. بخصوص زمانی که با مقالاتش روزنامههای سوسیالیستی را غرق میکرد. درنهایت، سال 1912بود که یک مقام رسمی و با مسوولیت دریافت کرد و شد سردبیر روزنامه «لافانته» به معنای «به پیش»! یک روزنامه متعلق به حزب کمونیست ایتالیا. اما در نظر طبقه متفکران جدید ایتالیا، این معمار سابق همانطور کشاورز باقی مانده بود. از اینرو رفتارهایش مورد پسند نبود، هرچند کارایی لازم را داشت. آیا موسولینی پیش از اینکه به سطح ملی برسد در مورد توانمندیهای خود تردید داشت؟ یکی از شرایطش برای پذیرش این مسوولیت، آن بود که آنجلیکا معاون سردبیر باشد. او به حمایت این مربی احتیاج داشت. کسی که به شخصیت او اعتماد کامل میداد. به این ترتیب آنجلیکا، زنی که در
لوزان به او آموزش اصول روزنامهنگاری را داده بود، به میلان آمد تا در کنارش باشد. همچنین کمکش کند چگونه مطالعه کرده و افکارش را عمق بخشد. آن دو به صورت مشترک این روزنامه سوسیالیستی را که در ایتالیا رواج زیادی یافت اداره کردند. موسولینی در صفحات این روزنامه نقش یک راهبر سوسیالیسم را بازی میکرد. روش او تهاجمی بود. هیچ فرصتی را برای محکومکردن جرایم دولت از دست نمیداد. افکار ریشهدار فاشیسم در مقالاتش به مرور هویدا میشد. مفاهیم منحط نیچه یا برگسون با نظریه تکامل داروین در هم میآمیخت و او را به سمت انتقادهای مکرر از تودههایی سوق میداد که آنها را «تسلیم و زنصفت» توصیف میکرد.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.